Ervaringsverhaal Roelof
Mijn zoektocht naar veiligheid, liefde en leren voelen
Roelof Nico is de naam die mijn ouders mij in 1963 gaven. Ik werd veel te vroeg geboren en mijn levensvatbaarheid hing aan een zijden draadje. “Hij heeft wel een sterk hart dat hij dit overleeft”, zei de arts tegen mijn ouders.
Bij mijn geboorte werd ik direct bij mijn moeder weggehaald. Hup, de couveuse in. Niks geen hechting. Na precies twee maanden mocht ik naar huis. Pas toen durfden mijn ouders mij aan te geven bij de burgerlijke stand.
Ik weet weinig over de periode waarin mijn moeder zwanger was van mij. Ik weet wel dat ze vóór de bevalling heel lang moest liggen. Daarvoor had ze al twee miskramen gehad. Die tijd zal voor mijn ouders dus ook heel spannend zijn geweest. Mijn moeder zal tijdens haar zwangerschap van mij best angstig zijn geweest.
Eigenlijk was ik tot op heden weinig met mijn vroeggeboorte bezig en mijn moeder vertelde er niet veel over.
Terug naar mijn couveusetijd
Kort geleden ging ik tijdens een geleide fantasie-oefening terug naar mijn couveusetijd. Ik werd zo emotioneel toen ik mezelf daar zag liggen. Ik had medelijden met dat kleine ventje.
Dit raakte iets in mij en triggerde me om me verder in mijn vroeggeboorte te verdiepen. En toen begonnen er wat puzzelstukjes op hun plek te vallen.
- Waarom was ik al sinds mijn 28e hypochonder?
- Waarom had ik zo vaak psychosomatische klachten?
- Waarom was ik zo gevoelig voor geluiden?
- Waarom vertoonde ik altijd zoveel pleasegedrag?
- Waarom had ik zo’n minderwaardigheidsgevoel?
- Waarom was ik altijd zo bang en controlegericht?
- Waarom zat ik altijd in mijn hoofd? Gevoel? Wat is dat?
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Mijn jeugd en de behoefte aan veiligheid
Ruim twee jaar geleden overleed mijn moeder. Ze was niet echt een warme, troostende moeder. Ik was altijd op mijn hoede en vroeg me af hoe haar stemming zou zijn. Ze was streng en als ze boos op me was, liet ze dat heel lang merken.
Toch hield ik haar altijd de hand boven het hoofd. Niks geen puberteit. Geen conflicten aangaan!
Mijn vader was er altijd wel, maar was minder betrokken bij de opvoeding. Mijn moeder regelde alles en was daarnaast ook altijd aan het werk. Ik was best eenzaam, vluchtte weg bij conflicten of bevroor.
Als er iets in beweging komt
Na het overlijden van mijn moeder begonnen mijn lichamelijke klachten toe te nemen. Ik ging zaken met andere ogen bekijken.
Iemand zei onlangs heel mooi tegen mij: “Door het overlijden van je moeder wordt er in je lichaam van alles opengebroken.” En dat klopt ook. Dat is heel eng voor mij. Het voelt alsof ik een brandend huis inga.
Ik begin nu voorzichtig te begrijpen dat ik me nooit aanstelde. Ik wilde veiligheid en liefde, maar ben altijd bezig geweest om mijn gedrag te verantwoorden en te verdedigen. Doodvermoeiend! Ik moet me nog altijd bewijzen.
Ik heb nog steeds de gedachte dat ik liefde moet verdienen. Misschien heeft dat met mijn opvoeding te maken, of toch met mijn vroeggeboorte? Ik weet het niet.
Zelfliefde is mij niet geleerd. Een ander gaat altijd voor.
Wanneer mensen mij beginnen te prijzen, raak ik helemaal van slag. Nog steeds! Ik word dan emotioneel. Dat had ik voorheen niet, maar het lijkt erop dat al die vastzittende patronen beetje bij beetje loskomen. Het lijntje tussen rationeel denken en emotie tonen wordt schijnbaar dunner.
Tja... Ik weet precies hoe ik het de ander moet vertellen, maar zelf toepassen? Ho maar!
Leren voelen
Momenteel ben ik in behandeling bij een haptotherapeut. Ik hoop dat zij mij verder kan helpen om te leren voelen, zodat ik niet gelijk in de kramp schiet als ik iets voel.
Ze zei tegen mij: “Jouw antennes hebben altijd aangestaan voor de stemmingen van anderen.”
Momenteel zit ik nog steeds niet lekker in mijn vel. Spierkrampen in mijn rug maken mij angstig en ik zoek nog steeds naar antwoorden op mijn gedragspatronen. Patronen die met mijn vroeggeboorte te maken hebben en met mijn opvoeding.
Vooral het patroon van ‘bevriezing’ heeft bij mij nog steeds de overhand.
Gelukkig wordt er nu eindelijk kennis vergaard, waardoor vele anderen met mij antwoorden kunnen krijgen op levensvragen waar ze misschien al heel lang mee rondlopen.
“De tijd zal het leren”, of nog beter: “De tijd zal het helen”?
Ik hoop het van harte.
