Een kijkje in het leven van Ingeborg Anna Martens - Lifecoach en ervaringsdeskundige vroeggeboorte

World Breathing Day

Sat, 11 Apr 2026 07:10:15 GMT

Ademruimte

–

over vrijheid, kwetsbaarheid en de kracht van bewust ademen

Vandaag is het World Breathing Day.

Een dag die ons uitnodigt om stil te staan bij iets wat zo vanzelfsprekend lijkt… en dat voor velen allesbehalve vanzelfsprekend is: ademhalen.

Voor de meeste mensen gebeurt het automatisch. Zonder nadenken. Zonder moeite.

Maar er is ook een groep mensen voor wie elke ademhaling aandacht vraagt. Inspanning. Bewustzijn.

Ik ben daar één van.

Ik leef met bronchopulmonale dysplasie (BPD) – chronische longschade door mijn veel te vroege start.

Dat betekent dat mijn longen niet vanzelf doen wat ze “zouden moeten doen”. Dat mijn energiehuishouding nauw verbonden is met hoe ik adem. Dat ik dagelijks moet afstemmen:

Hoe voelt mijn adem vandaag?
Wat vraagt mijn lichaam?
Waar ligt mijn grens?

Ademhalen is voor mij geen achtergrondproces. Het is een relatie.

Adem als kompas

Wat ik in de loop der jaren heb geleerd, is dat mijn adem een kompas is geworden.

Het vertelt me wanneer ik moet vertragen. Wanneer ik ruimte nodig heb. Wanneer ik over mijn grenzen ga – vaak nog vóór mijn hoofd het doorheeft.

Goede longgezondheid is geen gegeven. Het vraagt onderhoud. Aandacht. Afstemming.

Niet vanuit moeten of presteren, maar vanuit luisteren.

Je longen kun je trainen

Net zoals je spieren traint in de sportschool, kun je ook je adem en je longen trainen.

Niet door te pushen. Niet door te forceren. Maar juist door zachtheid.

Door bewust te ademen.

Door ruimte te maken.

Door spanning los te laten.

Het gaat niet om méér ademhalen.

Het gaat om vrijer ademen.

Liquid Breath® – de weg van zachtheid

Voor mij heeft de benadering van Liquid Breath hierin een wereld geopend.

Geen strakke technieken of vaste patronen, maar een uitnodiging om de adem weer vloeibaar te laten worden.

Om de adem niet te sturen, maar te volgen.

Om te voelen waar hij vastzit – en daar met aandacht ruimte te geven.

Om je adem als een stroom te ervaren, die zijn eigen weg mag vinden.

Zonder druk. Zonder oordeel. Zonder moeten.

Want juist in die zachtheid ontstaat kracht.

Vrijheid is niet vanzelfsprekend

World Breathing Day herinnert ons eraan dat vrij ademen een vorm van vrijheid is.

Een vrijheid die niet iedereen ervaart.

En juist daarom zo waardevol is om bij stil te staan.

Misschien hoef je niets te veranderen.

Misschien is het genoeg om vandaag één moment te nemen…

Om even te stoppen.

Om één bewuste ademhaling te voelen.

Om te ervaren hoe het is om simpelweg te ademen.

En misschien ontdek je dan:

dat in iets ogenschijnlijk kleins, iets groots verscholen ligt.

Ademruimte.

Levensruimte.

Voel je dat je hierin begeleiding kunt gebruiken?

Dat je verlangt naar meer ruimte, rust en vertrouwen in je adem?

Je hoeft het niet alleen te doen.

Ik begeleid je met liefde – op een zachte, afgestemde manier die past bij jouw lichaam en jouw ritme.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Periventriculaire Leukomalacie bij volwassenen

Wed, 11 Feb 2026 13:08:51 GMT

Periventriculaire Leukomalacie bij volwassenen

–

klachten, spierspanning en late herkenning

Misschien heb je altijd gedacht dat je gewoon wat onhandig was.

Dat je je sneller verslikte, sneller moe was of je spieren moeilijk kon ontspannen.

Misschien hoorde het er “gewoon bij”.

Voor sommige volwassenen blijkt later dat de verklaring al bij de geboorte lag.

Periventriculaire Leukomalacie (PVL) wordt vaak gezien als een aandoening bij te vroeg geboren baby’s.

Wat minder bekend is: deze baby’s worden volwassenen.

En bij een deel van hen blijft PVL invloed houden op het lichaam, soms zonder dat het ooit zo is benoemd.

In deze blog lees je wat PVL is, hoe het zich bij volwassenen kan uiten en waarom het vaak pas later wordt herkend.

Wat is Periventriculaire Leukomalacie (PVL)?

PVL is een vorm van hersenbeschadiging waarbij de witte stof in de hersenen is aangedaan.

Deze witte stof ligt naast de hersenkamers en zorgt voor de doorgifte van signalen in het lichaam.

De beschadiging ontstaat meestal rond de geboorte, vaak bij vroeggeboorte.

Een periode van zuurstoftekort of verminderde doorbloeding speelt hierbij vaak een rol.

PVL is niet progressief.

De schade wordt niet erger.

Wat wél kan veranderen, is hoe het lichaam hiermee omgaat.

De gevolgen kunnen in de loop van het leven duidelijker worden, vooral wanneer het lichaam veel heeft moeten compenseren.

Hoe uit PVL zich bij volwassenen?

Bij volwassenen is PVL vaak mild of verspreid aanwezig.

Dat betekent dat iemand meestal gewoon leert, werkt en functioneert in het dagelijks leven.

Toch kunnen er klachten zijn, zoals:

moeite met balans en coördinatie
verhoogde of wisselende spierspanning
snel overstrekken van gewrichten
een houterig of onhandig gevoel bij bewegen
sneller vermoeid raken
moeite met het automatiseren van bewegingen
het gevoel dat bewegen meer energie kost dan bij anderen
soms sneller verslikken of moeite met slikken

Niet iedereen herkent alles.

PVL ziet er bij iedereen anders uit.

Waarom wordt PVL bij volwassenen vaak pas later herkend?

Bij veel mensen met PVL zijn er in de kindertijd geen duidelijke motorische beperkingen.

Ze passen zich aan – Ze compenseren – Ze zetten door.

Vaak krijgen ze opmerkingen als:

“Je bent gewoon wat onhandig.”
“Je spant te veel aan.”
“Je moet sterker worden.”
“Je verslikt je gewoon sneller.”

Omdat deze klachten er “altijd al” zijn, voelen ze vaak normaal.

Voor sommige mensen komt die herkenning pas op volwassen leeftijd, soms na een MRI die ineens losse klachten met elkaar verbindt.

PVL en spierspanning: wat gebeurt er in het lichaam?

Bij PVL kan sprake zijn van lichte spasticiteit of chronisch verhoogde spierspanning.

Dit hoeft er niet uit te zien als klassieke cerebrale parese.

Kenmerkend is vaak dat:

spieren moeilijk kunnen ontspannen
onverwachte of snelle bewegingen extra spanning oproepen
het lichaam stabiliteit zoekt door overstrekkingen
forceren of zware training klachten kan verergeren
ook slikken soms meer moeite kan kosten

Slikken is, net als bewegen, een vorm van fijne coördinatie. Wanneer de aansturing subtiel anders verloopt, kan iemand zich sneller verslikken. Dat betekent niet dat er iets “mis” is, maar dat het lichaam soms net wat meer afstemming nodig heeft.

Dit is geen verkeerde houding of gebrek aan inzet, maar een gevolg van de centrale aansturing van het zenuwstelsel.

Wat helpt bij PVL op volwassen leeftijd?

PVL is niet te genezen.

Wat wél helpt, is begeleiding die past bij hoe het lichaam en het zenuwstelsel werken.

Belangrijk om te weten :

wat voor de één werkt, werkt niet automatisch voor de ander.

Het is vaak een proces van ontdekken, voelen en bijstellen.

Veel volwassenen met PVL hebben baat bij :

therapie die gericht is op coördinatie, timing en doseren, niet alleen op kracht
rustige, gecontroleerde beweging
voldoende herstel en rustmomenten
leren herkennen van vroege signalen van spanning of overbelasting
serieus genomen worden in hun eigen lichamelijke ervaring
rustige bewegingsvormen zoals Liquid Yoga® en Qigong

Liquid Yoga® is een zachte manier van bewegen waarin de adem het ritme bepaalt.

In plaats van vaste houdingen te “doen”, volgt het lichaam de adem.

Het nodigt uit om van binnenuit te bewegen, op je eigen tempo.

Niet door te forceren, maar door te verzachten en te luisteren naar wat het lichaam nodig heeft.

Zo ontstaat er meer ontspanning en een betere afstemming tussen adem, beweging en zenuwstelsel.

Qigong is een rustige bewegingsvorm met langzame, herhalende bewegingen in een gelijkmatig ritme. Beweging en ademhaling lopen samen.

De herhaling en voorspelbaarheid helpen het lichaam om spanning te reguleren en stap voor stap meer stabiliteit en rust te ervaren.

Wat vaak minder helpend is :

trainen waarbij pijn of spanning wordt genegeerd
het idee dat “doorzetten altijd beter is”
agressief rekken of forceren
blijven pushen terwijl het lichaam al signalen geeft

Niet omdat iemand zich aanstelt,

maar omdat het lichaam andere grenzen heeft.

Leven met PVL als volwassene

PVL stopt niet na de couveuse.

Voor sommige mensen blijft een vroege start meespelen, ook op volwassen leeftijd.

Een late herkenning of diagnose kan verwarrend zijn, maar ook rust geven.

Niet omdat alles ineens is opgelost,

maar omdat klachten eindelijk in context geplaatst mogen worden.

Je lichaam heeft niets verkeerd gedaan.

Het vraagt alleen om een ander tempo.

Meer afstemming.

Meer zachtheid.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Deze blog is geschreven vanuit wetenschappelijke kennis en ervaringskennis van volwassenen met PVL, die samen richting geven aan begrip en passende begeleiding.

Bron: www.hersenstichting.nl

Prematuriteit, een levenslange diagnose - Mijn verhaal

Thu, 01 Jan 2026 10:20:27 GMT

Mijn verhaal - over de eerste duizend dagen

én de impact daarvan op en in mijn verdere leven

Op 8 september 1975 kwam ik ter wereld na een zwangerschap van slechts 30/31 weken – een spontane vroeggeboorte.

Mijn start was kwetsbaar. Ik bracht mijn eerste weken door in de couveuse, in een tijd waarin buidelen nog niet bestond, aanrakingen vooral medisch waren en ouders op afstand moesten blijven. Het was goedbedoeld, maar zó anders dan nu.

Na twee maanden mocht ik eindelijk naar huis. Zonder nazorg, zonder follow-up, zonder begeleiding. Mijn ouders voedden me met een pipet omdat slikken moeilijk ging. Met eindeloos geduld en liefde deden zij alles wat nodig was. In die tijd was er nauwelijks kennis over de mogelijke gevolgen van vroeggeboorte.

JEUGD — EEN WARME BASIS, EEN ANDER GEVOEL

Ik kijk terug op een fijne jeugd, waarin thuis altijd mijn veilige haven is geweest, met mijn vader, moeder, een oudere broer en trouwe viervoeter Floris.

Toch voelde ik me vaak ‘anders’. Ik hoorde er wel bij, maar vanbinnen voelde dat niet altijd zo. Ik zocht naar verbinding, naar mijn plek. Voelde me regelmatig niet gezien of niet begrepen.

Vanaf mijn vierde zat ik op klassiek ballet, nodig voor mijn motoriek en houding, die houterig, wiebelig en vaak overstrekt waren.

Longontstekingen waren in de winter bijna vanzelfsprekend. Mijn herstel duurde altijd langer dan dat van anderen. De derde klas op de lagere school moest ik overdoen; ik liep op mijn tenen, passend qua cijfers, maar niet qua draagkracht.

PUBERTEIT & STUDIETIJD

—

DE KRACHT VAN DOORZETTEN

Op de middelbare school doorliep ik de HAVO, al was Engels een flinke uitdaging. In de puberteit verergerden mijn longproblemen; uiteindelijk kreeg ik de diagnose astma. In de winter ging ik met de bus naar school — fietsen én school was simpelweg te zwaar.

WERKEND LEVEN — ALLE BALLEN IN DE LUCHT

Vanaf mijn 25e tot mijn 42e werkte ik in diverse leidinggevende functies in het bankwezen en de modebranche. Daarnaast runde ik mijn eigen coachpraktijk én had ik een gezin.

Ik hield alle ballen in de lucht. Maar dat had een prijs. Longontstekingen, overprikkeling en toenemende gehoorproblemen haalden me steeds vaker in. Sinds 2016 draag ik gehoorapparaten vanwege perceptief gehoorverlies. Maskeren kon ik lang — tot het niet meer ging.

DE CRASH — EN JAREN VAN ZOEKEN

Op mijn 42e stopte alles. Mijn lichaam trok een harde grens. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. Soms werden klachten psychisch genoemd, soms wist men het niet. Maar ik voelde: er klopt iets niet.

Ik bleek Lyme te hebben. De behandeling sloeg aan, maar veel klachten bleven bestaan — voor mijn behandelaars reden om verder te zoeken.

DE PUZZELSTUKKEN — PREMATURITEIT

Na een hersenscan (2018) bleek ik Periventriculaire Leucomalacie (PVL) te hebben — witte-stofschade door zuurstoftekort rond mijn geboorte. Klachten die er altijd al waren, zoals balansproblemen en mijn moeizame motoriek en coördinatie, kregen daarmee eindelijk een verklaring.

Daarbij kwam de diagnose Functional Neurological Disorder (FND) * , voor klachten die niet volledig uit de scan te verklaren waren — deze diagnose is inmiddels bijgesteld en niet langer actueel (2026) * .

Het multidisciplinaire team dat mij onderzocht, mét kennis over prematuriteit bij volwassenen, bracht rust en erkenning.

Steeds duidelijker werd:

Ik heb jarenlang buiten mijn grenzen geleefd, zonder ze te voelen — een gevolg van mijn vroege start.

Zoals hoogleraar Michiel Schreuder (Radboudumc) treffend zei in Trouw (4 januari 2023): “We redden veel premature baby’s, maar we weten nog niet voldoende over hun gezondheid op latere leeftijd.”

Prematuriteit ís een levenslang thema. Alleen wordt het zelden zo bekeken.

https://www.trouw.nl/cs-b33e14db

ERASMUS MC — DE DOORBRAAK

In 2020 onderzocht het Erasmus MC mijn longfunctie. Die bleek toen slechts 29%. De diagnose Bronchopulmonale Dysplasie (BPD) volgde — longschade door vroeggeboorte.

Dankzij passende medicatie steeg mijn longfunctie aanzienlijk. Mijn gezondheid blijft een wankel evenwicht, maar ik heb geleerd om te luisteren naar mijn lichaam en te leven in mijn eigen tempo.

LIQUID BREATH® — TERUGKEREN IN MIJZELF

Mijn zoektocht naar gezondheid bracht mij vorig jaar (2025) bij Liquid Breath® — een zachte ademmethode. Vanaf het eerste moment voelde ik: dit klopt.

Er gebeuren magische én meetbare dingen: mijn longfunctie verbeterde opnieuw. Liquid Breath® nodigt uit om te vertragen, te verzachten en thuis te komen in jezelf.

Omdat ik dit anderen ook gun, heb ik mij verdiept in de opleiding. Inmiddels mag ik mezelf Liquid Breath® Teacher noemen en begeleid ik sessies binnen Stichting I AM+ , altijd afgestemd op het tempo en de draagkracht van degene die tegenover me zit.

MIJN MISSIE — WAAROM IK DOE WAT IK DOE

Mijn persoonlijke zoektocht, alle hobbels, inzichten en diagnoses hebben mij gevormd tot wie ik ben. En precies daarom doe ik vandaag het werk dat ik doe.

Binnen Stichting I AM+ werk ik vanuit diepe betrokkenheid, ervaringskennis en mijn professionele achtergrond. Mijn opleidingen in geboortepsychologie, ademwerk, systemisch werk, coaching en rouwbegeleiding vormen een stevige basis voor mijn manier van begeleiden: met aandacht voor lichaam, gevoel en de diepe sporen die een vroege start kan nalaten. Zo kan ik anderen ondersteunen, verbinden en bijdragen aan zorg die écht aansluit bij wie iemand is en wat iemand nodig heeft.

De missie van Stichting I AM+ :

Stichting IAM+ maakt de langetermijngevolgen van een vroeggeboorte of andere impactvolle levensstart zichtbaar, versterkt peer-support door betekenisvolle ontmoetingen en verbindt ervaringskennis met wetenschap.

Dit doen we onder andere via het Ontmoetingscafé © : een warme, veilige plek voor iedereen die een kwetsbare start met zich meedraagt. Vanuit deze ontmoetingen — voortbouwend op het Couv-Café en de Ontmoetingsweekenden — kunnen ook themadagen en verdiepende bijeenkomsten ontstaan.

Zo bevorderen we het fysieke, mentale en sociale welzijn van betrokkenen en bouwen we aan levensloopzorg die aansluit bij hun unieke ervaringen en behoeften.

Voor mij is dit geen werk.

Het is mijn levensmissie.

EN DAN… HET LEVEN ZELF

Ik ben gezegend met een positiviteitsgen, een groot hart en een krachtige drive om in mogelijkheden te blijven denken. Samen met een bewuste leefstijl en liefdevolle zelfzorg vind ik steeds opnieuw mijn weg.

Geniet van vandaag.

En herhaal het morgen.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

De geboorte van mijn stichting

Tue, 23 Dec 2025 10:56:57 GMT

De geboorte van stichting I AM+

Een reis vol avontuur, vertrouwen, groei en impact

De afgelopen weken ben ik een avontuur aangegaan: het oprichten van mijn eigen stichting.

En dat avontuur gaat dieper dan strategie, documenten en doelen.

Het brengt me recht mijn innerlijke wereld in.

�� De stemmetjes die opkomen

Ik merkte hoe mijn innerlijke kind zich liet horen:

“Wie zit er eigenlijk op mij te wachten?

Wat heb ik te betekenen?

Welke impact ga ik maken?”

Misschien herkenbaar — gedachten die vooral vanuit het hoofd ontstaan.

Een stem die zoekt naar bevestiging, erkenning, geruststelling.

Maar wat ik steeds helderder zie:

die gedachten bén ik niet.

Het zijn echo’s uit een ander tijdperk.

�� Gedachten in de coulissen

Het voelt alsof ik leer mijn gedachten op het toneel te zien verschijnen…

en ze vervolgens rustig te laten verdwijnen in de coulissen.

Ik hoef me er niet aan vast te houden.

Ik hoef ze niet te personaliseren.

Ik hoef ze niet als waarheid vast te houden.

�� Wat er dan gebeurt…

Wanneer ik in de flow blijf, wanneer ik werkelijk durf te vertrouwen en het avontuur inga,

dan komt alles in beweging.

Niet door forceren.

Niet door controleren.

Maar door loslaten.

Zonder verwachtingen.

Zonder vastomlijnde uitkomsten.

En precies dán ontstaat er ruimte:

ruimte voor creatie,

ruimte voor ontvangen,

ruimte voor groei,

ruimte voor impact.

�� Een wezenlijke stap

Achter de schermen zet ik de komende weken alle punten op de i.

Vandaag markeert de eerste grote stap:

we hebben bij de notaris onze handtekeningen gezet. ✍��

Stichting I AM+ is geboren.

⸻

✨ Wat nu ontstaat, voelt puur

Het is kwetsbaar.

Het is spannend.

Het is nieuw.

Maar het is precies waar ik nu hoor te zijn.

Het is een reis van vertrouwen, avontuur, groei én impact.

Ik vind het prachtig wat er ontstaat…

misschien wel omdat ik mezelf eindelijk laat ontstaan.

Stap voor stap groeien we groter en verder.

SAMEN.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

De eerste 1000 dagen, voorbij woorden

Sat, 13 Dec 2025 11:10:28 GMT

Helen – Aankijken – Doorvoelen

Rescue & Release

Er zijn van die momenten waarop tijd even wegvalt. Waarop je voelt dat het leven zich niet in jaren afspeelt, maar in één enkele ademhaling.

Tijdens een opleidingsdag binnen de jaaropleiding Liquid Breath® had ik precies zo’n moment. Een dag waarop ik mocht zakken in diepe lagen, waarin ik niet alleen ademde, maar ook herinnerde. Aanraakte. Doorvoelde. Losliet.

Niet alleen wat zichtbaar en bewust was,

maar ook dat wat al bestond vóór woorden, vóór vorm, vóór mijn eerste adem.

�� De eerste wereld – vóór het begin

Wanneer ik mijn ogen sluit en mijn adem me meeneemt naar de rand van het begin, kom ik vaak uit in die glazen wereld waarin ik mijn eerste maanden doorbracht: de couveuse.

Licht. Stilte. Afstand.

