Ervaringsverhaal Hanne
Een kwetsbare start, een gevoelig zenuwstelsel
Mijn naam is Hanne. Ik ben 36, mama van Ella (7) en partner van Erwin. Ik sta voor de klas als leerkracht wiskunde. Daarnaast begeleid ik als jongerencoach jongeren rond stress en faalangst, en met mijn praktijk Harmonieus bij Hanne help ik vrouwen om rust te vinden in hun zenuwstelsel.
Ik ben blij en trots op waar ik nu sta. Maar aan die plek ging een heel verhaal vooraf.
De rode draad
Mijn zenuwstelsel raakt snel overprikkeld. Dat merkte ik al in mijn tienerjaren: ik wilde alles perfect doen, plande hard en voelde een sterke drang om mezelf te bewijzen.
Ik behaalde als student mijn masterniveau economie met grote onderscheiding. Iets wat heel mooi is, maar de weg ernaartoe was zwaar. Ik studeerde uren per dag uit angst om niet te slagen en sliep slecht, want mijn lichaam bleef alert en mijn hoofd bleef draaien. Van het studentenleven genoot ik niet: de drukte op fuiven lag me niet en een kot ver van huis voelde nooit goed.
Na mijn studiejaren startte ik als leerkracht economie en wiskunde in het secundair onderwijs. Ook hier merkte ik dat het patroon zich herhaalde. Ik werkte tot laat om mijn lessen helemaal naar mijn hand te zetten, sliep slecht, werd overvallen door de drukte in de schoolgangen en was na een schooldag doodmoe. Ik kon steeds minder verdragen.
Tot de bom barstte, in de kerstvakantie van 2023. Jaren van overprikkeling en mezelf voorbijlopen eisten hun tol. Een week later lag ik met een zware longontsteking in het ziekenhuis. Met hulp van een goede psychologe vond ik mijn veerkracht terug en ging ik opnieuw lesgeven. Na anderhalf jaar volgde een tweede burn-out. Ik bleef me in deze burn-out maar stdeeds de vraag stellen: als iedereen het zo druk heeft, waarom val ík dan zo hard uit?
Dat was het moment waarop ik naar een diepere verklaring ging zoeken.
De puzzel viel in elkaar
Midden in die tweede burn-out botste ik toevallig op de podcast Veel te vroeg geboren; hoe is het nu? van Ingeborg Anna Martens en dr. Nikk Conneman, voor iedereen met een kwetsbare start. Die podcast trok meteen mijn aandacht, want ook ik ben te vroeg geboren.
Zesendertig jaar lang was dat voor mij gewoon een verhaal van vroeger. Ik had nooit gedacht dat het decennia later nog zoveel invloed kon hebben. Ik heb huilend naar die podcast geluisterd, want eindelijk zag ik dat mijn stressgevoeligheid een wortel kon hebben.
Mijn verhaal
Ik ben geboren op 1 mei 1990, na 29 weken zwangerschap. Die zwangerschap was allesbehalve makkelijk. Al vanaf 25 weken kreeg mijn mama weeën en ze moest vier weken in het ziekenhuis blijven, een stresserende en beangstigende periode. Na 29 weken kon de bevalling toch niet meer worden tegengehouden.
Ik kwam niet alleen ter wereld. Ik heb een tweelingbroer, Joris. Meteen na de geboorte werden we van onze ouders gescheiden en in de couveuse gelegd. Vier dagen later overleed Joris, omdat zijn longen nog niet rijp genoeg waren. Terwijl mijn ouders rouwden om één van hun twee kindjes, was ik zelf ook niet gezond. Pas na twee maanden mocht ik het ziekenhuis verlaten.
Waarom vroeggeboorte zo'n impact kan hebben
De laatste weken van een zwangerschap zijn geen extra tijd. Het brein maakt dan een enorme groeispurt door: er worden hersenverbindingen aangelegd en net de systemen voor stressregulatie, slaap en emotieregulatie zijn nog volop in ontwikkeling.
Bij een vroeggeboorte verschuift die kwetsbare fase abrupt van de veilige baarmoeder naar de buitenwereld, vaak een NICU. Dat is een plek van levensreddende zorg, maar ook van licht, geluid, medische handelingen en soms scheiding van de ouders. Hersenen worden dan gevormd in stress, ongemak en pijn.
Wat toen begon, bleef niet achter in de couveuse. Het groeide mee tot in mijn volwassen lichaam.
Hoe ik het herken
Mijn zenuwstelsel geraakt snel overprikkeld. Een klein beetje spanning is genoeg om me in stress te brengen, en dan draait mijn hoofd overuren. Ik schrik snel van geluid en kleine dingen voelen groot. 's Nachts slaap ik oppervlakkig, met oordopjes en een slaapmasker, want mijn lichaam is gevoelig voor geluid en licht.
Soms legde mijn lichaam zichzelf letterlijk stil, met een burn-out en een longontsteking die me volledig platlegde.
"Je bouwstenen zijn gevoeliger." Dat vat voor mij de impact van vroeggeboorte het best samen. Ik heb geen bewuste herinneringen aan de couveuse, en toch reageert mijn lichaam soms alsof het die periode niet is vergeten.
Het goede nieuws
Een zenuwstelsel is niet alleen kwetsbaar, het is ook veranderbaar. Niet van vandaag op morgen, maar wel door herhaalde ervaringen van veiligheid, voorspelbaarheid, ritme, zachtheid en co-regulatie. Hoe oud we ook zijn, ons zenuwstelsel blijft leren.
Voor mij zijn ademwerk, lichaamswerk en wandelen in de natuur daarin de grootste bron van rust geworden. Het zijn eenvoudige momenten, maar ze geven mijn lichaam telkens opnieuw het signaal: je bent veilig, je mag vertragen.
Mijn eigen verhaal heeft me veel geleerd, over mezelf en over wat mij echt helpt. Die ervaring zet ik nu in voor anderen. Ik sta nog halftijds voor de klas en begeleid daarnaast jongeren en volwassenen met stress en faalangst, om hen de weg terug naar rust te laten vinden.
Ik ben te vroeg geboren. En dat is een deel van mijn verhaal, geen beperking.
