Ervaringsverhaal Fenna
Mijn gebrek aan energie dwingt mij betere keuzes te maken
Mijn naam is Fenna. Ik werd veel te vroeg geboren, samen met mijn tweelingzus Demi. Door allerlei complicaties voor en na de bevalling zijn mijn longen minder ontwikkeld. Hierdoor heb ik de longziekte bronchopulmonale dysplasie (BPD), en later kreeg ik daar 3 scoliosis bij, dyslexie en prikkelbaar darmsyndroom.
Ik noem het zelf een energiebeperking. Als ik 's ochtends wakker word, heb ik al minder energie dan iemand zonder deze start. Ik kan niet zomaar alles op een dag, ik moet altijd plannen wat ik doe en ik kan niet fulltime werken.
Lange tijd zag ik dat als iets wat me beperkte. Nu zie ik het als iets wat me dwingt om betere
keuzes te maken.
Het omslagpunt
Mijn longen zijn vanaf mijn geboorte zwak. Maar echt problematisch werd het pas toen ik op mijn dertiende de Mexicaanse griep kreeg. Dat is het omslagpunt geweest in mijn
energieverhaal.
Vanaf dat moment leerde ik wat ik wel en niet aankan. En ik leerde ook hoe snel anderen daar iets van vinden.
Zou je dat nu wel doen? Neem je niet te veel hooi op je vork? Zie maar of het lukt.
Alsof ik bepaalde dingen niet kan, omdat ik minder energie heb. Alsof ik niet ambitieus mag zijn. Mensen met een beperking worden klein gehouden. Dat heb ik aan den lijve ondervonden.
Maar ik kan alles. Het moet het alleen gedoseerd doen.
Bloggen om herkenning te vinden
Tijdens mijn studie begon ik te bloggen op mijn eigen website, HouHetLuchtig.nl. Ik wilde mijn
verhaal delen en mensen ontmoeten met soortgelijke ervaringen. Ik was nieuwsgierig of de dingen die ik meemaakte typische 'Fenna-dingen' waren, of dat meer mensen dat herkenden.
Al snel had ik via mijn blog en Instagram flink wat bereik. Er kwam een bedrijf dat met me wilde samenwerken. Interessant, maar ze hadden wel mijn btw-nummer nodig. Dat had ik niet. Daarvoor moest ik me inschrijven bij de Kamer van Koophandel en dat vond ik best een stap. Na wat twijfel heb ik het toch gedaan.
Ondernemen was toen nog helemaal niet mijn ambitie. Ik deed een hbo-opleiding tot
communicatiespecialist en werkte in de schoenenzaak van mijn ouders. Tot er een bedrijf vroeg: "Wat jij voor jezelf doet, kun je dat ook voor ons doen?"
Zo begon mijn communicatiebureau. Als contentstrateeg verdiende ik in mijn vier uurtjes meer dan in de winkel. De tijd en energie die ik had, kon ik heel efficiënt benutten.
Het paste gewoon niet
Na mijn studie ging ik wel solliciteren. Maar er waren eisen waar ik aan moest voldoen.
Parttime, liefst flexibel, thuiswerken, niet te ver reizen, een redelijk startsalaris omdat ik door
mijn zorg nodige kosten heb, en een baas die meedenkt over wat er mogelijk is.
Dat vond ik niet. Ik heb veel vacatures gezien, maar het paste gewoon niet.
Mijn eigen bureau stond op een laag pitje door mijn afsturen. Toen dacht ik: wat als ik dit van de grond kan krijgen? De basis stond er al. Ik gaf mezelf een half jaar.
Binnen drie maanden was ik financieel zelfredzaam. Ik dacht: waarom heb ik dit niet meteen bedacht?
Nee durven zeggen
Voor mijn bureau zocht ik bewust klanten die minder sterk aan deadlines hangen, zoals
bedrijven en instellingen in de zorg. Mijn opdrachtenportefeuille is gebaseerd op wat ik kan als ik laag in mijn energie zit. In de goede weken, en die heb ik ook vaak, is er ruimte voor iets extra's of om te acquireren.
Lastig bleef het om aan klanten te vertellen dat ik niet fulltime beschikbaar ben. Een freelancer
is bijna altijd bereikbaar van negen tot vijf. Ik niet. Ik vond het moeilijk om te bepalen wat ik
daarover deelde.
Niet alle klanten begrepen het. Soms heb ik een samenwerking moeten beëindigen. Dat is
spannend, want je wilt mensen tevreden houden én er moet geld binnenkomen. Maar als ik over mijn grenzen ga, betaal ik daar de prijs voor. Dat wil ik gewoon niet.
De klanten die bleven, waren juist blij met mijn duidelijkheid en mijn concrete aanpak. En als ik
kwaliteit lever, komen er nieuwe klanten voor mij. Dan blijkt er best vaak rek in hun planning te zitten.
Slimmer werken, niet harder
Tegenwoordig help ik ondernemers met een beperking of chronische ziekte in 1:1 coaching een bedrijf te bouwen dat echt werkt binnen hun eigen grenzen, zonder in te leveren op resultaat. Dit doe ik onder andere via re-integratietrajecten via het UWV of de ondernemer schakelt mij in als businesscoach.
Als je googelt op 'hoe start je een bedrijf?', krijg je de clichéverhalen: veel uren maken, van alles proberen, keihard werken. Ik hoop altijd dat mensen die dit niet kunnen, bij mij terechtkomen.
Want het kan ook anders. Ik leer mijn klanten de fase van losse flodders overslaan. Denk even langer na en werk dan gericht. Ik leer ze nee zeggen tegen dingen die niets opleveren. Je hoeft je mail niet elke dag te beantwoorden, een autoreply dat je binnen drie dagen reageert is genoeg. Je hoeft niet op elk kanaal actief te zijn of met elke trend mee te doen. De basis goed neerzetten is meer waard. Of plan je deadlines wat ruimer, dan kom je niet in de problemen als je een keer een dag uitvalt.
En bij mij is de klant geen koning. Dat ben jijzelf. Een klant heeft er niets aan als jij jezelf voorbij rent. Je levert beter werk als je in goeden doen bent. Dus zorg voor een goede balans tussen werk, privé en lichaam.
Voor mensen met een energiebeperking is dat essentieel. Eigenlijk is het voor iedereen een
goede levenshouding.
Binnen je eigen grenzen
Ik heb een goedlopend bedrijf én ik luister naar mijn lichaam. Zo kan het ook, maar dan moet je
dat wel weten.
Voor mij kan ondernemen dé manier zijn om iets toe te voegen aan de maatschappij, om
eigenwaarde te creëren, om te kunnen zeggen: dit doe ik. Dat kan binnen je eigen grenzen.
Daarom deel ik mijn verhaal.
Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat een andere vraag voor mij het verschil heeft
gemaakt:
Wat kan ik wél, als ik mijn grenzen serieus neem?