Een lichaam dat moest overleven voordat het echt mocht leven.

Maar deze keer ging de reis verder terug.

Voorbij de couveuse.

Voorbij mijn geboorte.

Terug naar de baarmoeder.

Een plek die vaak wordt gezien als veilig en dragend, maar die voor mij ook een andere toon kende.

Al vroeg in de zwangerschap was daar verdriet.

Afscheid.

Een gemis dat nog geen naam had,

maar wel gevoeld werd.

Mijn lichaam kende het al,

lang voordat ik wist wat het was om

iets of iemand te verliezen.

Lang voordat ik begreep wat afscheid betekent.

Ze zeggen niet voor niets dat de eerste 1000 dagen van een mensenleven

de blauwdruk vormen.

Een tijd waarin het lichaam al registreert,

meebeweegt – meedraagt.

Zelfs wanneer het verhaal nog niet verteld kan worden.

Het is bijzonder hoe lang de echo van zo’n begin kan blijven hangen.

Hoe een vroeg gemis zich kan vertalen in patronen die later vanzelfsprekend lijken:

pleasen, aanpassen, stil worden, volhouden.

Alsof mijn systeem toen al leerde:

“Blijf afgestemd. Maak het niet te groot. Raak niet te veel kwijt.”

�� Rescue & Release – het deel dat het droeg

Tijdens de sessie voelde ik die vroegste imprint opnieuw.

Niet als drama.

Niet als herbeleving.

Maar als een zachte, diepe herkenning.

Een deel van mij dat al zo vroeg leerde dragen.

Verdriet vast te houden.

En door te gaan.

Rescue bleek geen redding van iets kapots, maar het ontmoeten van dat deel dat ooit alleen stond met gemis.

Het eindelijk zien.

Het erkennen.

Het laten weten:

“Je hoeft dit niet meer alleen te dragen.”

In de verbonden adem kwam

een golf van ontlading.

Niet luid.

Niet heftig.

Maar helder.

Alsof iets in mij fluisterde:

“Je mag het loslaten. Het is veilig nu.”

�� Van pleasen naar pleasure

Wat zich daarna liet zien, waren grenzen.

Grenzen die nooit bewust gekozen waren,

maar ontstaan uit vroeg verlies en vroege afstemming.

Mijn lichaam was gewend om te scannen:

Is het veilig? Blijft het?

Moet ik me aanpassen om het niet kwijt te raken?

Maar onder die laag leefde iets anders.

Een stille waarheid:

dat verlangen ook mag bestaan.

Dat genieten niet gevaarlijk is.

Dat pleasure geen risico hoeft te zijn.

En ineens wist ik:

Pleasure is geen tegenpool van gemis.

Het is wat ontstaat wanneer het lichaam niet langer in waakstand hoeft te blijven.

�� Wat bleef wachten

Mijn diepste verlangen is nooit weggeweest.

Het heeft gewacht.

Zoals iets kostbaars wacht wanneer het nog geen bedding heeft.

Het verlangen om volledig te leven.

Met alles wat er is.

Ook met dat wat ooit ontbrak.

En daar, in adem en aanwezigheid, voelde ik:

Ik ben niet bang voor mijn diepte.

Niet bang voor mijn rouw.

Niet bang voor mijn levenslust.

Ze mogen naast elkaar bestaan.

�� Dit is mijn release

Vandaag kies ik voor:

ruimte,

grenzen,

gevoeld gemis,

gevoeld verlangen,

zachte kracht,

pleasure,

en aanwezigheid.

Niet omdat alles geheeld is,

maar omdat niets meer weggeduwd

hoeft te worden.

Ik adem.

Ik ben hier.

En ik hoef niets meer vast te houden

om te mogen blijven.

�� Een Uitnodiging

Wil je ook ervaren hoe het is om diep te verbinden met jezelf, je adem

en je oorspronkelijke wijsheid?

Om ruimte te maken voor wat gevoeld wil worden en tegelijkertijd je levenslust te openen?

Je bent van harte welkom voor een individuele Liquid Breath® sessie ��️

Voel je welkom.

��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

De adem als sleutel

Sun, 12 Oct 2025 14:07:18 GMT

Hoe bewust ademen de brug vormt tussen hoofd, hart en lichaam

We ademen allemaal — vaak zonder erbij stil te staan. Toch is de adem zoveel meer dan alleen een fysieke handeling.

Ze is een ingang, een gids, een sleutel.

Een manier om opnieuw contact te maken met jezelf, met je lichaam, met het leven zelf.

Voor mij is de adem die sleutel letterlijk en figuurlijk geweest.

�� Een Begin in Overleven

Ik ben geboren na een indrukwekkende start in het leven — een vroeggeboorte.

Vanaf het begin stond mijn lichaam in de overlevingsstand.

Door die vroege start heb ik onder andere een chronische longaandoening (BPD) overgehouden.

Ademen, iets wat voor de meeste mensen vanzelf gaat, was voor mij nooit vanzelfsprekend.

Lange tijd voelde ik geen echte verbinding tussen mijn hoofd en mijn lichaam.

Wat ooit zo dienend was — dat sterke denken, dat doorgaan, die controle — hielp me te overleven.

Maar op een gegeven moment werkte het me juist tegen.

Mijn lichaam fluisterde… maar ik luisterde niet.

Tot het niet meer anders kon.

�� Terug naar Verbinding

De afgelopen jaren heb ik stap voor stap de verbinding met mijn lichaam teruggevonden.

Ik heb oude pijn doorvoeld, spanning losgelaten en geleerd te luisteren naar de signalen van mijn lichaam — en daar ook echt gehoor aan te geven.

Daardoor leef ik nu op een tempo dat bij míj past.

In een ritme dat mijn lichaam ondersteunt in plaats van uitput.

Mijn energie is natuurlijker, mijn adem dieper, mijn leven rustiger.

Ik voel me weer thuis in mijn lichaam — iets wat ik jarenlang niet kon zeggen.

En precies dát gun ik anderen ook.

��️ De Kracht van Ademwerk

Wat ik onderweg heb ontdekt, is dat ademhaling de krachtigste ingang is naar verbinding.

Zoveel van ons bewegen door het leven zonder écht te voelen wat er in ons lichaam leeft.

We rennen van afspraak naar afspraak, doen wat er van ons verwacht wordt — en vergeten soms gewoon te ademen.

Tot het lichaam ons stilzet.

Ademwerk is voor mij een zachte, natuurlijke manier geworden om opnieuw contact te maken — met mezelf, met mijn lijf, met het leven.

Elke bewuste ademhaling helpt me om te ontspannen, te voelen en te herstellen.

Adem is letterlijk leven.

Ze brengt zuurstof naar je cellen, kalmeert je zenuwstelsel, ondersteunt je immuunsysteem en helpt je lichaam zichzelf te herstellen — ook als het niet perfect is.

�� Mijn Verdieping: Liquid Breath® en Dan Brulé

Op dit moment volg ik de jaaropleiding bij Cora Verkuilen tot Liquid Breath® Teacher — een transformerende methode waarin adem, bewustzijn en energie samenkomen.

Liquid Breath® leert me mijn adem vloeiend en helend in te zetten, in plaats van geforceerd of oppervlakkig.

Als onderdeel van deze opleiding ontmoet ik binnenkort Dan Brulé , een van de pioniers in modern ademwerk.

Daarnaast volg ik zijn verdiepingsprogramma’s, waarin ik mijn kennis en ervaring verder uitbreid.

Het is bijzonder om van deze twee teachers te mogen leren — om verschillende ademtechnieken te ervaren, ermee te spelen en ze te integreren in mijn eigen leven.

Zo kan ik niet alleen mijn eigen ademkracht en vitaliteit versterken, maar ook anderen begeleiden op hun pad naar bewustzijn, rust en herstel.

�� Een Uitnodiging

Als jij voelt dat het tijd is om weer thuis te komen in je lichaam…

Om je eigen ritme te vinden, spanning los te laten en opnieuw te leren ademen —

weet dan: het is mogelijk.

Ik begeleid je er graag in.

Met zachtheid, bewustzijn en de adem als leidraad.

Want als je leert luisteren naar je lichaam, vind je vanzelf de balans waar je zo naar verlangt.

En mag je leven op het ritme van jouw adem. ��️

Voel je welkom.

��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Geboorte, angst en heling

Tue, 23 Sep 2025 11:38:57 GMT

VAN HOOFD NAAR HART

Heling van geboortegerelateerde angst en traum a

Een persoonlijke perinatale ervaring

en NEI-transformatie

Oude programma’s en verborgen angsten

Soms herhalen oude overtuigingen, gevoelens en angsten zich zonder dat we het doorhebben. Vaak ontstaan deze al tijdens onze geboorte of vroege kinderjaren.

Ze kleuren ons leven onzichtbaar en beïnvloeden onze keuzes, relaties en zelfbeeld.

Tijdens een NEI-sessie (Neuro-Emotionele Integratie) kan het verborgen trauma zichtbaar en voelbaar worden, zodat heling mogelijk is.

De geboorte-ervaring en innerlijk kind

Ik draag de angst van mijn geboorte met me mee: het gevoel dat niemand van me hield, direct gescheiden van mijn ouders, te vroeg geboren en de couveuse in.

Mijn geboorterecht om liefde te voelen en ontvangen was afgesloten.

Om te overleven, ging ik van hart naar hoofd.

Dit soort perinatale trauma’s blijven vaak sluimeren, onzichtbaar maar aanwezig.

NEI maakt het mogelijk deze patronen te erkennen en te transformeren.

Transformeren van angst naar liefde

Tijdens de sessie werd het onzichtbare zichtbaar.

Aangekeken, doorvoeld, geademd, aanwezig.

De angst voor afwijzing, het gevoel te falen en de last van wat een ander van mij denkt, werden zachter en omgevormd naar liefde.

Heling van het innerlijk kind gaat laag voor laag, dieper en dieper.

Het is thuiskomen bij jezelf.

Reflectie en herkenning

Misschien herken jij dit ook:

een stemmetje dat zachtjes fluistert, een overtuiging die jou niet meer dient.

Welke lagen in jou vragen om gezien en getransformeerd te worden?

✨ Je bent welkom, precies zoals je bent.

��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Intuïtie of overlevingsstand

Mon, 22 Sep 2025 12:20:15 GMT

Intuïtie of overlevingsstand?

Zo herken je het verschil na een vroege of impactvolle start

Misschien herken je dit: je voelt stemmingen en sferen feilloos aan. Vaak wordt dat intuïtie genoemd.

Maar… wat als het niet altijd je innerlijk weten is, maar een zenuwstelsel dat van jongs af aan geleerd heeft om continu alert te zijn?

Voor mensen die te vroeg geboren zijn of een moeilijke start kenden, is dat hyperalert zijn vaak een diep ingesleten blauwdruk.

In deze blog leg ik uit hoe dit werkt, hoe je het verschil kunt herkennen en wat helpt om dichter bij je échte intuïtie te komen.

Een zenuwstelsel dat vroeg op scherp stond

Wanneer je als baby te vroeg geboren wordt of een zware start ervaart, kan je lichaam al heel vroeg in de overlevingsstand gaan. Je zenuwstelsel leert: “Ik moet voortdurend scannen of het veilig is.”

De Amerikaanse onderzoeker Stephen Porges beschreef dit proces als neuroceptie: een automatische radar die constant checkt of er gevaar dreigt, zonder dat je het bewust doorhebt.

Daardoor kan een blik, een toon of een sfeer die lijkt op iets uit het verleden direct spanning oproepen – zelfs als er nu geen werkelijk gevaar is.

Signalen daarvan zijn bijvoorbeeld:

oppervlakkige ademhaling
gespannen schouders
een alert, waakzaam gevoel

Intuïtie: een ander kanaal

Intuïtie werkt wezenlijk anders. Het komt niet voort uit spanning, maar uit rust. Het is een stil weten dat zich aandient wanneer je lichaam zich veilig voelt.

Het verschil:

Neuroceptie = je overlevingsradar, snel en gespannen, vaak gekleurd door vroegere ervaringen.
Intuïtie = een rustige helderheid, vriendelijk en zacht van toon.

Hoe merk je het verschil?

Stel: je loopt een ruimte binnen en iemand kijkt kortaf.

Je zenuwstelsel (neuroceptie) reageert direct: “gevaar, oppassen!”

Maar als je even vertraagt, dieper ademhaalt en je voeten voelt, kan er ruimte ontstaan voor intuïtie. Dan merk je misschien: “Deze persoon is gewoon moe, het gaat niet over mij.”

Een oefening om het te ervaren

Sluit je ogen en adem drie keer rustig in en uit.
Voel je voeten stevig op de grond.
Denk terug aan een situatie waarin je de sfeer sterk aanvoelde. → Versnelde adem, spanning, alertheid → meestal neuroceptie.
Kom terug naar dit moment van rust.
Denk opnieuw aan dezelfde situatie .→ Wat zegt je intuïtie nu? Vaak klinkt dit rustiger, vriendelijker en helderder.

Waarom dit belangrijk is

Voor veel gevoelige mensen met een impactvolle start voelt hyperalertheid vanzelfsprekend.

Het wordt vaak verward met intuïtie.

Door te leren luisteren naar je lichaam, spanning te reguleren en momenten van veiligheid te creëren, kan je intuïtie steeds helderder worden.

Lichaamsgerichte interventies , zoals Liquid Breath® , zijn daarin een waardevolle ingang.

Ze brengen je aandacht terug naar je lijf en helpen spanning los te laten.

Liquid Breath® is geen techniek en geen vaste vorm, maar een veld.

Een zachte bedding waarin je zenuwstelsel mag vertragen en spanning kan loslaten.

In die vertraging ontstaat er meer ruimte om te voelen wat van binnenuit klopt.

Je komt dichter bij je lichaam, bij rust en vertrouwen – en van daaruit wordt je intuïtie helderder en vriendelijker hoorbaar.

��

Wil je zelf ervaren wat vertraging en zachtheid voor jouw zenuwstelsel kan betekenen? Je bent van harte welkom om kennis te maken met Liquid Breath®.

Neem gerust contact op voor meer informatie of om een afspraak in te plannen.

In liefdevolle verbinding,,

Ingeborg Anna

Wanneer helder voelen nieuw is

Thu, 04 Sep 2025 12:08:06 GMT

Heling als ontdekking van wat je nooit hebt gekend

Een leven dat start in overlevingsstand

Niet iedereen begint met een zachte, zorgeloze start.

Soms is je eerste ervaring er één van spanning en strijd – een vroeggeboorte,

een moeilijke bevalling, of medische ingrepen.

Je lichaam leert dan vroeg dat overleven belangrijker is dan ontspannen leven.

Heling wordt daarmee niet alleen terugkeren naar jezelf,

maar ook ontdekken wat je nog nooit hebt ervaren.

Heling gaat niet in rechte lijnen

Heling lijkt niet op een rechte weg, maar op een rivier.

Soms kabbelend en helder, soms wild en troebel.

Er zijn momenten dat je bodem ziet.

En er zijn dagen dat je geen idee hebt welke richting je uitgaat.

Als helderheid vreemd voelt

Wie altijd in de overlevingsstand heeft geleefd, kent helderheid vaak niet.

Hoe voelt het om echt veilig te zijn?

Om volledig te ontspannen?

Je zwemt in water dat je altijd hebt gekend – ook al is het troebel.

Pas veel later zie je hoe vertroebeld dat eigenlijk was.

Leren wat zuiver is

Heling betekent dan ook: leren herkennen wat zuiver voelt.

Dat gaat met vallen en opstaan.

Soms denk je dat je er bent.

En dan merk je plots dat je weer in onrustig water beland bent.

Samen varen, ieder op eigen stroom

In relaties voel je dit ook.

Je ontmoet elkaar ergens op de rivier en vaart samen verder.

Maar soms verlies je elkaar uit het oog.

De één neemt een zijtak, de ander volgt de hoofdroute.

De kunst is niet identiek reizen, maar elkaar steeds opnieuw vinden en delen welke wateren je doorkruist.

De moed om helderheid toe te laten

Heling vraagt moed.

Moed om te vertrouwen op een gevoel dat je misschien nog nooit hebt gekend.

Te geloven dat helder water bestaat –

en dat jij het waard bent om erin te zwemmen.

Dansen met de rivier

Misschien is heling geen eindpunt, maar een manier van bewegen.

Niet één rechte weg, maar leren dansen met de kronkels van de rivier.

Het toelaten dat water soms troebel is, en tóch blijven varen.

Omdat je weet dat ergens het water helder stroomt.

En op een dag kijk je omlaag en zie je jezelf weerspiegeld – in dat stille, zuivere water.

Thuis bij wie je werkelijk bent.

��

Heb je vragen, wil je jouw verhaal delen of zoek je ondersteuning op jouw herstelreis?

Neem gerust contact met me op.

In liefdevolle verbinding,,

Ingeborg Anna

Balans, Adem en Veerkracht

Wed, 13 Aug 2025 06:53:32 GMT

Van een veel te vroege start naar de eerste stappen zonder hulp — mijn herstelreis vol hoop, balans en doorzettingskracht

Mijn helingsreis begon 50 jaar geleden, met een veel te vroege start in het leven.

Prematuur geboren zijn betekent dat je kwetsbaar begint, en die kwetsbaarheid is als een rode draad door mijn leven gebleven.

In 2017 kwam mijn leven plotseling opnieuw tot stilstand. Mijn lichaam dwong me tot een pauze, een moment van bezinning. Ik moest een nieuwe weg vinden, een pad vol uitdagingen. Soms had ik ademnood, soms was en is extra zuurstof nodig. Toch bleef ik geloven dat er mogelijkheden zijn, dat herstel mogelijk is. Niet als een snelle oplossing, geen ‘quick fix’, maar als een proces dat tijd, geduld en veerkracht vraagt.

Het pad van herstel is zelden recht

Het is een voortdurende oefening in balanceren: tussen hoop en geduld, tussen grenzen en mogelijkheden. Mijn dagen werden gevuld met fysiotherapie, eindeloos oefenen en trainen. En misschien nog belangrijker: diep ademhalen. Mijn breathwork werd de sleutel tot meer energie, meer rust en echte vooruitgang.

Langzaam maar zeker werden nieuwe neurale paden aangelegd, begon mijn lichaam weer te reageren. Mijn wereld veranderde stap voor stap. Van rolstoel naar krukken. Van krukken naar een stok. Elke stap, hoe klein ook, bracht me dichter bij mijn vrijheid.

Mijn pad is uniek — en dat van jou ook

Ik deel mijn verhaal in blogs en gesprekken om duidelijk te maken dat heling nooit een rechte lijn is. Wat voor mij werkt, werkt misschien niet voor jou.

Daarom is het zo belangrijk om jezelf goed te leren kennen, om te ontdekken wat wél werkt voor jouw lichaam en geest.

En als je merkt dat je hulp nodig hebt?

Je staat er niet alleen voor. Er is ondersteuning, en ik ben er graag voor je.

En toen kwam dat magische moment…

De eerste stappen zonder hulp. Een moment van pure vrijheid, een thuiskomen in mijn eigen lichaam. Van een veel te vroege start naar zelfstandig lopen — een bewijs dat veerkracht sterker is dan tegenslag.

Natuurlijk blijft het balanceren, en soms loop ik nog met een stok. Maar steeds vaker loop ik kleine stukjes los. Stap voor stap vooruit, altijd in beweging.

Groeien ondanks beperkingen

Volledig herstel is misschien niet voor iedereen haalbaar. Maar groei en nieuwe mogelijkheden? Die zijn dat wél. Het vraagt geloven, blijven oefenen en vooral blijven ademen.

Mijn verhaal is er één van hoop, balans en doorzettingskracht. En ik hoop dat het jou inspireert om je eigen pad te vinden en te blijven geloven in wat mogelijk is.

Heb je vragen, wil je jouw verhaal delen of zoek je ondersteuning op jouw herstelreis? Neem gerust contact met me op. Samen staan we sterker.

��

In liefdevolle verbinding,,

Ingeborg Anna

Vertragen en loslaten

Sun, 20 Jul 2025 07:14:35 GMT

Loslaten om ruimte te maken voelen wat écht klopt

Vertragen in de vakantieperiode

De zomermaanden nodigen ons uit tot iets wat in het dagelijks leven vaak tekortschiet: vertragen.

De agenda’s zijn leger, het tempo ligt lager, en ineens ontstaat er ruimte.

Niet alleen om te ontspannen,

maar ook om stil te worden.

Om achterover te leunen.

Om te luisteren naar wat er vanbinnen leeft.

Want juist in de stilte hoor je wat echt klopt.

�� Verstillen en voelen wat waar is

Soms vraagt het leven niet om méér doen,

maar juist om minder.

Niet om harder rennen,

maar om even stil te staan.

Om je eigen ritme weer te voelen.

Om je koers te herontdekken.

We leven in een tijd waarin actie vaak vooropstaat.

Waarin we geconditioneerd zijn om te bewegen,

te streven, te presteren.

