Ervaringsverhaal Danielle
Ondanks mijn vroeggeboorte kan ik dankzij ondersteuning toch meedoen
Ik ben Danielle. Op 27 februari 1976 werd ik na 33 weken zwangerschap te vroeg en te licht (dysmatuur) geboren. Ik woog slechts 800 gram en was 32 centimeter lang.
Toen ik vijf dagen oud was, moest ik al geopereerd worden aan mijn maag. De reis die daarop volgde, was niet altijd gemakkelijk.
Toch sta ik inmiddels positief in het leven.
Ondanks alle tegenslagen en beperkingen laat ik me niet tegenhouden.
Een half jaar in de couveuse
De artsen waren bang dat ik het niet zou overleven, maar op 3 september 1976 mocht ik, tegen alle verwachtingen in, eindelijk naar huis. Ik had toen een half jaar in de couveuse gelegen en woog 2.900 gram.
In mijn leven ben ik vaak geopereerd en regelmatig ziek geweest. Als baby was ik al een vechter en ook nu geef ik niet op.
Door mijn moeilijke start zijn mijn pezen en spieren niet goed ontwikkeld. Daarnaast zie ik maar met één oog en ben ik slechthorend. Ook heb ik verschillende gezondheidsproblemen waarvoor ik medicijnen en behandelingen nodig heb.
Sinds 2024 weet ik dat ik CVID (Common Variable Immunodeficiency) heb, een afweerstoornis. Hiervoor krijg ik maandelijks infusen met immunoglobulinen: afweerstoffen die mijn lichaam zelf onvoldoende aanmaakt.
Daarnaast heb ik slow transit colon en maagproblemen. Ik spoel mijn darmen dagelijks met het Peristeen-darmsysteem en gebruik wekelijks een middel dat normaal gesproken bij een coloscopie wordt gebruikt.
Mijn gezondheid vraagt dus behoorlijk wat aandacht.
Uit de put door handbiken
Een paar jaar geleden ontdekte ik het handbiken: fietsen waarbij je met je armen de fiets aandrijft. Dat heeft veel voor mij veranderd. Ik zit minder vaak in de put en ben niet meer alleen bezig met wat mijn lichaam niet kan. Ik kan me juist richten op wat ik wél kan.
Door met mijn handbike tochtjes te maken, kan ik ontspannen en ben ik minder somber. Ik ben sterker geworden en kom vaker buiten. Dat doet mij goed.
Met mijn aankoppelhandbike ga ik zelfstandig boodschappen doen, op bezoek bij vrienden of naar afspraken bij de fysiotherapeut, apotheek, huisarts en het ziekenhuis. Het geeft mij vrijheid en maakt dat ik zelf van de ene naar de andere plek kan gaan. Ook maak ik tochten met vrienden en train ik één keer per week bij de handbikeclub van Wielervereniging Breda.
HandbikeBattle in Oostenrijk
In 2018 deed ik voor het eerst mee aan de HandbikeBattle in Oostenrijk. Ik maakte deel uit van het Libra-team van revalidatiecentrum Blixembosch in Eindhoven en Leijpark in Tilburg. In 2019 deed ik opnieuw mee, dit keer als lid van het ZeeBra-team van revalidatiecentrum Revant in Breda en Goes.
Wie via een revalidatiecentrum meedoet, traint samen met het team en maakt tochten met een buddy. Er zijn veel revalidatiecentra in Nederland die deelnemen aan de HandbikeBattle.
In 2020 en 2021 ging de wedstrijd vanwege corona niet door. In 2022 wilde ik opnieuw deelnemen, maar na een zware operatie was ik helaas nog niet fit genoeg.
Gelukkig kon ik in 2024 weer meedoen, dit keer als individuele deelnemer. Omdat mijn pezen en spieren de laatste jaren achteruit waren gegaan, gebruikte ik een elektrisch ondersteunde handbike. Zo kon ik toch met plezier de berg op. Na de finish was ik trots op mezelf: mijn buddy en ik hadden onze tijd met vier uur verbeterd!
Ik hoop in 2027 opnieuw mee te doen aan de HandbikeBattle.
Een flinke uitdaging
De HandbikeBattle is een zware tocht van 21 kilometer in het Kaunertal. De route loopt bergop van Feichten op 1.287 meter naar de Ochsenalm op 2.150 meter, met stijgingspercentages tot wel 16%. Om boven te komen, is veel training nodig.
Ik train in de omgeving van Breda, maar ook binnen op de Tacx, een soort hometrainer. Om het klimmen te oefenen, zoek ik de heuvels van Limburg op. Ook fiets ik regelmatig op de Posbank of in Twente. Tijdens mijn tochten leg ik heel wat kilometers af.
Ook meedoen?
Lijkt het je leuk om een keer mee te doen aan de HandbikeBattle? Dat kan in een team van een revalidatiecentrum of als individuele deelnemer.
Zelf heb ik daarvoor flink buiten mijn comfortzone moeten komen. Zo ging ik naar de sportschool om krachttraining te doen, iets wat ik nog nooit eerder had gedaan. Ik ben uitdagingen aangegaan waarvan ik vooraf dacht dat ik ze nooit zou kunnen volbrengen. Inmiddels heb ik de zware tocht al drie keer voltooid!
Het heeft mij geleerd dat je lichaam, ondanks alle beperkingen, meer aankan dan je denkt. Het handbiken heeft mij plezier en positieve afleiding gebracht. Ik vind het nu leuk om te sporten, heb meer zelfvertrouwen gekregen en ook weer zin om te leven.
Ik worstel in mijn leven met veel tegenslagen, maar heb ook veel overwonnen. Daarnaast heb ik geleerd te accepteren dat ik niet alles kan doen wat andere mensen kunnen. Dat hoeft ook niet. Het belangrijkste is dat ik heb ontdekt wat voor mij wél mogelijk is.
Herken je jezelf in mijn verhaal? Dan kan ik je van harte aanraden om het ook een kans te geven.