Maar richting komt niet altijd uit denken.

Richting komt uit voelen.

Daarom is de vakantieperiode zó waardevol:

Het is een natuurlijke uitnodiging om terug te keren naar jezelf.

Om jezelf te vragen:

�� Wat vraagt op dit moment écht om mijn aandacht?

�� Wat mag ik loslaten?

�� Waar mag mijn energie naartoe?

Niet alles verdient jouw aandacht.

Niet alles is van jou om te dragen.

Juist in het vertragen ontstaat ruimte.

Om af te stemmen op wat je werkelijk voedt.

✨ Van binnenuit leven

Wanneer je de ruis van buiten even laat liggen, wordt het binnen rustiger.

Je adem verzacht. Je lijf ontspant.

Vanuit die rust kun je luisteren naar wat klopt.

Wat resoneert. Wat voedt, in plaats van kost.

Het vraagt moed om te voelen,

zonder meteen door te gaan.

Maar jouw innerlijke richtingaanwijzer –

hoe stil ook – is vaak verrassend helder.

�� Adem in.

�� Adem uit.

Verzamel je aandacht.

Kom terug bij jezelf.

⚖️ De balans tussen zijn en doen

In de balans tussen zijn en doen ontstaat helderheid.

Tussen inademen en uitademen.

Tussen vasthouden en loslaten.

Tussen moeten… en mogen.

Loslaten is geen einde.

Het is een opening.

Een uitnodiging.

Een deur naar iets nieuws.

�� Een zachte uitnodiging voor jou

Voel je dat het allemaal even te veel is?

Dat het sneller gaat dan goed voelt?

Dan is dit misschien het moment om

achterover te leunen.

Te voelen.

Los te laten wat niet meer past.

En jezelf toestemming te geven om

opnieuw te kiezen.

De vakantieperiode is bij uitstek een tijd om te vertragen, te verstillen en opnieuw af te stemmen

op wat klopt – voor jóu.

�� Wil jij ruimte maken om te voelen wat klopt?

Neem dan een kijkje bij mijn aanbod en diensten:

�� www.ingeborgannamartens.nl/aanbod—diensten

Samen creëren we ruimte voor helderheid,

richting en zachte transformatie.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Alles begint met één ademhaling.

��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Van vroeg gemis naar innerlijke rust

Mon, 09 Jun 2025 18:34:54 GMT

Een kwetsbare start

Wat het lichaam onthoudt en hoe het opnieuw mag leren veilig te zijn

Sommige lichamen weten het al vanaf het allereerste begin:

alertheid is nodig om te overleven.

Wanneer een baby veel te vroeg geboren wordt.

Wanneer er direct na de geboorte geen moeder is om bij te landen.

Wanneer er wel fysiek contact is, maar niemand écht aanwezig lijkt.

Geen warme borst om tegenaan te liggen.

Geen afgestemde blikken.

Geen rustige ademhaling in de buurt om op mee te wiegen.

Alleen machines. Lichten. Onbekende handen. Stilte.

Of juist: chaos.

In zo’n kwetsbare start kan het jonge systeem niet anders dan wakker blijven.

Scannen. Voelen. Aftasten .

�� Niet vanuit nieuwsgierigheid,

maar omdat het móet.

Het zenuwstelsel leert razendsnel:

⚠️ Ik ben alleen. Ik moet op mezelf letten. Veiligheid is geen gegeven.

Wat het lichaam dan leert

Wanneer er in die eerste levensfase geen veilige nabijheid is, mist het lichaam een fundament :

het innerlijke besef ik ben hier, en ik ben veilig.

In plaats daarvan wordt alertheid het nieuwe normaal.

Zelfs als dat van buiten niet zichtbaar is.

Zelfs zonder woorden.

Want een baby kan niets uitleggen – maar het lichaam onthoudt alles.

Die vroege ervaring reist mee. Naar de peutertijd. Naar de schooltijd. Naar volwassen relaties.

Als een soort interne radar die blijft aftasten:

Ben ik welkom? Is dit veilig? Mag ik hier ontspannen?

Een zenuwstelsel dat op overleven draait

Jaren later lijkt iemand misschien gewoon “gevoelig” of “oplettend”.

Maar vaak zit daar een lichaam onder dat nooit écht heeft geleerd te leunen.

Dat pas ontspant als alles klopt – en zelfs dan nog niet zakt.

Het is een lijf dat eerst de ruimte scant, vóór het zichzelf laat zien.

Dat voortdurend bezig is met de ander.

Omdat veiligheid nooit vanzelf sprak.

Voor zo’n systeem voelt ontspanning onbekend. Misschien zelfs gevaarlijk.

En controle? Die geeft tijdelijk houvast.

Maar geen rust.

Het lichaam opnieuw laten landen

Praten helpt soms.

Begrip kan verzachten.

Maar veiligheid moet gevoeld worden –

in het lijf, in het moment.

Daarom is heling vaak traag.

Lichaamsgericht.

Geleid door adem, aanraking, aanwezigheid.

Zacht. Afgestemd. Herhalend.

Zodat het zenuwstelsel iets nieuws kan leren:

�� Er is contact. Ik hoef het niet alleen te doen. Ik mag hier zijn. Ik ben veilig.

Van overleven naar leven

Wat ooit werd aangeleerd om te kunnen bestaan, mag nu langzaam afgebouwd worden.

Niet uit dwang,

maar uit mildheid.

Niet door weg te duwen,

maar door ruimte te maken voor iets nieuws.

�� Het lichaam hoeft niet meer op scherp te staan.

�� Er is geen gevaar meer dat elk moment kan toeslaan.

�� Er mag worden geland – in het lijf, in het hier en nu.

En zo wordt het langzaam mogelijk:

niet alleen bestaan, maar echt léven.

Vanuit mijn eigen start – en wat ik je gun

Zelf ben ik ook veel te vroeg geboren.

Een (oud) couveusekind met een lichaam dat

al vroeg leerde: let op.

Jarenlang voelde mijn lijf als een plek waar ik vooral moest overleven.

Het is een reis geweest om veiligheid te gaan voelen in mezelf.

Om écht te landen. In mijn lijf. In het moment.

Maar het is mogelijk. En het verandert alles.

✨ En dat gun ik jou ook.

Wil je je lichaam laten ervaren dat het

veilig is om te landen?

In een Liquid Breath® -sessie nodig ik je uit om

te zakken in je lijf, in je adem, in rust.

Zonder moeten. Zonder oordeel.

Alleen maar zijn – precies zoals je nu bent.

Een plek waar jouw zenuwstelsel mag voelen:

�� Ik ben hier. En ik ben veilig.

�� Van overleven naar leven begint met adem.

�� Ben je benieuwd of dit iets voor jou is ?

Je bent van harte welkom voor een individuele sessie.

�� Neem gerust contact op – ik ontmoet je graag.

��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Liquid Breath® Ademsessies

Wed, 23 Apr 2025 11:37:18 GMT

Wat is Liquid Breath®?

Liquid Breath® is een zachte, ontspannende ademmethode die doorwerkt op alle niveaus: fysiek, mentaal energetisch en emotioneel. Met de adem als snelweg naar kennis, focus integratie en inspiratie.

Het is meer dan een ademhalingstechniek – het is een staat van bewustzijn. Een pad dat je terugbrengt van je hoofd naar je lichaam, van spanning naar ontspanning, van doen naar zijn.

In een wereld vol prikkels en moeten, brengt deze methode je terug naar de essentie. Naar ontspanning. Naar voelen. Naar zijn.

Een sessie Liquid Breath® brengt je van je hoofd terug in je lichaam en is zacht, inzichtgevend, verdiepend, diep ontspannend en gaat voorbij technieken en voorbij het ‘doen’, via het voelen, en dat leer jij ook. Je leert ontvangen, ‘laten’ en ‘toe-laten’.

Je ademt verbonden en moeiteloos, met de nadruk op het zacht uitademen. Hierdoor laat je spanning los en ontstaat er vanzelf ruimte: in je lijf, je hoofd en je hart.

Liquid Breath® kent twee vormen:

T he GIFT – een langere sessie van 45-60 minuten die je dieper brengt in ontspanning, inzicht en heling.

The SHIFT – een korte activatie van ca. 15 minuten, perfect om je dag bewust te starten.

Liquid Breath® is dus meer dan een techniek en meer dan alleen ademwerk, net als dat yoga niet de asana’s zijn. Het is in feite een staat van bewustzijn, een poort, een pad, een weg. Het bewandelen van het pad maakt - steeds op andere manieren - de harde stukken in jezelf zacht, je voelt je vloeibaar. Je komt terug in je flow.

Hoe werkt LiquidBreath® als ademhalingstechniek?

Liquid Breath® is een manier van verbonden ademhalen, dit wil zeggen dat je je in- en uitademing aan elkaar verbindt en de pauzes weglaat. Je gaat circulair - in een flow - ademen waarbij je inademt en uitademt door je mond (tijdens het actievere gedeelte).

Uniek is dat Liquid Breath® gaat over je uitademing. Het zacht uitzuchten zonder te ‘doen’ vormt de basis. Je blaast letterlijk fysieke, mentale en emotionele spanning af en reinigt je lichaam daardoor via iedere uitademing. Zo ontstaat vanzelf een nieuwe inademing. Hiermee energetiseer je je lichaam en ontstaat nieuwe ruimte in je lijf, geest en mind.

Anders dan bij andere verbonden ademhalingstechnieken (zoals Transformational Breath, Wim Hof of Holotropic Breathwork), is Liquid Breath® dus een zeer zachte vorm van verbonden ademwerk.

Het is volledig gericht op het bereiken van diepgaande ontspanning .

Liquid Breath® wordt dan ook wel genoemd:

* De ontvangende adem

* The coming home breath

* The all-the-work-is-done breath

* The YIN-breath

De voordelen van Liquid Breath®

Een liggende Liquid Breath® ademsessie helpt om je lichaam te laten herstellen en diep(er) te kunnen ontspannen.

Het motto is: ‘You can always relax more’.

Deze diepe ontspanning zet het zelfhelend vermogen van het lichaam aan en haalt je uit de (continue) stress-stand.

Je kunt het zien als een APK om dieper dan ooit te ontspannen, bij fysieke pijn, ziekte, vermoeidheid, slapeloosheid, apathie, lusteloosheid, depressie, zinloosheid.

Liquid Breath® werkt heel krachtig, voor iedereen.

De voordelen van Liquid Breath® op een rij:

✓ Fysiek niveau

* Pijnklachten verminderen en/of verdwijnen

* Beter/langer / dieper / rustiger slapen

* Verbetering van conditie en fitheid

* Meer energie ervaren en een lekker fit en uitgerust gevoel

* Huid straalt, haar groeit beter, detox organen

* Verlaging bloeddruk

✓ Mentaal niveau

* Zorgen en depressie verminderen en verdwijnen

* Angst en paniekaanvallen verminderen en verdwijnen

* Herstel van verslaving en ziekte

* Herstel van burn-out sneller / bewuster

* Meer zelfvertrouwen

* Meer zelfkennis en vertrouwen in lichaam en geest.

✓ Emotioneel niveau

* Groei van zelfvertrouwen

* Groei van vertrouwen in je lichaam

* Meer zingeving ervaren

* Meer impact ervaren van jezelf in het leven van anderen

* Zelfliefde en waardering

* Gevoel van vrijheid

* Meer balans en flow

* Geluksgevoelens en overvloed

Wil jij ervaren wat Liquid Breath® voor jou kan betekenen?

In een wereld vol prikkels, haast en ‘moeten’ vergeten we soms hoe het is om écht te voelen.

Liquid Breath® nodigt je uit om thuis te komen in jezelf. Om te ontspannen. Om gewoon te zijn.

In een ademcoaching traject leer je op een natuurlijke manier ademen –

een zachte, maar krachtige weg naar minder stress, meer energie en meer ruimte in jezelf.

Deze methode biedt ook waardevolle ondersteuning bij longaandoeningen zoals astma of BPD (chronische longschade door vroeggeboorte).

Zacht, afgestemd, en altijd in jouw tempo.

Ik begeleid je liefdevol en persoonlijk.

Samen kijken we wat jij nodig hebt – en wat jouw adem je wil vertellen.

Voel je welkom. Voel je gedragen. Voel je lichter, vrijer en meer in balans.

Ben je benieuwd of dit iets voor jou is?

Je bent van harte welkom voor een individuele ademsessie.

Neem gerust contact met me op – ik ontmoet je graag.

��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Polyvagaal theorie

Sun, 12 Jan 2025 13:25:08 GMT

De POLYVAGAAL Theorie

van Stephen Porges

De polyvagaal theorie is een theorie in de neurowetenschappen die het functioneren van het autonome zenuwstelsel beschrijft, en hoe dit ons gedrag, emoties en sociale interacties beïnvloedt.

De theorie werd in de jaren 1990 ontwikkeld door Dr. Stephen Porges en biedt een vernieuwende kijk op de rol van het zenuwstelsel in stress, veiligheid en sociale binding .

Het autonome zenuwstelsel :

Hoe reageert je lichaam ?

Ons lichaam heeft een systeem dat automatisch regelt hoe we reageren op wat er om ons heen gebeurt, zoals gevaar of ontspanning.

Dit systeem heet het autonome zenuwstelsel . Het regelt automatische lichaamsfuncties zoals ademhaling, hartslag en spijsvertering.

Het bestaat uit twee hoofdtakken :

1. Sympathisch zenuwstelsel (activatie, vecht-of-vluchtrespons).

2. Parasympathisch zenuwstelsel (rust en herstel).

De polyvagaal theorie voegt hier meer nuance aan toe door te focussen op de nervus vagus , een belangrijke zenuw die invloed heeft op het parasympathische zenuwstelsel.

De kern van de polyvagaal theorie

De theorie stelt dat het autonome zenuwstelsel niet simpelweg een balans is tussen stress (sympathisch) en ontspanning (parasympathisch).

In plaats daarvan onderscheidt Porges drie hiërarchisch georganiseerde toestanden , gebaseerd op de evolutie van de nervus vagus:

Volgens de polyvagaal theorie heeft dit systeem drie manieren om te reageren :

1. Rust en verbinding (veilig voelen)

Ventrale vagale toestand

Als je je veilig voelt, staat je lichaam in een toestand van rust. Je kunt makkelijk praten, lachen en contact maken met anderen.

Je ademhaling is rustig, je hartslag normaal en je voelt je kalm.

2. Vecht-of-vlucht (stress of gevaar voelen)

Sympathische toestand

Als je iets engs of stressvols meemaakt, bereidt je lichaam zich voor om te vechten of weg te rennen.

Je hart gaat sneller kloppen, je ademhaling wordt sneller en je spieren spannen zich aan.

3. Bevriezen (extreme stress)

Dorsale vagale toestand

Als de situatie té overweldigend is en je niets kunt doen, schakelt je lichaam over op een soort "bevriezing". Dit gebeurt bijvoorbeeld bij heel erge angst of trauma.

Je kunt je verdoofd voelen, moe worden of het gevoel hebben dat je "uitgeschakeld" bent. (dissociatie)

Wat betekent dit voor je dagelijks leven ?

De theorie legt uit dat ons zenuwstelsel altijd probeert om ons veilig te houden.

Wanneer je je veilig voelt, kun je beter omgaan met anderen, ontspannen en genieten. Het activeert het ventrale vagale systeem , wat leidt tot:

Verbeterde communicatie.
Vermogen tot empathie en relaties.
Een gevoel van ontspanning.

Maar als je veel stress of angst ervaart, schakelt je lichaam over naar overlevingsstanden (vechten, vluchten of bevriezen - sympathische of dorsale vagale toestand ).

Waarom is dit belangrijk ?

De polyvagaal theorie helpt ons begrijpen waarom we soms anders reageren dan we zouden willen. Het leert ons ook dat we veiligheid en verbinding nodig hebben om ons goed te voelen. Dit kan handig zijn bij:

Trauma : Begrijpen hoe trauma het zenuwstelsel beïnvloedt en hoe je weer een gevoel van veiligheid kunt krijgen. Begrijpen waarom je jezelf afgesloten of gespannen voelt.
Stress : Leren hoe je je lichaam weer in een rusttoestand kunt brengen.
Relaties : Hoe het zenuwstelsel sociale connectie bevordert of belemmert. Inzien waarom verbinding en begrip zo belangrijk zijn.

Kortom, de polyvagaal theorie laat zien hoe je zenuwstelsel reageert op de wereld om je heen en waarom veiligheid en verbinding essentieel zijn om goed te functioneren.

��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Reflectie op 2024

Tue, 31 Dec 2024 08:23:43 GMT

“You can’t change the past, but you can shape the future.”

Aan het einde van het jaar neem ik bewust de tijd om stil te staan en te reflecteren op wat het afgelopen jaar mij heeft gebracht.

Hoewel ik meestal liever vooruitkijk, merk ik hoe waardevol het is om terug te blikken, te voelen wat er echt gebeurd is en alles op waarde te schatten.

Het helpt me ook helder te krijgen waar ik in de toekomst mijn tijd en energie aan wil besteden - wat me gelukkig maakt, mijn hart sneller laat kloppen, en me in balans houdt.

Mijn focus ligt op leven vanuit flow, met vertrouwen in mijn intuïtie, in plaats van puur op wilskracht. Dit geeft me de ruimte om fysiek en mentaal stabieler te blijven.

Mijn voornemen voor 2025?

Leven in het hier en nu, vanuit moeiteloosheid en intuïtie.

Ik blijf me inzetten als belangenbehartiger voor prematuur geborenen en zet vol enthousiasme in op de groei van de Next Generation Community, samen met een geweldig team vrijwilligers.

Hoogtepunten van 2024

Met trots kijk ik terug op een jaar vol betekenisvolle projecten:

De oprichting van Couv-Café Ulvenhout , mede mogelijk gemaakt door een subsidie van de gemeente Breda.
Het opzetten van de Next Generation Community binnen Care4Neo, een centrale plek voor adolescenten en (jong)volwassenen die te vroeg, te licht of ziek geboren zijn, met toegang tot informatie, ervaringsverhalen, belangenbehartiging, en peer-support.
De lancering van de podcast ‘Veel te vroeg geboren, hoe is het nu? ’ , samen met Nikk Conneman.
Het organiseren van een evenement om Wereld Prematurendag te vieren én de lancering van de Next Generation Community, een mooie samenwerking tussen Care4Neo en het Sophia Kinderziekenhuis .
Het bieden van peer-support , iets dat me veel voldoening geeft.
Het voortzetten van mijn werk binnen de Familieadviescommissie IC Neonatologie en Verloskunde van het Sophia Kinderziekenhuis.
Het geven van gastlessen , waarin ik mijn kennis en ervaringen mocht delen en anderen kon inspireren.
De afronding van mijn traject binnen Live the Connection , een reis die mij als persoon enorm heeft verrijkt en versterkt.

Dit jaar heeft me niet alleen laten groeien, maar ook de kans gegeven een positieve impact te maken op thema’s die mij nauw aan het hart liggen.

Dank aan iedereen die hieraan heeft bijgedragen. Jullie steun, samenwerking en aanwezigheid betekenen enorm veel voor mij.

Ik wens jullie een liefdevol, gezond en verbindend 2025!

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Gastlessen

Fri, 27 Dec 2024 10:22:44 GMT

Gastlessen

Eén van m'n activiteiten als belangenbehartiger voor prematuur geborenen is het verzorgen van gastlessen.

Naast mijn gastlessen voor h et Sophia NIDCAP & APIB Training Center geef ik op aanvraag ook gastlessen aan andere partijen.

Met deze maand een gastles voor Gynaecologen.

Het onderwijs voor gynaecologen in het Erasmus MC richt zich deze maand op extreme vroeggeboorte.

Verschillende sprekers delen kennis over besluitvorming en langetermijngevolgen.

Amber Bontekoe (Klein Meisje Maakt een Reisje) en ik delen ons ervaringsverhaal en vertellen hoe we zelf aankijken tegen de nieuwste ontwikkelingen rondom vroeggeboorte, zoals de levensvatbaarheidsgrens.

Amber gaf haar gastles op 4 december jongstleden. Op 20 december heb ik mijn gastles mogen verzorgen en vertelde ik over mijn reis door het leven - van klein naar groot - na mijn impactvolle start in 1975.

Over de lange termijn gevolgen van vroeggeboorte

mijn uitdagingen rondom zwanger worden, zijn en blijven.

Door middel van videofragmenten liet ik ook anderen aan het woord.

De lange termijn gevolgen zijn niet altijd in een hokje te plaatsen en kunnen een regenboog aan klachten geven. Klachten, die ook pas op latere leeftijd meer zichtbaar en op de voorgrond kunnen treden en vaak vragen om een multidisciplinaire benadering.

Zorgverzekeraars vergoeden medische kosten op basis van een diagnose. Om de toegang tot zorg ook voor deze groep toegankelijk te houden zou een diagnose vroeggeboorte uitkomst kunnen bieden.

Normaal gesproken neem ik de uitdagingen rondom mijn zwangerschappen niet mee in mijn gastlessen. Voor deze gastles maakte ik een uitzondering.

Ik heb gesproken over de ontvangen zorg rondom mijn complexe zwangerschappen. Mijn ervaringen en angsten om zwanger te worden en zijn na verschillende verlieservaringen. En over de complicaties en (herstel)operaties die nodig waren.

Wat ik in mijn tijd zeker gemist heb, is het gesprek daarover. De impact die dit heeft gehad. Ik kreeg veel medische termen en uitslagen te verwerken, waarvan niet altijd duidelijk was wat dit voor consequenties had voor het verloop van mijn zwangerschap en de tijd daarna. Aandacht voor het emotionele aspect hierin was minimaal.

Over mijn eigen vroeggeboorte is destijds nooit een vraag gesteld.

Achteraf gezien is dat best wel gek.

Gelukkig is hierin de laatste 20 jaar veel veranderd en is meer bewustwording gekomen rondom dit thema en is er aandacht voor de sociaal-emotionele aspect.

Ik zie het als een mijlpaal dat ook dit onderwerp - leven na extreme vroeggeboorte & complexe zwangerschappen en verlieservaringen - een onderdeel heeft mogen zijn in het onderwijsprogramma voor gynaecologen.

Een gastles die ook met veel interesse en als waardevol is ontvangen ��

We hebben ook nog kort gesproken over Samenzorg * en de rol hierin van de Familieadviescommissie voor de afdeling IC Neonatologie / Verloskunde, waar ik sinds 2022 onderdeel van ben (perspectief te vroeg geborenen).

Samen voor de beste zorg

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

* In het Erasmus MC Sophia werken kinderen, prematuur geboren volwassenen, ouders, verpleegkundigen en artsen samen aan de beste zorg voor alle kinderen. Door kennis en ervaring met elkaar te delen maken we samen de zorg steeds meer op maat voor iedere patiënt. Dit noemen we Samenzorg, en dit komt overal in het ziekenhuis terug.

Boekrecensie Onaf Mens

Tue, 08 Oct 2024 14:21:44 GMT

BOEKRECENSIE

Onaf Mens? De Zoektoch naar een goed leven.

De impact van vroeggeboorte; vanuit verschillende perspectieven bekeken en beschreven

Wie kan er werkelijk beter vertellen over de impact van vroeggeboorte en het leven van een prematuur geborene, dan een ervaringsdeskundige zelf?

Elk verhaal

is een verhaal

E n Marten Ketelaar (extreem prematuur geboren in 1991) en zijn moeder Hennita de Jager vertellen in het boek met de titel: Onaf mens? De zoektocht naar een goed leven hun verhaal.

Ben je ‘onaf’ als je extreem te vroeg geboren bent? En wat is een ‘goed leven’?

In persoonlijke brieven vertellen Marten en zijn moeder over wat het voor hun betekent om veel te vroeg geboren te zijn. Niet alleen op de Intensive Care Neonatologie daar en toen in 1991, maar ook nu 33 jaar later.

Ze plaatsen hun eigen verhaal in een breder perspectief, waarbij ook de ethische vraagstukken besproken en meegenomen worden. De brieven zijn te lezen als een zoektocht naar een leven waarmee iemand tevreden kan zijn, met een mix van persoonlijke anekdotes en koppelingen naar literatuur en wetenschappelijke onderzoeken in hun zoektocht naar antwoorden.

Een boek over het leven in zijn puurste vorm. Over doorzettingskracht en vertrouwen, over zingeving, maar vooral ook over ‘doordoen’ en blijven denken in mogelijkheden en kansen, ook als het even tegen zit.

De problemen waar prematuur geboren kinderen, adolescenten en (jong) volwassenen tegenaan lopen zijn heel divers. Daar komt bij dat het uitmaakt wannéér iemand is geboren. In de loop van de jaren zijn de behandelingen voor te vroeg geboren baby’s veranderd en dat betekent ook dat de gevolgen mogelijk anders zullen zijn.

Wat als het (ogenschijnlijk) goed gaat, maar er op latere leeftijd klachten ontstaan of meer zichtbaar en op de voorgrond treden?

Om de juiste zorg te krijgen, ook als je al (jong)volwassen bent, is vaak een uitdaging. Professionals hebben tot nu toe nog weinig kennis over de langetermijngevolgen. En de maatschappij is er nog niet op ingesteld, want er zijn nauwelijks (gezondheids)voorzieningen voor deze doelgroep.

Goede en beschikbare passende zorg op maat, tijdens de gehele reis van klein naar groot, zou standaard mogen zijn voor iedereen.

Hier mag meer aandacht voor zijn. De behoefde daaraan is groot.

Dit boek is dan ook een absolute aanrader om te lezen voor iedereen die te maken heeft met (gezinnen van) kinderen die te vroeg, te licht en/of ziek geboren zijn, gedurende de hele reis van klein naar groot. Maar denk ook aan bedrijfsartsen, arbeidsdeskundigen en keuringsartsen bij uitkeringsinstanties.

Het boek ‘Onaf mens? De zoektocht naar een goed leven’ draagt bij aan en zorgt voor meer (h)erkenning en bewustzijn op/van de (mogelijke) levenslange impact van een lastige start in het leven.

Het boek kun je bestellen via :

https://www.elikser.nl/onaf-mens.htm

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Richtlijnen Vroeggeboorte

Wed, 02 Oct 2024 09:50:47 GMT

DIT IS DE KWESTIE

Is onze richtlijn bij vroeggeboorte te strikt?

Ik heb met veel interesse de uitzending van ‘Dit is de kwestie’ over de richtlijnen van vroeggeboorte (en of deze te strikt zijn) gekeken.

Benieuwd naar de uitzending ? Via deze link kun je hem terugkijken:

https://npo.nl/start/serie/dit-is-de-kwestie/seizoen-3/dit-is-de-kwestie_43

Er is een mooi programma gemaakt door de EO dat veel verschillende kanten belicht. De richtlijn van de behandelgrens bij 24 weken is opgesteld door gerenommeerde artsen, gynaecologen en andere professionals.

Bij het opstellen van deze richtlijnen en de daarbij behorende TINY1 studie is hierbij ook input gevraagd van inmiddels (extreem) prematuur geboren volwassenen. Wat mijn inziens hierbij een belangrijk aanvullend perspectief is.

Ervaringsdeskundigheid en wetenschap kunnen niet zonder elkaar. Alles voor de beste zorg voor (extreem) te vroeg geborenen van nu en later, maar ook voor diegene die inmiddels volwassen zijn.

Wie kan er werkelijk beter vertellen over het leven van een prematuur geborene,

dan een ervaringsdeskundige zelf?

Bij dit soort vraagstukken zijn alle perspectieven belangrijk, vanuit de verschillende invalshoeken en dus ook het perspectief van diegene die zelf (extreem) te vroeg geboren zijn.

Daarmee krijg je een eerlijk en compleet verhaal.

In Nederland is de nazorg (follow-up) na een (extreme) vroeggeboorte tot 8 tot 10 jaar goed geregeld. Kinderen (en ouders) kunnen terugvallen op een specialistisch team als ze vragen hebben over (eventuele gevolgen en klachten door) de vroeggeboorte.

Maar wat gebeurt er na die tijd? En wat als het (ogenschijnlijk) goed gaat, maar er op latere leeftijd klachten ontstaan of meer zichtbaar en op de voorgrond treden?

Prematuriteit zou in die zin een levenslange diagnose mogen zijn, en daarmee ook een vast onderdeel van de levensloop gezondheidszorg.

Met andere woorden: er dient voor deze groep levenslange follow-up te zijn als dat nodig is. Helaas is dat in Nederland nog niet (goed) geregeld.

Er groeit nu een nieuwe generatie te vroeg geboren kinderen op.

Sinds 1983 doet TNO middels het POPS-cohort onderzoek naar de ontwikkeling en gezondheid van bijna alle kinderen die dat jaar te vroeg zijn geboren in Nederland. Het POPS-cohort (Project On Preterm and Small for gestational age infants) is uniek en nergens anders ter wereld is een groep te vroeg geborenen van deze omvang zo lang en uitgebreid onderzocht als in Nederland.

Er is echter ook een grote groep mensen van voor 1983. Daarover is weinig informatie voorhanden en bekend, al weten we wel dat juist deze groep een regenboog aan klachten kan ervaren die niet zo gemakkelijk in een hokje te plaatsen zijn, maar waar wel een link te leggen is naar de veel te vroege start in het leven.

De problemen waar prematuur geboren (jong) volwassenen tegenaan lopen zijn heel divers. Daar komt bij dat het uitmaakt wannéér iemand is geboren. In de loop van de jaren zijn de behandelingen voor te vroeg geboren baby’s veranderd en dat betekent ook dat de gevolgen mogelijk anders zullen zijn.

Goede en beschikbare passende zorg op maat, tijdens de gehele reis van klein naar groot, zou standaard mogen zijn voor iedereen.

Hier mag meer aandacht voor zijn, ook in de media. De behoefde daaraan is groot .

We hebben elkaar nodig om de wereld mooier te kleuren en de (na)zorg beter en optimaler te krijgen, die passend is en aansluit bij de nieuwe (behandel)richtlijnen rondom vroeggeboorte.

Wat is jou mening over deze ‘kwestie’?

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Amor Fati-Liefde voor het lot

Thu, 01 Aug 2024 07:41:19 GMT

AMOR FATI

Het betekent zoiets als ‘Omarm je lot’

Dat het leven loopt zoals het loopt, en dat je het licht en het donker mag omarmen, precies zoals het mag zijn, wat het leven je te geven heeft en de lessen die je te leren hebt

Voor mij zit daar alles in wat ik tot op heden op m’n pad heb gekregen, zoals mijn veel te vroege start in dit leven en de impact daarvan, de liefde die ik ontvang en te geven heb, mijn sterrenkindjes, de kansen en mogelijkheden die op mijn pad komen, het verleden, de toekomst en het NU.

In 2023 ben ik een traject gestart, waardoor ik het afgelopen jaar veel dingen los heb kunnen en mogen laten, veel vastzittend trauma heb kunnen transformeren.

Ik heb mij eindelijk veilig kunnen hechten aan het leven. Ik heb patronen mogen doorbreken, ooit zo helpend en zelfs levensreddend, maar ze dienen me nu niet meer.

Mijn lot en mijn te vroege start heb ik een plaats kunnen geven en de impact daarvan kunnen omarmen.

Een paar weken geleden kwam alles samen.

Amor Fati ��❤️

Ik heb deze uitdrukking vast laten leggen aan de binnenkant van mijn pols.

Voor mij een mooi en kloppend moment,

de wetenschap dat alles in cycli gaat

van telkens 7 jaar en ik dit jaar 7 cycli volledig doorlopen heb, klaar voor de volgende

��

Vol vertrouwen en liefde ga ik dan ook de toekomst tegemoet.

Reizen jullie met me mee?

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Hulpmiddelen

Thu, 01 Aug 2024 07:29:53 GMT

(Medische) Hulpmiddelen

Ze helpen, ze ondersteunen, bieden comfort, ze verlichten, geven een helderder zicht; kortom ze maken de dagelijkse dingen in het leven gemakkelijker.

En dat doen ze daadwerkelijk ook, echter soms helpen (medische) hulpmiddelen je niet , geven ze niet de ondersteuning of comfort die je hoopt dat ze doen en zorgen ze voor extra ruis, prikkels en irritatie.

Zo ontzettend belangrijk dus om te gaan ontdekken wat bij jou past én wat niet .

Uit ervaring weet ik dat die ontdekkingstocht niet altijd zo simpel is.

Ik maak gebruik van verschillende medische hulpmiddelen.

Vandaag ga ik wat dieper in op mijn hulpmiddelen voor mijn gehoor .

Ik maak gebruik van hoortoestellen. In mijn blog Hè, wat zeg je? heb ik hier al eerder over geschreven.

De afgelopen jaren heb ik diverse merken uitgeprobeerd. Zoveel verschillende mensen, wensen en dus ook merken. Het aanbod is enorm.

Een goede audicien kan je helpen bij het maken van een keuze om hierbij samen met jou de meest optimale en passende hooroplossing te vinden. In mijn geval kijkt het audiologisch centrum ook mee.

Mijn hooruitdaging past niet in een regulier hokje en dan is het fijn als er extra meegedacht wordt in mogelijkheden.

Mijn luisterinspanning is groot. Met gehoorondersteuning mis ik nog steeds 15% van een gesprek.

Luisterinspanning is de moeite die je hersenen moeten doen om van horen naar verstaan te komen. Uit een onderzoek van Sophia Kramer, zij is neuropsycholoog, blijkt dat de inspanning bij wie minder hoort altijd groter is dan bij wie goed hoort, ook in een rustige omgeving.

Tijdens 1-1 situaties zijn gesprekken voor mij redelijk tot goed te volgen, mits mijn gesprekspartner goed articuleert en niet binnensmonds praat.

In groepsverband (en bijvoorbeeld tijdens vergaderingen) is het uitdagender om alles te volgen en bij elkaar te puzzelen.

Om hierin ondersteuning te krijgen is me vrij recent een extra hulpmiddel geadviseerd. Een sound-clip , een soort van externe versterker.

Het zou zorgen en bijdragen aan een betere communicatie op afstand en in rumoerige omgevingen.

Op papier klinkt dit als een goede ondersteunende oplossing. Zeker het proberen waard.

Elke winst is meegenomen en scheelt energie.

En geprobeerd heb ik het.

De sound-clip gaat het niet worden voor mij. Het geluid van m’n gesprekspartner komt binnen alsof er heel hard door een microfoon gepraat wordt, inclusief de ruis. Complete error in mijn hoofd. Voor mijn gevoel dwars door alle ‘beschadigingen’ heen. Wat een onmacht.

Om verdrietig van te worden. En eerlijk, op dat moment voelde ik me ook verdrietig. Soms wil je gewoon ontzettend graag wél in een ‘hokje’ passen, niet de uitzondering zijn.

Ik heb het gevoel er gewoon maar even laten zijn, want dat is ook helemaal oké.

Met de audicien heb ik vervolgens wat vaste programma’s op mijn hoortoestellen anders afgesteld. En na wat updates op mijn telefoon en de app, behorende bij mijn hoorapparaten - lang leve Apple, waarmee ik dus mijn hoorapparaten kan bedienen- hebben we een Plan B in werking gesteld .

Nu in de praktijk verder uitvinden en finetunen. Wat werkt voor mij en wat niet ��❤️

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Gevolgen Vroeggeboorte in Medisch Contact

Mon, 03 Jun 2024 08:36:54 GMT

Volwassenen die als baby (veel) te vroeg geboren zijn kampen vaak met de gevolgen van hun vroeggeboorte.

Zorgverleners moeten zich hier meer van bewust worden, zodat klachten beter worden (h)erkend en eerder de juiste diagnose kan worden gesteld.

Lees de publicatie in Medisch Contac t via de link:

https://www.medischcontact.nl/actueel/laatste-nieuws/artikel/vroeggeborenen-willen-zorg-op-maat-levenslange-gevolgen

Met veel liefde heb ik meegewerkt & input gegeven aan deze publicatie en in de TINY-Studie .

Prematuriteit, een levenslange diagnose ��

De Nazorg voor prematuur geboren volwassenen verdient een vaste plaats in de gezondheidszorg, zodat de zorg van en voor prematuren, vanaf de geboorte tot in de volwassenheid een feit is.

Daar zet ik me voor in, samen met anderen.

Het is mooi te zien dat het TINY-onderzoek behoudens belangrijk wetenschappelijke kennis (zie hieronder) misschien wel op een ander vlak de belangrijkste impact heeft gehad: verbinding en (h)erkenning tussen de deelnemers die allemaal extreem te vroeg geboren zijn.

Wat was de TINY-1 studie?

Lien De Proost en haar collega's hebben onderzoek gedaan naar hoe ze de zorg voor de allerkleinsten kunnen verbeteren, onder de naam: TINY-studie: Towards INdividualized care for the Youngest. In verschillende gestructureerde online meetings werden vragen beantwoord als:

�� Moet de termijn van levensvatbaarheid naar beneden?

�� Geven we individuele zorg die past bij het kindje of kijken we alleen naar de feiten en cijfers die bekend zijn?

�� In hoeverre speelt de - al dan niet juiste - hulp die je ouders hebben gehad, nu nog een rol in jouw leven?

De resultaten van deze studie zijn gepubliceerd in twee artikelen:

- https://lnkd.in/dFUHVKQd

- https://lnkd.in/dKkCSF_f

De belangrijkste bevindingen :

De voorkeur gaat uit naar een richtlijn die meerdere prognostische factoren meeneemt in tegenstelling tot de huidige Nederlandse richtlijn die gebaseerd is op zwangerschapsduur alleen;
Personalisatie is belangrijk, deelnemers willen als individuen gezien worden en niet als cijfers of statistieken;
De deelnemers hebben de wens dat er gekeken wordt naar het kind direct na de geboorte voor een meer geïndividualiseerde prognose;
Tijdens de besluitvorming op de grens van levensvatbaarheid moet er meer aandacht zijn voor de impact op het hele gezin en dat prematuriteit een levenslange diagnose is met de nodige uitdagingen;
De nazorg in Nederland is momenteel niet toereikend.

Een groot dank je wel aan iedereen die eraan heeft meegewerkt.

In het bijzonder:

De deelnemers: Andrea Duazo Haccou, Jessy De Cooker, Juliëtte Kamphuis, Marcella van der Heijde-Keijzer, Mieks, Titia Struiving, Amber Bontekoe, Katrien van de Stuijf en Christiaan Smit.

Arts-onderzoeker Angret de Boer, Postdoctoral researcher en ethicus Lien De Proost, foetaal chirurg perinatoloog Joanne Verweij, neonatoloog Rosa Geurtzen en namens Care4Neo Sylvia Obermann en Marijn Vermeulen.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Kracht van Kwetsbaarheid

Sun, 02 Jun 2024 14:28:44 GMT

Wat is kwetsbaarheid?

Op een liefdevolle manier je eigen verhaal onder ogen zien, is het moedigste wat je ooit zult doen

Het kan gezien worden als de bereidheid om risico te nemen om eerlijk en open te zijn over je gevoelens naar jezelf en anderen ondanks de angsten die hierbij horen.

Kwetsbaarheid wordt door Dr. Brené Brown beschreven als de onzekerheid, risico en emotionele blootstelling. Kwetsbaarheid zit in de kern van angst, schaamte, verdriet en teleurstelling, maar is daarnaast ook de bron van emoties die we verlangen om te voelen, zoals blijheid, liefde, empathie, nabijheid en authenticiteit.

Brené Brown vertelt in haar boeken dat om blijheid, liefde, en nabijheid te vinden in het leven we ook moeten leren omgaan met de emoties die ook bij kwetsbaarheid horen, zoals angst, teleurstelling, schaamte en verdriet.

Mensen proberen vaak achterstevoren te leven:

ze streven ernaar meer spullen of meer geld te hebben, om meer te kunnen doen wat ze willen, om gelukkiger te zijn.

Maar eigenlijk werkt het andersom:

eerst moet je ernaar streven te zijn wie je werkelijk bent, vervolgens doen wat je werkelijk moet doen, om te kunnen hebben wat je wilt.

- Margaret Young -

We gebruiken als mens verschillende maskers en beschermingstactieken om onze kwetsbaarheid niet te hoeven tonen. Perfectionisme is er daar één van. In het verleden was dit zeer zeker ook één van mijn ‘favoriete beschermingstactieken'. De overtuiging dat als je dingen maar perfect doet je de pijn van verwijten en schaamte minimaliseert of voorkomt.

Heb de moed om niet perfect te willen zijn

We denken maar al te vaak dat perfectionisme ons beschermt voor kritiek en pijn, maar het weerhoudt je er juist van om je echte zelf te laten zien.

Perfectionisme is gericht op de goedkeuring en waardering van anderen.

Ben ik wel oké en goed genoeg?

Als perfectionist streef je naar een ‘onhaalbaar’ doel, want op hoe anderen je zien, daarop heb je geen enkele invloed. Hoeveel tijd en energie je er ook in steekt. Het is een beschermingsmechanisme dat je weerhoudt om te groeien.

Hoe meer zelfvertrouwen en zelfcompassie je hebt, hoeveel gemakkelijker het is om je perfectionisme van je af te schudden en open te staan voor anderen.

Je weet wat je waard bent.

Hoe kun je je perfectionisme wat meer laten varen ?

Onderzoek je gedachten . Welke gedachten heb je die ervoor zorgen dat jij het moeilijk vindt om je kwetsbaar op te stellen? Wat is er mis mee als mensen zien dat je iets niet goed doet? Wat is er mis mee als iemand merkt dat je ook niet van steen bent?
Onderzoek je angst . Wat is het ergste wat je kan overkomen als je je kwetsbaar opstelt?
Accepteer de aanwezigheid van deze angst . Door deze angst te accepteren creëer je rust en ruimte voor het zien van nieuwe mogelijkheden.
Benoem je verlangen . Wat zou jij graag willen doen?
Ga de uitdaging aan! Laat je kwetsbare kant zien en ga datgene doen wat je graag zou willen doen.

Gooi je maskers af…

Durf te kiezen voor authenticiteit & Laat je angst voor wat anderen vinden los.

Authenticiteit is dag in, dag uit loslaten wie je denkt te moeten zijn,

en te accepteren wie je werkelijk bent.

Heb de moed om imperfect te zijn, grenzen te stellen en jezelf toe te staan om kwetsbaar te zijn.
Heb de compassie die voortkomt uit de wetenschap dat we allemaal onze sterke en zwakke kanten hebben. Niemand is perfect, licht kan niet zonder donker.
Heb het geloof dat je goed genoeg bent, goed zoals je bent, je oké bent.

Bewust kiezen voor authenticiteit:

�� wanneer dat moeilijk is;

�� wanneer je worstelt met schuldgevoel, schaamte en de angst niet goed genoeg te zijn;

�� vooral wanneer je intens gelukkig bent dat je dat gevoel bijna niet durft toe te laten.

Bewust kiezen voor authenticiteit op momenten dat dat grote moeite kost,

is de manier om de deur naar (levens)vreugde, geluk en dankbaarheid wijd open te zetten.

Wil je meer lezen over dit onderwerp ?

Leestip : de boeken van Dr. Brené Brown .

In het bijzonder:

De kracht van kwetsbaarheid &

De moed van imperfectie

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Samenwerking Care4Neo

Mon, 15 Apr 2024 08:11:53 GMT

Care4Neo Community© �� Samen bereik je meer dan alleen

De komende twee jaar zal Care4Neo zich gaan omvormen van een ledenorganisatie naar een brede community voor alle betrokkenen in de reis van klein naar groot.

Ik ga samen met Care4Neo op reis en zal ‘ The Next Generation’ Community mee op gaan zetten en verder vorm gaan geven.

Stap voor stap laten we de wereld mooier kleuren & zal er een vaste centrale plaats gaan ontstaan waar Prematuur Geboren Volwassenen (en te licht en/of ziek geboren) terecht kunnen voor informatie, peer-support en meer.

Liefs,

Ingeborg Anna

Geluksmomenten verzamelen

Fri, 22 Mar 2024 11:22:20 GMT

Ook als het even niet zo goed gaat...

De lente in de natuur is al volop begonnen. Op de een of andere manier heb ik dan altijd de behoefte om meer naar buiten te gaan, de natuur in, erop uit te gaan…

Luisteren naar de zingende vogels, vlinders die rond dwarrelen, bloemetjes die volop in bloei staan, de bomen die weer verse groene bladeren krijgen. Ik geniet daarvan. Een prachtig schouwspel, die regenboog aan kleuren. Maar ook de geur van de zee weer opsnuiven. Ook dat is zo fijn in het voorjaar, met de zon op je gezicht.

Het zijn de kleine en simpele dingen, die mij ontzettend gelukkig kunnen maken.

Geluksmomenten ,

ook als het qua gezondheid even wat minder gaat,

ook dan zijn er elke dag geluksmomenten te verzamelen.

Zo had ik voor deze week een gezellig dagje weg gepland met een lieve vriendin, naar de zee. Met pijn in mijn hart heb ik deze gecanceld. Al weken heb ik last van heftige hoestaanvallen en deze hebben zijn tol geeist. Buiten het feit dat het ontzettend vermoeiend is, hebben mijn ribben en rug het ook lastig. Met een extra ‘maaltijd’ aan pillen kom ik zo elegant mogelijk de dag door en aanvaard ik de extra hulp die nodig is. Leuk is anders, maar het is hoe het is.

Je gezondheid is een groot goed, dat besef je op dit soort momenten des te meer. Hoe vanzelfsprekend het is om bijvoorbeeld jezelf aan te kleden, maar dat dus niet lukt, omdat je lijf daar simpelweg anders over denkt.

Mijn gezondheid blijft een wankel evenwicht, maar doordat ik mijn lichaam inmiddels aardig goed ken, kan en maak ik bewuste keuzes . Wat doe ik wel en wat doe ik niet?

En hoe lastig soms ook, ik kies voor mezelf,

zodat ik op een ander moment er ook weer volop voor de ander kan zijn.

Door bewuste keuzes te maken, lukt het me ook om liefdevoller naar mezelf te kijken, te voelen wat ik nodig heb. Mezelf niet af te keuren of negatieve zelfpraat te hebben omdat bijvoorbeeld mijn lijf me weer in de steek laat.

Laat me lijf me werkelijk in de steek?

Eigenlijk dus niet, het werkt super hard om te herstellen en in balans te blijven.

Letterlijk. Helaas lukt dat niet altijd ��.

Door de heftige hoestaanvallen en de kracht die mijn spieren op te vangen hebben, mogen incasseren, dan is het niet gek dat op een gegeven moment het gewoon even klaar is.

En ja, natuurlijk maakt me dat super verdrietig en frustreert het, en dat mag ook, het is oké, maar het gaat me niet helpen om in die emoties te blijven hangen, het helpt me niet.

Heel bewust kies ik dus telkens weer om te genieten van de kleine dingen. De bos bloemen op tafel, van een cappuccino die voor me klaar gemaakt wordt én vooral te koesteren wat ik allemaal wél kan.

Het dagje zee met mijn lieve vriendin komt een andere keer, heb ik gelijk weer iets om naar uit te kijken.

Ook dat is fijn toch?

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

In Beweging

Mon, 26 Feb 2024 13:51:10 GMT

In beweging

Mijn LOGO heeft een ‘opfrisbeurt’ gehad en is weer helemaal passend bij waar ik op dit moment in het leven (voor) sta. Met dank aan mijn lieve preemie SIS Mieks.

De letters I-AM staan voor wie ik ben.

Het zijn niet alleen de eerste letters van mijn voor- en achternaam, maar staan ook voor mijn authentieke ZELF en ZIJN.

Volop in beweging, denkend in mogelijkheden en oplossingen voor alles wat op mijn pad komt.

De laatste jaren heb ik veel innerlijk werk verricht, inzichten opgedaan, trauma’s geheeld

en ben ik in mijn eigen licht gaan staan.

Ik gun het iedereen om de meest authentieke versie van zichzelf te mogen zijn.

De + en de VLINDER in mijn logo benadrukken dit alles nog eens extra.

We blijven als mens altijd in beweging en leren elke dag.

In verbinding, met mijzelf en de ander.

De verbinding zoekend tussen personen, partijen en instanties.

Kijkend vanuit verschillende perspectieven.

Eigen ervaringsdeskundigheid, mijn kennis en kunde als coach/counselor,

maar ook vanuit ouderperspectief

Meedenkend in de zorg voor de prematuur geborenen van nu en later,

maar ook voor diegene die inmiddels volwassen zijn.

Dankbaar om dit op verschillende manieren te mogen en kunnen doen, zoals in 1-1 contact met ouders en binnen Peer-Support, maar ook in samenwerking met onder andere het ErasmusMC - Sophia Kinderziekenhuis en het Sophia NIDCAP APIB Centrum Rotterdam .

Dit alles neem ik mee in het uitdragen van mijn missie :

‘De Nazorg voor prematuur geboren volwassenen verdient een vaste plaats in de gezondheidszorg, zodat de zorg van en voor prematuren, vanaf de geboorte tot in de volwassenheid een feit is.’

Gelukkig draag ik deze missie niet alleen en staan er steeds meer prematuur geboren volwassenen op om aan deze missie zijn/haar stem te geven en deze mee uit te dragen.

Ieder op zijn eigen unieke manier. Samen laten we de wereld mooier kleuren en klinken.

��

Prematuriteit kent vele gezichten en ieders verhaal en start is uniek

- Faces of Preterm Birth -

Deze verhalen verdienen het verteld te worden, kennis en ervaringen gedeeld, taboes doorbroken.

Voor meer (h)erkenning en bewustwording voor de lange termijn gevolgen van vroeggeboorte én de urgentie om de bijbehorende complicaties op latere leeftijd

serieus te nemen. Want de blijvende impact van vroeggeboorte kan groot zijn.

Ook de behoefte aan Peer-Support is groot.

Binnen The Next Generation Community van Care4Neo organiseren we met enige regelmaat

mooie activiteiten, waaronder een I nspiratie weekend en verschillende Couv-Café’s , welke ik voor de regio Zuid-West Nederland in Ulvenhout organiseer.

Wees welkom ��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Hoe veilig gehecht ben jij?

Thu, 01 Feb 2024 13:29:59 GMT

In mijn reis & zoektocht naar antwoorden over de impact van mijn vroeggeboorte is ook het onderwerp hechting voorbijgekomen.

Over dit onderwerp is veel informatie te vinden.

In gesprekken met professionals en in de literatuur die ik daarover gelezen heb, is me veel duidelijk geworden.

Door mijn veel te vroege start in dit leven, de 100% scheiding van m’n ouders direct na mijn geboorte - ik heb de eerste maanden in de couveuse doorgebracht - hebben mijn ouders en ik niet te kans gehad om aan elkaar te hechten. En heb ik mijzelf niet aan mijn ouders kunnen hechten.

Mijn ouders hebben mij echt alle liefde gegeven en ik voel me echt super rijk met mijn ouders. Er is echter lange tijd ook een gevoel van aantrekken en afstoten geweest. Het gevoel het échte contact niet te vertrouwen, als in, ben ik veilig? Mijn eerste imprints in de couveuse hebben ervoor gezorgd dat ik in een soort van overlevingsstand terecht ben gekomen en als een tweede natuur ben ik altijd m’n omgeving blijven scannen op gevaar.

Dat weet ik nu dus hè? De eerste 42/43 jaar van mijn leven had ik hiervan geen idee. Totdat mijn lichaam me letterlijk tot stilstand heeft gebracht en de aangeleerde copingstijlen niet meer dienend bleken te zijn.

Ik heb ontzettend veel innerlijk werk verricht op dit vlak, heb gesprekken gevoerd, diepe gevoelens uitgesproken, naar onder andere mijzelf en mijn ouders.

De rust, het vertrouwen, in mezelf, in mijn lichaam en het diepste vertrouwen krijgen vanuit de ander.

Ervaren wat werkelijke verbinding is en hoe dat voelt. Want ‘vanuit een boekje’, vanuit de ratio beredeneerd, wist ik dat al wel, maar het werkelijk voelen, dat is eigenlijk vrij nieuw voor mij.

Nu, in deze fase van mijn leven, kan ik eindelijk zeggen: Ik ben veilig gehecht, aan mijzelf, aan mijn ouders én aan het leven.

De zogenoemde ‘ moederboodschappen ’ hebben geklonken. Ik heb ze gehoord. Ik heb ze bevestigd. Ik heb ze doorvoeld, dat het klopt, diep van binnen.

Ieder mens wil zich veilig kunnen hechten, dat is de natuur.

En hoe fijn is het dan dat je weet en hoort :

- Ik ben blij dat jij er bent

- Ik zie jou

- Voor mij ben jij bijzonder

- Ik heb respect voor jou

- Ik hou van jou

- Wat jij nodig hebt, is belangrijk voor mij

- Jij kunt bij mij komen voor hulp

- Ik ben er voor jou, ik maak tijd voor jou

- Ik zorg ervoor dat jij veilig bent

- Je kunt bij mij rusten

- Ik geniet van jou .

Ik ben dankbaar dat Live The Connection op m’n pad is gekomen. Dat ontbrekende puzzelstukjes mijn eigen levenspuzzel nog meer compleet hebben mogen maken én dat ik deze inzichten vervolgens weer door mag geven, zodat andere mensen daardoor ook weer verder komen in diens eigen proces hierin. ❤️

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Prenatale en Perinatale Psychologie

Thu, 21 Dec 2023 11:00:08 GMT

Hoe we welkom worden geheten in deze wereld Maakt Uit

en beïnvloedt ons voor de rest van ons leven.

Geboortepsychologie is een studiegebied dat de levenslange impact onderzoekt van ons vroegste bewuste bewustzijn dat begint in de baarmoeder. (en zelfs daarvoor)

De laatste paar jaar heb ik me volop verdiept in dit studiegebied en meerdere opleidingen hierin mogen volgen, zowel in binnen- als buitenland. Met dank aan de online mogelijkheden en maatwerkoplossingen waardoor dit voor mij mogelijk is geweest. Dankbaar voor de vele inzichten én de stappen die ik heb mogen zetten in m’n eigen helingsproces.

Mijn opgedane kennis en inzichten neem ik daarom ook graag mee in het schrijven én ter onderbouwing van mijn blogs.

Onze ervaringen met zwangerschap, geboorte en gehechtheid hebben een voortdurend en trapsgewijze effect op het vormgeven van ons volwassen leven.

Deze fundamentele relaties hebben op hun beurt een diepgaande invloed op onze wereld.

Meer dan 40 jaar onderzoek op het gebied van pré- en perinatale psychologie heeft uitgewezen dat de periode waarin je gevormd wordt al ver voor de geboorte plaatsvindt. Daaruit blijkt dat je start veel belangrijker is voor de rest van je leven dan vaak wordt gedacht. Juist omdat je die ervaringen opdeed toen je nog niet kon praten, hebben ze zoveel onbewuste invloed.

De periode van kort voor de conceptie tot vlak na de geboorte blijken de meest kwetsbare periode in ons leven te zijn, waarin fysieke, mentale, emotionele en relationele patronen worden gevormd.

Hoe een baby wordt verwelkomd in de wereld, legt de basis voor zijn gevoel van veiligheid, eigenwaarde en zijn vermogen tot verbinding.

Daarnaast vormt het de capaciteit om gezonde relaties aan te gaan, gedreven door liefde, inlevingsvermogen en vertrouwen.

Verschillende onderzoeksmethoden hebben aangetoond dat prenatale en geboorteherinneringen wel degelijk bestaan, zoals psychoanalyse, hypnose, hypnotherapie, Primal Therapy, psychotherapie, lichaamstherapie en regressietherapie.

Prenatale ervaringen hebben een blijvend effect op de menselijke psyche. Hoe deze ervaringen worden onthouden, wordt verklaard door nieuwe bevindingen in de neurowetenschappen, celbiologie en prenatale psychologie.

Naast het bewuste geheugen beschikken we over celgeheugen dat later overgaat in lichaamsgeheugen.

Dr. Bruce H. Lipton heeft hier onder andere veel onderzoek naar gedaan. Zijn boek ‘De biologie van de Overtuiging’ is wat mij betreft echt een must-read.

"Imprinting" vindt plaats op het niveau van de hersenstam, waar primitieve ervaringen worden opgeslagen en een rol spelen in ons geheugen. Deze primitieve sensaties en emoties domineren onze gedachten.

Prenatale ervaringen worden voornamelijk opgeslagen in de hersenstam, terwijl geboorte-ervaringen zowel in de hersenstam (oerbrein) als het limbisch systeem (emotionele brein) voorkomen.

En juist deze hersengebieden zijn actief als je in ‘overlevingsstand’ staat.

Bron afbeelding: Biologielessen.nl

Vroege trauma's kunnen leiden tot blokkades, waardoor hersengebieden niet optimaal samenwerken en de neocortex (mensenbrein) belemmerd wordt in het plannen, regelen, controleren en uitvoeren van dagelijkse taken.

Je systeem en brein zijn ‘letterlijk’ overprikkeld en niet in balans.

Het is mogelijk om zeer vroege prenatale ervaringen op te slaan in ons lichaamsgeheugen, waar de hersenstam verantwoordelijk is voor basisfuncties.

Wanneer je moeilijkheden, uitdagingen of issues ervaart in het heden, is het altijd wijs om te kijken naar het verleden. Niet om te vinden wat er fout is gegaan, maar juist om op zoek te gaan naar de logische oorzaak van jouw gedrag en de uitdagingen welke je in het hier en nu ervaart. Bijna in alle gevallen zijn daar de antwoorden te vinden.

De prenatale periode en je geboorteverhaal geven je ongelooflijk veel handvatten hoe jij jezelf in het hier en nu tot de meest authentieke versie van jezelf kunt ontwikkelen!

Je kunt onderzoeken wat destijds overweldigend voor je was, wat heeft geleid tot blokkades. Maar ook waardoor je juist de kwaliteiten hebt ontwikkeld, welke je nog verder kan gaan ontplooien, zodat jij je mooiste leven kan leiden, zoals jij dat wil.

Liefs,

Ingeborg Anna

De Publieke Tribune

Tue, 12 Dec 2023 11:02:02 GMT

Landelijke aandacht voor de langetermijngevolgen van Vroeggeboorte

Afgelopen zaterdag mocht ik samen met Amber Bontekoe (extreem prematuur geboren in 1997), Tatiana van Lier (moeder van 2 prematuur geboren kinderen) en Monique Rijken (kinderarts/neonatoloog) een uur lang in gesprek over vroeggeboorte tijdens het radioprogramma De Publieke Tribune met Coen Verbraak.

Alle vier zaten wij daar met dezelfde missie: meer bewustwording over en erkenning van de mogelijke lange termijngevolgen van vroeggeboorte. Want hoewel het met de meeste kinderen heel goed gaat is er ook een groep die langdurig gevolgen ondervindt zoals longschade, problemen met prikkelverwerking of te hoge bloeddruk. Soms pas op latere leeftijd, waardoor die gevolgen niet altijd erkend of herkend worden.

Alle vier vinden wij het van belang dat hier aandacht voor is en dat prematuren langer gevolgd worden in hun ontwikkeling, zodat ze zich zo goed mogelijk kunnen ontwikkelen.

Uit de enthousiaste reacties merk ik dat onze missie geslaagd is: de luisteraars die zelf met vroeggeboorte te maken hebben gehad herkenden onze verhalen, luisteraars voor wie het een nieuw thema was geven aan dat ze het heel inzichtelijk en verhelderend vonden.

Een uur vliegt voorbij en er is nog veel meer te vertellen over dit onderwerp. Zo gebeurt er natuurlijk wel het nodige op het gebied van onderzoek en follow up. Het Erasmus MC in Rotterdam heeft bijvoorbeeld een speciale poli waar volwassenen met aangeboren of perinatale (rond de geboorte) longziekten worden onderzocht en behandeld en is Care4Neo (de landelijke patiëntenvereniging) betrokken bij verschillende wetenschappelijke onderzoeken, ook naar de gevolgen van vroeggeboorte.

Care4Neo speelt een verbindende rol tussen iedereen die te maken heeft met vroeggeboorte: of je nou zelf te vroeg geboren bent, ouder van een prematuur, zorgprofessional, wetenschapper of leerkracht.

Je kunt de uitzending van afgelopen zaterdag terugluisteren via radio 1 (Publieke Tribune, zaterdag 9 december). En veel dank nogmaals aan Coen Verbraak en het team van HUMAN dat we onze ervaringen mochten delen.

Tot slot :

Prematuur geboren volwassenen kunnen zich aansluiten bij het landelijke platform

Ex-couveusekinderen.nl voor peer-support.

(onderdeel van Care4Neo)

Met enige regelmaat worden er Couv-Café’s georganiseerd.

Op een laagdrempelige manier kun je met gelijkgestemden van gedachten wisselen,

je ervaringen delen en samen zijn.

Meer informatie hierover lees je hier .

De nazorg voor prematuur geboren volwassenen verdient een vaste plaats in

de gezondheidszorg.

Liefs,

Ingeborg Anna

De uitzending terug luisteren ?

https://www.nporadio1.nl/uitzendingen/de-publieke-tribune/53fbe7e9-ac96-479e-a72c-9f4bb60fb1c7/2023-12-09-de-publieke-tribune-vroeggeboorte

Paarse muisjes voor het Sophia Kinderziekenhuis

Sat, 18 Nov 2023 14:06:28 GMT

Wereld Prematuren Dag 2023

Jaarlijks worden er in Nederland ongeveer 12.000 baby’s te vroeg geboren,

na een zwangerschap van meer dan 3 weken voor de uitgerekende datum.

Dit is ruim 7% van alle geboortes in Nederland.

Bron: Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu.

Speciaal voor deze week ben ik dit jaar afgereisd naar Rotterdam om aanwezig te zijn bij diverse activiteiten in het Erasmus MC - Sophia, met onder meer een kindermiddag vol met oud-Hollandse spelletjes, plezier en volop lekkers & mooie gesprekken met ouders en zorgprofessionals.

Op Wereld Prematuren Dag vragen we ieder jaar aandacht voor te vroeg geboren kinderen en de risico’s van een vroeggeboorte.

De wereld kleurt paars . (De mengkleur van blauw en roze en staat voor vroeggeboorte ��)

Voor mij is het ook een dag om de zorg extra in het zonnetje te zetten.

Zonder deze zorg, 48 jaar geleden, had ik er waarschijnlijk heel anders bij gezeten.

En hoe leuk is het om deze dagen te kunnen vieren met beschuit & paars/witte muisjes .

Ik heb Stadsgenootjes benaderd met de vraag of ze deze muisjes kunnen maken en

speciaal voor deze week zijn ze beschikbaar voor het Erasmus MC - Sophia kinderziekenhuis, waar ik als adviseur - in de Familie Advies Commissie IC Neonatologie-Verloskunde - aan verbonden ben.

Dank je wel Olaf Ouwerkerk dat je dit mogelijk hebben gemaakt. Enorm dankbaar hiervoor.

De muisjes zijn ontzettend goed ontvangen,

ze hebben deze week echt nog mooier laten kleuren.

Dit jaar heb ik Wereld Prematuren Dag gevierd mét de zorg.

Ik kijk terug op een waardevolle week, bijzondere ontmoetingen & mooie samenwerkingen.

Een week waarin Ervaringsdeskundigheid en Wetenschap samen zijn gekomen.

Genoeg inspiratie en plannen voor 2024.

In januari zal sowieso het Couv-Café in Ulvenhout gaan starten (peer-support).

Daarnaast zal ik doorgaan met mijn missie om de lange termijn gevolgen van een vroeggeboorte onder de aandacht te brengen, inclusief het belang van een goede nazorg, vanaf de geboorte tot in de volwassenheid.

Gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen.

Ik werk hiervoor ook samen met anderen.

Samen bereik je meer dan alleen.

De nazorg voor prematuur geboren volwassenen verdient een vaste plaats in

de gezondheidszorg.

Liefs,

Ingeborg Anna

Geboortepatronen

Sun, 17 Sep 2023 15:10:35 GMT

Geboortepatronen …. ik benoem ze vaker in mijn blogs.

Maar wat zijn geboortepatronen nu precies?

Geboortepatronen zijn gedragspatronen die ontstaan vanuit de ervaringen die een baby meemaakt tijdens de zwangerschap in de baarmoeder, de bevalling en de korte periode daarna.

Of je er nu met gemak en zonder interventies uit bent gekomen, met een keizersnede bent geboren of de gehele zwangerschap gevoed bent met veel stress en nicotine; het is jouw geboorteverhaal. Jouw unieke geboorteverhaal met overeenkomstige geboortepatronen.

Wat maakt het dat je doet, zoals je doet?

Vaak willen we dingen veranderen, maar vallen we snel weer terug in onze oude (geboorte)patronen…

Je hebt een geboorteverhaal,

Je bent niet je geboorteverhaal.

Zoals gezegd, geboortepatronen ontstaan tijdens de zwangerschap, de bevalling en de eerste periode na de geboorte.

 Tijdens deze periode maak je als baby diverse ervaringen mee die invloed hebben op je denken en doen de rest van je leven.

Deze ervaringen bestaan uit de manier waarop de zwangerschap en je geboorte is verlopen, de mate waarmee je jezelf hebt kunnen verbinden met je moeder, eventuele medische interventies tijdens de geboorte, en de manier waarop je als baby bent verzorgd en getroost.

 Dit alles draagt bij aan de ontwikkeling van zogenaamde geboortepatronen. Iedere zwangerschap en geboortepatroon brengt zijn eigen kenmerken met zich mee.

Hoe jij geboren bent laat een levenslange imprint achter, ze vormen de blauwdruk van je leven. Inzicht in je geboortepatronen geeft helderheid over je drijfveren, behoeftes en triggers. Je gaat met andere ogen naar je gedrag kijken. Je gaat ontdekken wat de connectie tussen de ervaringen van toen en het gedrag van nu is.

Juist die vroege imprints vanuit de zwangerschap en geboorte vormen een basisprogramma dat je hele leven actief blijft. De manier waarop jij geboren wordt, bepaalt hoe jij omgaat met emoties, relaties en hoe jij in het leven staat. Maar ook hoe jij en jouw lichaam reageert in bepaalde situaties en welke patronen een rode draad vormen in jouw leven.

Deze gebeurtenissen en emoties die jij voelde zijn allemaal opgeslagen in jouw lichaam, in je celgeheugen. En dit alles heeft invloed op hoe jij in het leven staat.

Wanneer je in het dagelijkse leven, vaak onbewust, ‘getriggerd’ raakt, reageer je vaak vanuit je reptielenbrein. Je reptielenbrein reguleert primaire emoties zoals angst en stress. Je reptielenbrein denkt niet na en kan niets onthouden. Maar als jij vaker in ‘een soortgelijke’ situatie komt, reageert je lichaam sneller op een situatie. Als het gevoel of de ervaring ooit bedreigend was, zal je lichaam daar weer hetzelfde op reageren. Zo is gedrag niet vervelend - al kan dat zeker anders ervaren worden - maar heeft het altijd een oorzaak. Het is slechts een uiting van eerder doorgemaakte overweldigde ervaringen die keer op keer niet gezien en gehoord worden. Door naar die oorzaak op zoek te gaan, kan de reden achter het gedrag gezien worden en nog belangrijker: erkend worden.

Stel je voor :

Na je geboorte werd je in de couveuse gelegd en naar de NICU (neonatologie IC) gebracht.

Dit kan een zeer overweldigende en beangstigende ervaring zijn geweest voor jou als pasgeboren baby. Een heftigere start dan deze is er niet. Je mist je moeder, haar geur, haar hartslag en haar emoties. Als zij ineens ‘verdwijnt’ voel je je als baby moederziel alleen en zit je torenhoog in je stresslevel omdat je je moeder nodig hebt om te kunnen ontspannen en ontladen. Je voelt je in de steek gelaten of zelfs afgewezen, omdat je daar ‘moederziel’ alleen ligt te vechten.

Je kunt je snel buitengesloten voelen in je dagelijkse leven en het gevoel te hebben er altijd alleen voor te staan. Je voelde je misschien geïsoleerd en gescheiden van de buitenwereld vanuit jouw couveuse. Deze ervaring kan invloed hebben gehad op hoe je je nu in het leven voelt. Mogelijk ben je sneller overprikkeld en heb je moeite om mensen dichtbij te laten komen.

In stressvolle, overweldigende situaties sluit je jezelf sneller af en ben je moeilijker te bereiken. Je hebt moeite met plotselinge veranderingen en aanrakingen omdat jouw lijf de herinneringen heeft opgeslagen dat aanraking gelijk staat aan het ondergaan van pijnlijke medische procedures. Je kunt je ook sneller gespannen voelen en heb het gevoel altijd ‘aan’ te staan.

Weet :

Er bestaat geen absolute waarheid. Jouw waarheid is wat echt telt.

Elk nieuw inzicht kan je een stukje van jouw persoonlijke legpuzzel opleveren, ieder stukje kan je steeds dichter bij je oorsprong brengen, zodat jij je eigen authentieke zelf kunt zijn, precies goed, zoals je bent.

❤️

Ik ben zelf ontzettend dankbaar voor de medische zorg, welke ik als baby heb mogen ontvangen na mijn premature start in 1975. Een spannende tijd voor mijn ouders was dat ook zeker. Hoop, verdriet, onzekerheid; het is een angstige periode geweest.

Door mijn persoonlijke geboorteverhaal in kaart te brengen, met de daarbij voor mij passende geboortepatronen heb ik mijn overweldigende start kunnen erkennen. Stap voor stap heb ik mijn puzzel kunnen leggen, al is de puzzel ook bij mij nog niet helemaal compleet. Ik heb patronen kunnen doorbreken die voor mij nu niet meer dienend zijn, maar ooit ‘levensreddend’ zijn geweest.

Ik weet en voel nu:

Dat ik mag vertrouwen op mijn eigen volmaaktheid, kracht en doorzettingsvermogen.

Dat mijn lijf, inclusief zijn imperfecties goed is zoals het is en ik alles in me heb om te bereiken wat ik wil. Ik ben oké en doe ertoe. Ik hou van mij.

Wees lief voor jezelf en de ander.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Emotionele bagage

Tue, 04 Jul 2023 12:15:15 GMT

Als kind hebben we allemaal het verlangen naar verbinding. Als deze verbinding verbroken wordt, bijvoorbeeld als je door de omstandigheden het leven gestart bent in de couveuse, waarbij letterlijk de verbinding verbroken is, doet dat iets met je, al heb je er geen woorden voor.

Daarom is het vaak ook zo moeilijk om er later bij te kunnen komen, omdat je er geen woorden voor hebt, voor wat je voelt én niet weet wát je voelt, maar dat er wel een invloed is op je hele systeem.

Ik verlang eigenlijk nog altijd naar de liefde en erkenning die ik toen gemist en/of niet gekregen heb.

Een kind hecht zich sowieso. Veilig of onveilig. Iedereen draagt emotionele bagage en vastzittende emoties met zich mee.

Geen enkele ervaring die je hebt gehad is hetzelfde als enige andere ervaring, net zoals geen twee vastzittende emoties hetzelfde zijn. Ieder op zichzelf heeft zijn eigen specifieke informatie en in die vastzittende emotie zit alle informatie opgeslagen over wanneer die emotie zich voordeed, wie er betrokken was en wat die emotie met jou doet.

Onuitgesproken gevoelens sterven niet.

Ze worden levend begraven en komen op vervelende manieren naar buiten op een later tijdstip.

Sigmund Freund.

Vastzittende emoties zijn als een tweesnijdend zwaard. Ze beïnvloeden ons zowel emotioneel als fysiek. Ze kunnen er voor zorgen dat we verkeerde veronderstellingen maken. Ze kunnen ervoor zorgen dat we overdrijven en gedrag en sabotage verkeerd interpreteren wat misschien goede relaties zouden kunnen zijn.

Emotionele bagage/vastzittende emoties kunnen ten grondslag liggen aan bijvoorbeeld :

- angsten

- depressie

- paniekaanvallen

- zelfsabotage op allerlei vlakken

Ze veroorzaken fysieke problemen omdat ze de energiestroom in het lichaam verstoren. Op een bepaald niveau, hebben ze ook invloed op de lymfe- en bloedcirculatie, waardoor ze een onevenwicht en storingen in de organen en klieren veroorzaken. Ze leiden tot pijn, uitputting en ziektes die ongediagnostiseerd blijven in de traditionele Westerse geneeskunde.

Ik kijk graag vanuit een holistische benadering naar de mens als HUMAN BEING in zijn totaliteit. ( Fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel).

Waarbij HUMAN staat voor het fysieke stuk, het lichamelijke, het tijdelijke, ons lichaam, ons huis.

En BEING het blijvende stuk in ons vertegenwoordigd, ons innerlijk, het niet materiële stuk, noem het spiritueel.

Een voorbeeld : Je hebt pijn.

Je heb een ongelukje gehad en hebt daarbij een open wond opgelopen.

Deze heeft tijd nodig om te helen, te genezen.

De wond gaat dicht en er ontstaat littekenweefsel.

Dit is het fysieke en voor het oog zichtbare HUMAN stuk in ons.

Ons innerlijke BEING stuk, komt vaak pas later aan de beurt. Je gaat er later naar kijken, omdat je geconfronteerd wordt met de manier waarop je jezelf heb leren verhouden tot die pijn in jou, die niet zo helpend is.

Als je ingrijpende gebeurtenissen hebt meegemaakt, dan heeft er als het ware daar, in dat BEING-stuk, een verwonding, een beschadiging plaatsgevonden, waarbij er een stuk bevroren raakt in de tijd, dus afgesplitst wordt van je essentie, je blijvende deel. Dat maakt dat het zo lastig wordt om dát er weer bij te halen. Want het zit in een stuk bewustzijn waar je niet bij kunt.

Waarom overkomt mij dat nu telkens weer?

Waarom lukt het mij niet zo goed om in verbinding te blijven met mezelf en/of de ander?

Waarom raakt het me telkens zo?

Waarom doet het zoveel pijn?

Wat triggert me?

Om als human being de link te leggen tussen fysieke klachten en je binnenwereld, de pijn en het gemis te erkennen, kan al enorm helpend zijn.

Als je iets gemist hebt, blijft het pijn doen, totdat het erbij gehaald wordt en het alsnog wordt gevoeld. Dan activeert het zelfherstellende vermogen van het lichaam en wordt de disbalans hersteld.

Ook al zijn er géén woorden aan te geven. Voel de sensaties in je lijf, geef ze ruimte, erken ze, blijf er even bij en druk ze niet weg.

Zo kun je toch een transformatie maken, loslaten, ook al weet je niet precies wat je voelt. Het geeft ruimte.

Vanuit de BEING contact maken, met je lichaam, waardoor je als het ware de link krijgt van je lichaam naar de emoties of wat er speelt.

Kun jij je emoties en lichaam niet goed voelen?

En is daardoor de toegang tot je lichaam lastig?

Vaak is boosheid hier de vastzittende emotie .

De boosheid wordt onderdrukt, en vaak zit daaronder het verdriet en gemis.

Hoe kun je boosheid uiten, zonder dat de boosheid je overneemt?

Het is een sterke energie die eruit wil (vechtenergie)

Alles begint bij kennis vergaren.

Hierdoor komt er herkenning en bewustzijn van ėn voor het gemis.

Vanuit besef en begrip, erkennen dat er iets is.

Waar ben je trouw of loyaal aan?

En, is dat wel functioneel?

Leer je patronen herkennen en kennen.

Kijk je wonden aan, erken wat er is.

Waar in je lichaam voel je sensaties? Tintelingen? Waar zit de PIJN?

Doorvoel ze, geef ze ruimte en laat los.

In elk donker zit ook licht.

Waar kijk ik naar?

Waar kies ik voor?

Voor welke energie kies ik?

Welke kwaliteiten kan ik eruit halen?

Welke keuzes maak jij?

Wees lief voor jezelf en de ander.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Hartcoherentie

Sun, 25 Jun 2023 10:43:03 GMT

In mijn blog ' Prematuriteit, autonome zenuwstelsel en ons stresssysteem '

heb ik uitgelegd hoe stress-systeem werkt.

In deze blog wil ik meer uitleg geven over wat hartcoherentie is.

Ontdek de kracht van hartcoherentie, ook jij kunt jezelf in balans brengen.

Meer Veerkracht, minder stress.

Unlock the power

of the your heart ❤️

Create a new story for yourself and others, starting today

Normaal gesproken wordt het sympathische en het parasympathische zenuwstelsel afwisselend geactiveerd.

Bij inademing wordt ons sympathische zenuwstelsel geactiveerd en bij uitademing wordt ons parasympathische zenuwstelsel geactiveerd.

Wat er gebeurt?

Het hart gaat sneller kloppen bij inademing en bij uitademing gaat het hart trager kloppen.

Bij gezonde personen verschilt de tijd tussen twee hartslagen voortdurend.

Deze onregelmatigheid toont aan dat de hartfrequentie zich goed aanpast aan de omstandigheden

van het hart en de bloedvaten.

Het is een teken dat ons 'gaspedaal' en 'rempedaal' goed werken.

Het verschil tussen de hartslag tijdens inademen en de hartslag tijdens uitademen wordt hartritmevariabiliteit genoemd.

Deze hartritmevariabiliteit (of hartcoherentie ) weergeeft de autonome status van het lichaam.

Wie ontspannen is, heeft een grote hartcoherentie. De hartcoherentie neemt af wanneer iemand gespannen is.

Een lage hartcoherentie (kleine hartritmevariabiliteit) wordt geassocieerd met onbalans tussen het sympathische en het parasympathische zenuwstelsel.

Een hogere hartcoherentie (grote hartritmevariabiliteit) staat voor een goede balans tussen deze twee zenuwstelsels.

De mate van hartcoherentie wordt ook wel gezien als een maat van psycho-fysiologische flexibiliteit, die tot uiting komt op lichamelijk, mentaal en emotioneel vlak.

Wanneer ons hart en ons brein goed met elkaar verbonden zijn, is dat een mooie remedie tegen welke disbalans dan ook. Een goede hart- en breinverbinding helpt ook om je concentratievermogen te optimaliseren.

Ons hart en brein kunnen op verschillende manieren met elkaar communiceren :

- Neurologische communicatie (zenuwstelsel)

- Via het elektromagnetisch veld (energetisch)

- Door biochemische communicatie (hormonen, neurotransmitters)

- Via biofysiologische communicatie (bloeddrukgolven)

De directe communicatie tussen ons hart en ons brein staat ook wel bekend als de hart-brein verbinding. Een soort snelweg die voortdurend signalen uitwisselt op een frequentie van ongeveer 0,10 Hz. Niet te horen, wel te voelen.

De emotionele conditie van ons hart beïnvloed onze hersenen continue. Het kan positief en liefdevol zijn, maar ook negatief en niet zo liefdevol zeg maar.

Positief : je ontwikkelt positieve neurotransmitters, zoals oxytocine. En dat zit al in de kleine dingen, zoals je zonnestralen in je gezicht voelen, dankbaar zijn, een fijne knuffel geven of ontvangen. Je voelt je veilig en ontspannen.

Negatief : Negatieve emoties, gedachten en gevoelens zorgen ervoor dat je extra cortisol aan gaat maken. Wanneer dit voor langere tijd zo is, kan dit ervoor zorgen dat je fysieke en mentale klachten gaat ontwikkelen. Hierbij kun je bijvoorbeeld denken aan (chronische) stress, overprikkelend, vermoeidheid en paniek.

Het versterken van de verbinding tussen je hart en je brein heeft te maken met emoties.

Je durven openstellen en je gevoelens durven uiten.

Emoties voelen we in ons lichaam, niet in ons hoofd. Klinkt logisch, maar niet iedereen is zich hiervan bewust. Tussen denken en écht bewust voelen wat er in je lichaam speelt, daar zit wel een verschil in.

Soms is weglopen gemakkelijker, toch? We willen niet gekwetst worden, ons rot en vervelend voelen. Weglopen van onze emoties is echter niet een lange termijn oplossing, we blokkeren hiermee de connectie tussen ons hart en ons brein.

I know, ik spreek uit ervaring. Jarenlang heb ik vanuit mijn hoofd geleefd. Voelen? Dacht dat ik dat deed, beredeneerd met mijn hoofd deed ik dat wel ja, maar echt voelen en de emoties toe laten, dat is een ander verhaal.

Enorme blokkades zaten er in mijn connectie tussen mijn hart en mijn brein. In mijn geval heb ik die blokkade al op zeer jonge leeftijd, in de couveuse, ontwikkeld.

De afgelopen jaren is er door het HeartMarh Instituut in de Amerika veel onderzoek gedaan naar de rol van het hart op onze breinprocessen.

Zo kun je bijvoorbeeld meten dat tijdens negatieve emoties je hart incoherent is en dat bij positieve emoties de coherentie optimaal is.

Op grond van deze wetenschappelijke onderzoeken heeft HeartMath mooie tools en technieken ontwikkeld, waarmee je onder begeleiding of zelf mee aan de slag kunt gaan.

Een praktisch hulpmiddel wat HeartMath ontwikkeld heeft is de Inner Balance Trainer , te gebruiken via een app op je telefoon.

Een oefening welke ik met je wil delen is de Quick Coherence techniek , deze helpt je om in een coherente toestand te komen, waarin hart en brein vloeiend met elkaar samenwerken. In deze toestand ben je in staat om optimaal te profiteren van hartintelligentie.

De Quick Coherence oefening helpt je om :

* in real-time stress te reduceren

* positief, kalm, gefocust en energiek verder te kunnen

* beter te presteren

* creatief, intuïtief en beter beslissingen te kunnen nemen

De Quick Coherence techniek is bijzonder geschikt om snel en makkelijk ’terug te komen bij jezelf’ na een impactvolle vergadering, een verhitte discussie of simpelweg een Snickers-momentje ‘waarop je even jezelf niet bent’.

De techniek bestaat uit twee eenvoudige stappen:

Hartgericht ademhalen: focus je aandacht op de regio rond je hart.

Visualiseer hoe je adem in en uit je borst stroomt.

Adem een beetje dieper en langzamer dan normaal.

Roep een positieve emotie op: doe oprecht moeite om een positieve emotie te ervaren,

zoals bijvoorbeeld dankbaarheid of liefde voor iets of iemand in je leven.

Dit kan een huisdier zijn of een dierbaar persoon.

Deze oefening kan je toepassen op elk moment dat je dit denkt nodig te hebben.

De oefening hoeft slechts 1 tot 2 minuten te duren.

Doe er je voordeel mee ��

Wees lief voor jezelf en de ander.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Gehechtheid versus Authenticiteit

Fri, 16 Jun 2023 06:00:00 GMT

We worden geboren met een aangeboren verbinding met onze onderbuikgevoelens

- met authenticiteit -

maar we leren die te onderdrukken om te voldoen aan de grotere behoefte aan

gehechtheid

die van vitaal belang is om te overleven.

Gehechtheid is als zwaartekracht , die je naar de ander toe trekt om vastgehouden, gekoesterd en beschermd te worden.

Authenticiteit en gehechtheid zijn beide essentiële behoeften,

maar in een kind concurreren ze met elkaar, en gehechtheid wint altijd. Dat is de natuur.

Wat als je als pasgeborene bijvoorbeeld niet voorzien bent in de behoefte om te hechten ?

Weet je wat je voelde?

Angst en frustratie . Onvervulde behoeftes roepen dat op.

Wat als je frustratie - de uitdrukking van je pijn - de hechtingsrelatie bedreigd omdat je niet begrepen wordt, om wat voor reden dan ook?

Je gaat je aanpassen, je wil ‘overleven’ en kiest voor gehechtheid boven jezelf te zijn, je authentieke zelf te zijn. Het is geen bewuste keuze, het gebeurt.

Het onderdrukken van authenticiteit, onze ware gevoelens, wordt dé manier van overleven.

We vinden het moeilijk onszelf te zijn in relaties omdat we de behoefte aan gehechtheid hebben laten prevaleren boven de behoefte aan authenticiteit.

Als ik authentiek ben, verlies ik de relatie. Dat is hier het dilemma.

Dit gebeurde als kind, maar vele tientallen jaren later ervaren we nog steeds angst wanneer we authentieke gevoelens hebben in een relatie.

Jezelf zijn, je ware zelf, in een relatie.

Het is één ding om je ware zelf te zijn, zittend op een meditatiekussen,

het is heel wat anders om je ware zelf te zijn met je partner in de keuken.

Om een goede relatie te hebben, moeten we eerst leren om ons alleen op ons gemak te voelen. 

De persoonlijkheid wil van de pijn af, maar de essentie neemt haar als leermeester.

Pijn richt onze aandacht op de plaatsen die zorg en mededogen nodig hebben en die voor ieder van ons uniek zijn. 

Alle kinderen hebben de ontkoppeling ervaren van de koestering door de ouders, het is een wond die we allemaal dragen.

Bij een volwassene verandert dit in een schuldgevoel om NEE zeggen.

Er zijn gevolgen aan 'nee' zeggen, we kunnen vrienden en relaties verliezen, maar er zijn nog grotere gevolgen aan het onderdrukken van onszelf, het gaat ten koste van onze gezondheid.

JA zeggen tegen een ander, is de verbinding met de ander behouden.

JA zeggen tegen jezelf, zonder schuldgevoel?

Dat is niet egoïstisch, het is nodig om in verbinding te blijven met je authentieke zelf.

De spanning tussen authenticiteit en gehechtheid speelt dus in al onze levens,

in zoveel van onze relaties.

Balans is key.

Gehechtheid ⚖️ Authenticiteit

Om de balans te herstellen kun je jezelf 4 vragen stellen :

 1. Waar heb ik moeite met nee zeggen?  

2. Wat is het verhaal dat ik mezelf vertel waarom ik geen nee zeg?

 3. Is dat verhaal waar?  

4. Wat is de impact op mij als ik geen nee zeg? 

Leef je mooiste leven, geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Wees lief voor jezelf en de ander.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Epigenetica, wat is dat eigenlijk?

Wed, 14 Jun 2023 06:00:00 GMT

Al decennialang is er in de wetenschap discussie over hoe de mens vanaf conceptie wordt gevormd, ook wel bekend als het nature-nurture debat.

Zijn het vooral onze genen of is het vooral onze opvoeding die bepaalt wie we zijn?

Nature : dit is je aanleg, het genetische materiaal waarmee je geboren bent of de breinprogrammering die vanuit eerdere generaties aan jouw cellen is doorgeven.

Nurture : dit is wat je meekrijgt vanuit je omgeving en opvoeding. Vooral de eerste 7/8 jaar in het leven zijn enorm bepalend voor de programmering van je brein en lichaam. Niet alleen je ouders (opvoeders), maar ook school, vriendjes en bijvoorbeeld de omgeving waarin je opgroeit spelen hierin een belangrijke rol. Dit geldt ook voor andere factoren zoals je lifestyle, voeding, toxinebelasting en stressniveau.

Lange tijd werd gedacht dat de omgeving geen (of weinig) invloed zou hebben op jouw genen en ontwikkeling als mens.

De kennis uit de epigenetica toont het tegendeel aan. Omgevingsfactoren hebben namelijk een aantoonbaar effect op de genregulatie.

Epigenetica , wat is dat eigenlijk?

Epigenetica is de wetenschap die zich bezighoudt met het onderzoek naar de omkeerbare invloed van omgevingsfactoren op de werking van onze genen. Denk hierbij onder andere aan: lifestyle, voeding, traumatische ervaringen, prenatale stress/ early life stress of chemische stoffen.

bron: Biologielessen.nl

In moleculaire termen :

de omgeving kan de werking van bepaalde genen aan- of uitschakelen.

In de epigenetica legt men de nadruk op de oorzakelijke factoren. Door de omgevingsfactoren te wijzigen, kun je opnieuw controle verwerven over je gezondheid.

Dit zit hem vooral in onze lifestyle in de breedste zin van het woord. Denk aan voeding, je slaapkwaliteit, lichaamsbeweging en mindset.

Al deze lifestyle factoren kunnen bepaalde genen aanzetten of juist uitzetten. De meeste genen worden in- of uitgeschakeld door signalen uit onze omgeving, zo’n 80%. Hieronder vallen ook je gedachten, overtuigingen en emoties.

Ik geloof dat zowel nature als nurture beïnvloeden wie we op dit moment in het leven zijn.

We worden niet als een ongeschreven blad geboren worden. De stress van onze ouders en zelfs grootouders heeft invloed op de ontwikkeling van het microbioom en immuunsysteem dat we genetisch hebben doorgekregen.

Net als lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn,

geldt dit ook voor nature en nurture.

Hoe fijn is het dat we zelf ‘tools’ in handen kunnen hebben om aan onze (brein)gezondheid te kunnen werken.

Welke lifestylekeuzes maak jij?

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Meer weten over lifestyle en Early Life Stress? Ik verwijs je graag naar deze blog :

https://www.ingeborgannamartens.nl/lifestyle-en-early-life-stress

De aard en wetenschap van Trauma

Mon, 12 Jun 2023 07:48:18 GMT

In de lessen van onder andere dr. Gabor Maté wordt trauma gezien als een somatisch (lichamelijk) fenomeen, het kruipt "onder je huid".

Trauma wordt generaties lang doorgegeven, door epigenetica en door onbewuste boodschappen. Het is multi-generationeel en collectief.

De manier waarop we levenservaringen in ons hoofd dragen, beperkt ons vermogen om op het leven te reageren. Onrust gaat bijna altijd over het verleden.

Trauma wordt gesomatiseerd door epigenetica, door telomeerverkorting, door ontstekingen, en door veranderde hersenontwikkeling.

Het bouwt (ook) voort op eerdere trauma's.

Voor elke volwassen traumatische ervaring, is er een voorafgaande ontkoppeling van het zelf dat gebeurde in de kindertijd.

Het speelt allemaal af in het hoofd.

Trauma is niet wat je overkomt.

Trauma is wat er binnenin je gebeurt als gevolg van wat je overkomt."

En de impact van trauma is dat je meedraagt wát er gebeurt.

Vanuit dat gezichtspunt ben je beperkt, vernauwd in je reacties.

Wat draag je bij je dat voor jou niet waar is, maar je gelooft dat het waar is?

Iemand kan bijvoorbeeld zeggen: ‘Ik zit vast!’ Je zit niet daadwerkelijk vast, je geest, je mind zegt dat je vast zit.

De les is hoe iemand het verleden met zich meedraagt én hoe het meedragen daarvan hun ervaring in het heden beperkt. Hoe waar is het?

Het advies is dus ook, ga ‘op zoek’ naar de les welk in het trauma zit.

Nog een belangrijke les, de waarheid van wat je draagt, zit in je lichaam, niet in je gedachten.

Wat gebeurt er NU in je lichaam? Wat is er aan de hand en waar draag je dat? De waarheid ligt dus, zoals gezegd, in je lichaam opgeslagen (celgeheugen). Dus daar kijk je, daar zoek je de ervaring.

Wat je NU ook meemaakt, het is een echo, een herinnering, het is een resonantie van iets wat lang geleden is gebeurd. Echt, in de meeste gevallen is dat zo.

Een gevoel van ontreddering kan dit zeker oproepen, en ja, daar kun je 2 dingen mee doen.

Je kunt gehecht raken aan de inhoud van wat je geest je vertelt. ‘Dit gebeurt, het bevalt me niet, dit gebeurt niet’

Of je kunt de ‘ontreddering’ in jezelf ervaren en dit compassie- en liefdevol kunnen onderzoeken.

‘Waar ben ik boos over?’ Hoe bekend is deze ontreddering voor mij? Wanneer heb ik dat nog meer gevoeld? Wat geloof ik hier eigenlijk? Wat is de overtuiging die mij van streek maakt?’

Er is niets verkeerds aan om getriggerd te worden, maar merk op dat je getriggerd wordt, in plaats van de inhoud te geloven van wat je geest je vertelt. Deze verzint gewoon een verhaal om je emotie aan je uit te leggen. Je denkt dat je van streek bent vanwege wat je geest je vertelt.

Weet dan dit, je bent van streek.

Je geest vertelt je een verhaal om te verklaren waarom je van streek bent.

En zo lang je verstrikt raakt in de ontreddering en je gelooft het … dat is het trauma dat zich laat zien.

Niet alles wat onder ogen wordt gezien kan worden veranderd, maar niets kan worden veranderd tot het onder ogen wordt gezien.

We moeten het dus allemaal aankijken. En dan kunnen we kijken óf we het kunnen veranderen.

Als we het niet onder ogen zien, er niet naar kijken, als je er geen ‘bezit’ van neemt, als je er geen verantwoordelijkheid voor neemt, kunnen we het niet veranderen.

It’s up to you ❤️

Jij bent de regisseur van je eigen leven.

Leef je mooiste leven, in eigen regie.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Trauma Begrijpen

Thu, 08 Jun 2023 17:51:26 GMT

Trauma is niet wat je overkomt.

Trauma is wat er binnenin je gebeurt als gevolg van wat je overkomt."

Dr. Gabor Maté

We hebben allemaal trauma.

Niet alleen door wat ons is overkomen, maar ook door wat ons niet is overkomen.

Wat is Trauma?

Het woord ‘Trauma’ komt uit het Grieks en betekent wond (of verwonding).

Trauma is een wond, dat is wat het is.

Het fundamentele trauma is het verlies van de connectie met jezelf, waarbij de disconnectie van het zelf de grootste wond is.

Het creëert starheid en een gevoel van schaamte. Het ontkoppelt ons van onze intuïtie en van het gevoel wie we zijn.

Als je de metafoor van ‘ de wond ’ neemt,

zou je kunnen zeggen dat de wond twee naturen heeft.

Het is open en rauw.

Het is erg gevoelig,

zodat als je het aanraakt

of als íets het aanraakt,

het écht pijn doet.

Dus in die zin is trauma een open wond.

Als er een wond is, kan zich

littekenweefsel vormen.

Littekenweefsel beschermt de wond en vervangt het oorspronkelijke

weefsel met iets hards, iets diks.

Hoewel het beschermend is,

is het hard en ongevoelig.

Als je het aanraakt voel je het nauwelijks omdat er geen zenuweinden in het litteken zitten.

Het is niet flexibel, maar rigide en

werkt dus beperkend.

Onze trauma’s kunnen ons terugleiden

naar onszelf.

Trauma’s zijn niet willekeurig,

in de zin dat de wonden die we oplopen

én hoe we met die wonden omgaan,

niet willekeurig zijn.

Het zijn specifieke manifestaties van waar we de verbinding met onszelf verloren zijn.

Daarom kunnen ze ook juist de paden terug naar onszelf zijn.

Hoe manifesteren onze trauma’s zich?

Hoe verhouden we ons tot hen?

Hoe kunnen ze ons leren onszelf te zijn?

Hoe kunnen ze de connectie herstellen die we in eerste instantie verloren zijn?

Welke houding nemen we aan tegenover dat trauma ?

Kies je er voor om om jezelf ervan af te keren,

om het te haten, om te willen dat het weggaat?

Want waarom zouden we niet willen dat het weggaat?

Waarom zouden we er geen afkeer voor hebben?

Waarom zouden we onszelf daar niet van willen afleiden?

Natuurlijk doen we dat. Alleen helpt het niet.

Die benaderingen laten ons erin vastzitten.

Wat helpt is om er nieuwsgierig naar te zijn ,

en om die nieuwsgierigheid op elk punt te handhaven. Mét compassie ❤️

Er is niets mis.

Stel jezelf de vraag :

Wat betekent dit?

Waar komt het vandaan?

Welke betekenis heb ik eraan gegeven?

Wat kan ik ervan leren?

TRAUMA BEGRIJPEN

Heden & Verleden

Iemand begrijpt je niet in het huidige moment (NU). Je voelt een heftige pijn,

als een open wond.

Er is op zichzelf niets pijnlijks aan als iemand

je niet begrijpt, als jij jezelf begrijpt.

Er is niets pijnlijks aan als iemand anders je niet begrijpt.

Als ik nu in een voor jou onbegrijpelijke taal

zou spreken of iets op zou schrijven, is dat pijnlijk?

Nee toch?

Je realiseert je waarschijnlijk dat je die taal niet spreekt en begrijpt.

Er is op zich dus niets pijnlijks aan om niet begrepen te worden, maar er was een periode, een moment in het leven, dat uiterst pijnlijk was om niet begrepen te worden; toen je nog zo klein was, en zo kwetsbaar, zo hulpeloos,

het zoveel pijn deed en je begrepen moest worden, maar dat niet werd én dat heeft je verwond.

Dus als je NU niet wordt begrepen, wordt die wond geraakt, daarom is het zo gevoelig.

In jou zit een wond, een angst om niet begrepen te worden.

De pijnen in de heden gaan dus (vaak) niet over het heden, maar over het verleden.

Trauma is dus zowel een open wond als littekenweefsel.

Waar we overgevoelig zijn,

overdreven reageren - i n vergelijking met de huidige stimulans - maar ook waar het rigide, hard en ongevoelig is, waar we niet voelen.

Nu zit er een wijsheid in trauma.

Waarom heb je de connectie met jezelf verbroken?

Het is niet ‘waar’ om te zeggen dat je de connectie met jezelf verbroken hebt,

het is niet alsof het iets is wat jij gedaan hebt, het gebeurde.

De wijsheid van je lichaam deed het,

toen het zoveel pijn deed, je zo ontzettend klein en kwetsbaar was.

Wat kon je anders doen dan jezelf loskoppelen?

De wijsheid in jou zei :

ik kan je beter loskoppelen van je gevoel,

van het bewustzijn,

van jezelf,

anders zou je het niet kunnen verdragen.

Dat is de wijsheid van het trauma.

Je wordt losgekoppeld en vervolgens

heeft die disconnectie allerlei problemen

in je leven gecreëerd.

Maar oorspronkelijk zat er dus een diepe wijsheid in �� en heeft het je gediend.

Trauma Begrijpen

Is de Poort naar Genezing

Je bént niet je trauma.

We zijn in staat om (psychische) littekens en trauma’s te regenereren, weer flexibel te worden, we kunnen weer leren voelen of

we kunnen leren niet meer te voelen dat het huidige moment vereist.

De kunst is om de �� te vinden.

De sleutel die ons terug naar onszelf kan leiden, naar wie we in essentie zijn.

Een kijktip ter inspiratie :

The Wisdom of Trauma Movie - The Wisdom Of Trauma

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Interview BN DeStem - Prematuriteit een levenslange diagnose

Sat, 15 Apr 2023 06:24:07 GMT

Zonder wrijving geen glans.

Ik sta op én kies voor het licht.

Mijn levenspad is uniek, net zoals dat voor iedereen zo is.

Ik gun ieder kind de best mogelijke start van het leven, in verbinding met zichzelf en de ander.

Ook al verliepen jouw eerste 1000 dagen niet vlekkeloos, je kunt nog ontzettend veel goedmaken.

Het is nooit te laat, elke NU houdt een kans tot herstel en heling in.

Wat jij of je kind ook ooit meemaakte,

het is te herstellen.

Op elk moment kun JIJ die moedige keuze maken.

Licht kan niet zonder donker. Pieken en dalen, heb het zelf allemaal gezien, ervaren en doorleefd.

Soms had mijn reis tot zover wat eleganter mogen zijn, maar terugkijkend kan ik met opgeheven hoofd zeggen: Ik ben een blij én gelukkig mens. In verbinding met mezelf en met de mensen om me heen.

Dankbaar voor mijn inner circle om me heen, die me steunen en er voor me zijn, no matter what.

Ze steunen me in mijn missie om prematuriteit en de gevolgen daarvan op de wereldkaart te zetten, inclusief de kwetsbaarheden.

Onze verhalen dienen verteld te worden, kennis en ervaringen gedeeld, taboes doorbroken.

En soms schuurt dat enorm.

En toch doe ik het, voor meer (h)erkenning, steun, begrip en hoop.

Hoop …. dat er een landelijk expertisecentrum gaat komen,

een polikliniek waarin alle disciplines vertegenwoordigd zijn.

Waar je terecht kunt met al je (medische) vragen omtrent vroeggeboorte

en de lange termijn gevolgen daarvan.

Én daarmee een goede nazorg van én voor prematuren,

vanaf hun geboorte tot in de volwassenheid, een feit is.

Trots op mijn bijdrage in BN DeStem , met dank aan Franka van der Rijt.

Een open en eerlijk verhaal, met een rauw en gevoelig randje.

In de fysieke krant van BN DeStem in de weekendbijlage van zaterdag 15 april 2023 .

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Persoonlijke Grenzen

Tue, 28 Mar 2023 12:12:04 GMT

Wist je dat leren je eigen grenzen voelen, aangeven en respecteren

en leren iemand anders zijn/haar grens niet overschrijden bij lichamelijk contact,

al begint in de eerste 1000 dagen?

Als een kind daar ERVAART , dat wij diens grenzen aanvoelen, spiegelend aangeven en respecteren, en ZIET hoe we dat ook voor onszelf doen, dan neemt het kind dat ‘gedrag’ over.

Door mijn veel te vroege start in 1975 en mijn verblijf van twee maanden in de couveuse,

waarbij er alleen medische handelingen waren - buidelen en ontwikkelingsgerichte zorg was er toen nog niet - is er geen rekening gehouden met m’n persoonlijke grenzen.

De kennis die er nu is, was er toen niet.

Met alle beste en goede bedoelingen werden alle handelingen gedaan.

En dankzij die handelingen ben ik er nu wel én daar ben ik ontzettend dankbaar voor. ��

Het neemt echter niet weg dat het achteraf bezien wellicht wat ‘eleganter’ had gekund én dat we onze lessen mogen leren uit het verleden.

Dit is ook één van mijn beweegredenen geweest om mezelf te gaan verdiepen in de prenatale- en perinatale psychologie. Leren uit het verleden en deze kennis delen.

Ik gun het iedereen om de beste versie van zichzelf te worden.

Gehoord, Gezien, Geliefd & Begrepen.

In verbinding, hoe je start ook is geweest.

Ikzelf heb lange tijd veel moeite gehad om m’n eigen persoonlijke grenzen te voelen en te bewaken.

Gelukkig gaat dit de laatste jaren steeds beter, ken en voel ik m’n persoonlijke grenzen steeds beter en weet deze daardoor ook beter te bewaken.

Oefening baart kunst.

- en hulp vragen mag -

Vandaag de dag please ik minder,

zeg ik vaker NEE tegen de ander én vaker JA tegen mezelf.

En is dat egoïstisch of egocentrisch?

Ik vind van niet, ik noem het zelfliefde.

Jezelf belangrijk genoeg vinden om je eigen ruimte in te mogen nemen. Je behoeftes serieus te nemen, want ook die mogen er zijn.

Je bent daardoor ook beter in staat de verbinding met jezelf aan te gaan, om vanuit dáár jezelf te verbinden met de ander.

Omdat JIJ het wil én dus niet om de ander te pleasen.

Grenzen voelen, aangeven & respecteren

Ga eens bij jezelf na: hoe doe jij dat als je met een ander omgaat?

Wat heb jezelf meegekregen en/of geef je de ander mee?

Leren we dat je toch iemand moet kussen of knuffelen bij begroeten/afscheid omdat de andere dat wilt? En dus moet je dat doen om de andere niet teleur te stellen of door de andere niet afgewezen te worden?

Leren we dat geknuffeld worden altijd moet kunnen? Dus ook als je er zelf geen zin in hebt, maar diegene wiens liefde/verbinding je niet wilt verliezen het wel wil?

Alles begint bij het voelen van je eigen grenzen,

daarna kun je ze pas aangeven.

En weet en vergeet nooit, de ander; die heeft je grenzen te respecteren.

En zo werkt het omgekeerd natuurlijk ook ��

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Interview LINDA.NL - De blijvende impact van vroeggeboorte

Sat, 11 Feb 2023 10:23:22 GMT

Als je kennis en ervaringen deelt, vermenigvuldig je het

– net als geluk �� -

Door van delen vermenigvuldigen te maken,

vergroten we de impact van een goede

start voor elk kind tot in de volwassenheid.

Onze verhalen dienen verteld te worden, kennis en ervaringen gedeeld, taboes doorbroken.

Dit doe ik onder andere door het schrijven van mijn blogs, mee te werken aan wetenschappelijke onderzoeken, het geven van gastlessen en samen te werken met andere prematuur geboren volwassenen

Én vandaag dus ook door mijn bijdrage te leveren aan een mooi artikel van Marissa Klaver voor LINDA.NL.

Het artikel lees je op :

https://www.linda.nl/lifestyle/gezondheid/vroeggeboorte-prematuur-lange-termijn-effecten-leven-lang/

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Pregnancy Dialogues TM - Evidence-based Prenatal Bonding Program

Sat, 14 Jan 2023 18:29:49 GMT

In de eerste duizend dagen van ons leven,

vanaf de bevruchting tot de tweede verjaardag,

worden we gevormd tot wie we zijn.

Invloeden in deze periode zijn bepalend voor de rest van het leven.

De basis wordt dan gelegd.

Zowel fysiek als mentaal.

Een korte uitleg :

Het leven begint, zoals gezegd, al in de baarmoeder. Daar vindt de aanleg plaats van organen en systemen die de gezondheid van een kind bepalen.

Raakt iemand verzadigd van gezond eten, of heeft diegene daar juist veel vet en suiker voor nodig? Kun je goed of slecht tegen stress? Kun je jezelf beheersen? Die fysiologie ontwikkelt zich al in de foetale fase.

Onder andere stress bij de moeder tijdens de zwangerschap, maar ook bijvoorbeeld (mee)roken tijdens de zwangerschap blijken van grote invloed te zijn op de ontwikkeling van een kind. Het kind ervaart een tekort.

Deze ‘stress’ wordt bij de baby op celniveau opgeslagen en komt daardoor al ‘gevoeliger’ ter wereld.

Tel daarbij op .... Als je te vroeg geboren wordt of een te laag geboortegewicht hebt, ook dat levert stress op.

Stress, of een onveiligheid gedurende de eerste twee jaar van ons leven ‘programmeert’ ons in de ‘stress-stand’. Je ontwikkelt hierdoor overlevingsstrategieën die je in staat stellen te overleven.

In mijn blog ‘ Grip op je Gezondheid - Lifestyle & Early Life Stress ’ heb ik hier eerder over geschreven.

Als je kennis en ervaringen deelt, vermenigvuldig je het

– net als geluk �� -

Door van delen vermenigvuldigen te maken,

vergroten we de impact van een goede

start voor elk kind tot in de volwassenheid.

Dit is ook één van mijn beweegredenen geweest om mezelf te gaan verdiepen in de prenatale- en perinatale psychologie .

Ik gun het iedereen om de beste versie van zichzelf te worden.

Gehoord, Gezien, Geliefd & Begrepen.

In verbinding, hoe je start ook is geweest.

En die START begint dus al 9 maanden voordat we geboren worden en het daglicht zien - bij een voldragen zwangerschap dan hè- het leven begint al in de baarmoeder.

Ik ben voor APPPAH ( Association for Prenatal and Perinatal Psychology and Health ) de 1e Pregnancy Dialogues™ gecertificeerde Facilitator in Nederland .

Daar ben ik stiekem ook wel trots op.

De opleiding was volledig in het Engels, een taal die voor mij de nodige uitdagingen heeft. Als een echte Pippi Langkous - Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan - ben ik aan de slag gegaan. Mezelf uitgebreid ingelezen en voorbereid. Én veel vertaald.

Trots op het eindresultaat, maar het proces was eigenlijk veel interessanter. En laat ik dàt nu eigenlijk veel belangrijker vinden ��

Pregnancy Dialogues ™ is een evidence-based Prenataal Bonding Programma wat bestaat uit 6 sessies.

Het uitgangspunt is het creëren van een plek van veiligheid, vertrouwen en steun, waarbinnen ruimte is voor ieders verhaal én gevoel. Alles kan en mag er zijn.

Tijdens reflecterende discussies worden thema's als familie, partner en hechting van en met het kind besproken, afgestemd op de individuele fasen van de zwangerschap van elke moeder/toekomstige ouder(s).

Het programma introduceert hulpmiddelen om toekomstige ouders te ondersteunen bij het creëren van een goede en veilige hechting met het kind (foetale hechting).

Daarnaast worden er eenvoudige, maar krachtige, interactieve activiteiten aangeboden welke tussen de verschillende sessies door kunnen worden uitgevoerd.

In de afgelopen 6 jaar hebben ongeveer 300 moeders en 5 vaders het Pregnancy Dialogues ™ programma in Europa met succes afgerond.

Uit onderzoek is gebleken dat kinderen van ouders die tijdens de zwangerschap een hogere foetale hechting hadden een meer optimale ontwikkeling in de vroege kinderjaren laten zien.

Informele follow-up toont verder aan :

Herstel van trauma's uit het verleden
Verminderde angst voor zwangerschap en geboorte
Zeer sterke emotionele band tussen moeder en kind (toegenomen wederkerigheid)
Laag percentage vroeggeboorten
Minder Keizersnede
Meer optimale postpartum periode, minder tekenen van postnatale depressie
Meer vertrouwen in het kennen van hun baby voor en na de geboorte (zelfverzekerd & zelfredzaamheid)

De eerste 1000 levensdagen van

een kind zijn bepalend voor de rest

van zijn/haar leven.

Dankbaar dat de Research Studie van het Pregnancy Dialogues ™ programma op deze manier ook bij kan dragen aan deze mooie missie - de best mogelijke start van ieders leven - met veilig gehechte wereldburgers.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Prematuriteit, een levenslange diagnose

Thu, 05 Jan 2023 11:54:47 GMT

Jaarlijks worden zo’n 2500 tot 3000 baby’s in Nederland veel te vroeg geboren.

Dat wil zeggen:

bij een zwangerschapsduur tussen de 24 en 32 weken.

Vaak piepklein, met onrijpe longen, hartproblemen en vatbaar voor ernstige infecties, krijgen zij zorg op de intensive care voor pasgeborenen.

Deze premature baby’s hebben vaak een maandenlange weg te gaan voor ze het ziekenhuis, al dan niet met blijvende gevolgen, kunnen verlaten.

Binnenkort zal ik in een persoonlijke blog mijn verhaal doen, inclusief mijn persoonlijke aanbevelingen en missie ��

Problemen worden te weinig (h)erkend en de nazorg is ontoereikend, dat is mijn persoonlijke mening, maar deze mening wordt gedeeld door vele andere volwassenen die ooit prematuur geboren werden.

Lees meer over dit onderwerp in de bijdrage van Trouw.

https://www.trouw.nl/cs-b33e14db

�� Dankbaar dat er op steeds meer vlakken aandacht komt én is voor de gevolgen van een extreme vroeggeboorte.

�� Dankbaarheid dat ik mijn bijdrage heb mogen leveren aan de TINY study.

TINY staat voor: Towards INdividualized care for the Youngest

‘Naar geïndividualiseerde zorg voor de allerkleinsten’ .

Een onderzoek in samenwerking met :

ErasmusMC, RadboudUMC en Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC)

�� Dankbaar dat ik mijn ervaringen en inzichten heb kunnen delen in dit onderzoek én daarbij mijn bijdrage heb kunnen leveren aan het verbeteren van de zorg van prematuren, vanaf hun geboorte tot in de volwassenheid.

�� Dankbaar dat ik gastlessen mag geven over dit onderwerp én hierover mag schrijven in mijn blogs.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Verlangzamen

Tue, 06 Dec 2022 15:18:49 GMT

Verlangen, langzaam aan doen.

Meegaan in het ritme van de natuur.

De natuur, het leven, alles heeft z’n eigen ritme, het verandert telkens en komt uiteindelijk weer bij eenzelfde punt uit. Voorbeelden zijn overal en herkenbaar voor iedereen; de seizoenen, de fasen van de maan, de cyclus van een plant, van een boom, van een vogel.

Verlangzamen , iets wat ik de laatste jaren veel bewuster doe, door telkens af te stemmen op mijn lichaam, te (leren) voelen wat ik nodig heb.

De laatste twee jaar merk ik op dat ik vanaf half november behoefte heb om wat meer terug in mezelf te keren en te reflecteren.

Genieten van de mooie warme kleuren in het bos en in mijn achtertuin. Rijden met met scootmobiel over een zacht tapijt van kleurrijke blaadjes in het bos, met de zon in mijn gezicht. Mediteren in de vroege ochtend, om mijn lichaam en mind te voeden en te voelen wat ik nodig heb. Te luisteren naar de stilte in mezelf. Mezelf nog meer te verdiepen in de Quantum Connection Hypnosis Technique en de Prenatale en Perinatale psychologie.

Net zoals de natuur de blaadjes laat vallen, laat ik los wat ik niet meer bij me wil dragen.

Klinkt gemakkelijk en fijn,

maar dat is het echt niet altijd.

Licht kan niet zonder donker en omgekeerd.

Het mag er allemaal zijn en is oké.

Het is namelijk ook oké om even niet helemaal oké te zijn.

Verlangzamen , niet altijd maar door gaan, mijn lichaam volgen om bij te komen, tot rust te komen in deze tijd van het jaar. Op te laden, te bezinnen. Het wordt steeds meer weer mijn eerste natuur.

In de natuur is het net zo. Kijk naar de dieren die een winterslaap houden. Ze sparen in de winter energie, keren naar binnen om op krachten te komen. Om vervolgens in de lente en zomer weer volop tot bloei te komen en te floreren.

Welke dag of maand het ook is, elke dag probeer ik de zonnestralen buiten op te vangen hoor, daar word ik blij van en geeft me energie. Het is dus niet zo dat ik de deur niet meer uitkom in deze maanden. ��

Mijn lichaam vraagt om extra rust,

mijn longen vragen extra aandacht,

mijn schoonheidsslaapjes in de middag zijn weer terug van weggeweest.

Het is hoe het is.

Het is inmiddels december, de kerstboom heeft manlief inmiddels opgetuigd.

De eerste cadeautjes liggen te wachten om uitgepakt te worden.

De maand van licht en liefde is aangebroken, met extra aandacht voor diegene die verliezen hebben geleden en dierbaren moeten missen.

Ik omring me met mensen om me heen waar ik blij van word en me dierbaar zijn. Ik koester en ben dankbaar.

Laten we meer dan ooit het leven vieren &

vergeet niet te verlangzamen als het te druk dreigt te worden.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Wat is ROUW?

Sun, 06 Nov 2022 14:09:39 GMT

Wat is ROUW? ❤️

I n gesprek met Schildpad �� & Vlinder ��

Het is volle maan. Goud, geel en oranje kleuren de nacht, een sterrenhemel, helder, in al zijn pracht en praal, sterren fonkelen. Hartverwarmend.

Schildpad en Vlinder kijken vol verwondering. In het hier en nu, alsof het de eerste keer ooit is. En eigenlijk is dat ook zo, telkens weer.

Gedachten komen en gaan. Het mag er zijn, allemaal.

'Weet je', vroeg Schildpad al kijkend naar de sterren, 'weet jij wat rouw is lieve Vlinder?'

‘ Rouw is de achterkant van liefde en meer dan alleen de pijn van verlies. Het is de prijs de we betalen voor liefde ’ zei Vlinder.

‘Rouwen is persoonlijk en voor iedereen anders. Je kunt te maken krijgen met gevoelens van verdriet en eenzaamheid, maar ook met emoties zoals woede en agressie. Je leven staat op z’n kop en niets is meer zoals het was'.

'Er bestaan veel misverstanden over rouw, bijvoorbeeld dat rouwen alleen hoort bij overlijden. Maar mensen rouwen ook bij andere impactvolle gebeurtenissen in het leven, zoals een miskraam of onvervulde kinderwens, bij verlies van gezondheid, verlies van een baan of een echtscheiding.'

'Stuk voor stuk ingrijpende levensgebeurtenissen die pijn en verdriet doen. We rouwen omdat we liefde hebben gekend en deze hebben verloren.’

Vlinder stopte even met praten, vouwde zijn vleugels wijd open en dacht even na. De maan keek toe en hield zijn adem in, de sterren keken mee.

‘Soms zou je het verdriet en de pijn willen verstoppen, willen vergeten, gewoon omdat het te erg en te groot is. Rouw is een periode waarin je jezelf helpt over iets heen te komen, door er helemaal in te gaan zitten. Liefdevolle aandacht te geven aan alles wat is. Op je eigen unieke manier.’

Schildpad zat diep in gedachten om alle informatie te verwerken.

‘Mag ik je nog een vraag stellen lieve Vlinder?’ vroeg Schildpad. ‘Kun je rouw fout doen? ’ Want ergens gaf dat toch wel een vervelend gevoel en ergens was het eigenlijk ook wel eng. Schildpad had het nog nooit gedaan, rouwen. Stel je nu toch voor dat je dàt fout zou kunnen doen.

‘Oh nee Schildpad, daar hoef je echt niet bang voor te zijn’ zei Vlinder. ‘Rouwen kun je niet fout doen, dat is echt onmogelijk. Er zijn geen vaste regels voor. Rouw is van jou. Het is jóuw verwerking van jóuw gevoel van verlies en dat moet je dus ook op jouw eigen unieke manier doen. Daar zit geen goed of fout aan. Jouw rouw is jouw rouw en van niemand anders.’

‘Rouwen is niet zo van, laten we allemaal hetzelfde liedje zingen en daarbij hetzelfde dansje doen met dezelfde stappen en pasjes, zo werkt het niet’.

‘Rouw is dus van jou’ zei Schildpad. ‘Jij jouw rouw en ik de mijne’.

‘Dat klopt helemaal’ zei Vlinder. ‘Rouw is van niemand anders dan van diegene die het voelt’.

Schildpad was geraakt door het verhaal van Vlinder. En voelde diep van binnen verdriet en gemis opborrelen.

Zomaar, voor alles wat diep van binnen was weggestopt en al die tijd stiekem was meegereisd.

In liefdevolle aandacht was er ruimte voor het verdriet, het gemis en de pijn. Er was ruimte voor rouw.

Schildpad keek naar boven, naar de prachtige volle maan en de fonkelende sterren aan de hemel.

De maan en de sterren lichten nog eens extra op. ��

Het moment was daar.

Het was misschien wel de mooiste rouw ooit. Persoonlijk, prachtig en uitbundig.

Schildpad nam voor het eerst in het leven bewust tijd voor rouw, sloot zijn ogen en zuchtte diep. Gedragen door het goudgele licht van de maan en de sterren.

Volledig in het hier en nu, in het moment.

In liefdevolle verbinding,

Ingeborg Anna

Hersteltijd

Mon, 31 Oct 2022 10:06:23 GMT

Hersteltijd … het eerlijke verhaal

Sinds COVID-19 in Nederland is gearriveerd probeer ik de dans te ontspringen.

Laat ik het zo zeggen, ik heb nooit de illusie gehad om dit virus voor altijd buiten de deur en vooral mijn lijf te houden, maar heb daar zeer zeker wel ontzettend mijn best voor gedaan.

Sowieso drie keer eerder kwam het virus in huis op bezoek, maar wist ik het buiten mijn lijf te houden.

Tot eind september dit jaar. Al weken had ik meer last van mijn longen en meer benauwdheidsklachten, maar toen ik op een bewuste avond in één keer hoge koorts kreeg, ging er toch wel een alarmbel af.

De volgende ochtend een positieve zelftest, wat ook door de GGD later die dag werd bevestigd.

Eerlijk, ik heb even gevloekt en me ontzettend verdrietig en gefrustreerd gevoeld. Ben al die tijd zo voorzichtig en op m’n hoede geweest, echt ‘Why?’

Gelukkig heb ik mezelf snel gerust kunnen stellen en diep van binnen gevoeld dat IK én mijn lijf dit gevecht aan kunnen.

Het was en is een reis, herstellen van Corona. Ik ben er nog niet.

Geruststellend dat ik kon schakelen met m’n longarts in Erasmus MC. Bronchopulmonale dysplasie (BPD) en Corona is niet altijd de beste combinatie, zeker niet in periodes waarin je al meer benauwd bent.

Fijn dat er een plan gemaakt kon worden, met m’n huisarts als back up. En dankbaar dat ik zuurstof in huis heb, die ik wel extra nodig heb gehad.

Elke dag gaat het een b’tje beter, niet elke dag, maar over de tijd genomen herstel ik. En dat is fijn.

Heb een aardige jas uitgedaan, qua kilo’s en energie. Mijn smaak en reuk is weer redelijk terug, wat ten goede komt aan mijn eetlust en daarmee dus ook aan m’n herstel in gewicht en energie.

Bovenal ben ik dankbaar dat ik zo goed door de afgelopen weken heen ben gekomen.

Maar soms… voel ik me ook verdrietig en voel ik frustratie.

Vooral het laatste jaar heb ik zoveel stappen vooruit gezet en gaat het oprecht beter met m’n gezondheid.

Het is me zelfs gelukt om met een stok te lopen in plaats van met twee krukken. Heb meer balans. Mijn wereld word weer groter, kan meer aan én herstel sneller. Ook het maken van (voor mij) de juiste keuzes helpen hierbij.

Zo heb ik bijvoorbeeld m’n rolstoel veel meer omarmt als we een dagje weg gaan. Ik kan de rolstoel veel meer zien als een ‘energy saver’. Door gebruik te maken van een rolstoel is er voor mij zoveel meer mogelijk en kan ik veel meer genieten.

En zeker ook, af en toe is er ook het stemmetje in m’n hoofd, ik wil gewoon lopen, wil uit die stoel. Niet afhankelijk zijn van een ander. Want ja, een rolstoel geeft ook beperkingen.

Maar even terug naar de afgelopen weken.

Mijn energie is nog steeds laag, mijn evenwicht weer wat minder stabiel en de hoestbuien zijn vermoeiend.

Met mijn fysiotherapeuten weer terug naar de tekentafel gegaan. Echt goud deze twee heren, samen weer een nieuwe route uitgestippeld, kijkend naar mijn mogelijkheden.

Op weg naar herstel. En het vinden van een hele mooie nieuwe jas, die me nog beter gaat passen.

Want ook al heb ik een jas uitgedaan, we gaan er weer voor. En TIJD is ook maar een relatief begrip hè. Ik doe het in én op mijn eigen tijd.

Opnieuw m’n grenzen bepalen, er ook weer (bewust) overheen gaan. Incasseren, herstellen, groeien, maar bovenal GENIETEN van alles wat is en kan.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Traumasporen

Mon, 12 Sep 2022 11:53:29 GMT

Door onze (ontstaans)geschiedenis zijn we allemaal gevormd.

De opgedane ervaringen

- bewust en onbewust -

kunnen je in het dagelijks leven beïnvloeden, in de beslissingen en keuzes je maakt.

Trauma ontstaat door bedreigende omstandigheden, in de vroege kinderjaren, bijvoorbeeld door een moeilijke start tijdens en/of na je geboorte, een onveilige thuissituatie, emotionele verwaarlozing, maar kan ook op latere leeftijd ontstaan, door ingrijpende gebeurtenissen, groot of ‘klein’. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een scheiding, ongeluk, overlijden (van een dierbare) of pesten.

Onverwerkte trauma’s worden ‘opgeslagen’ in ons lichaam en hebben vandaag de dag nog steeds invloed op de chemische balans in ons lichaam en hebben een negatief effect op ons mentale en fysieke welzijn.

Elk trauma speelt in op onze drang om te overleven. Telkens worden mechanismen in gang gezet die op korte termijn het leven ‘draaglijk’ en ‘leefbaar’ houden, maar vaak op lange termijn voor grote problemen zorgen.

Wanneer je bijvoorbeeld door een moeilijke start in je leven de eerste weken/maanden doorgebracht hebt in de couveuse, zonder de nabijheid van je ouders, je een emotioneel onveilige kindertijd en jeugd hebt gehad, omdat je vader en/of moeder emotioneel niet beschikbaar was, dan zal het je wellicht niet onbekend voorkomen dat wanneer je stressniveau hoog is, je wellicht ook gedrag gaat vertonen dat je liever niet zou willen.

Als volwassen persoon (of als verstandige puber) raak je getriggerd in een oude, vaak onbewuste kindpijn, en voordat je het weet loop je te schreeuwen, zeg je dingen die je niet meent, reageer je kortaf, loop je weg, raak je in jezelf gekeerd en voel je jezelf verdoofd of ga je met deuren smijten.

En als de stress er niet is, ben je heel hard bezig iedereen het naar de zin te maken, te pleasen, met als onbewuste doel niet afgewezen te worden. Je persoonlijke grenzen aangeven? Vaak heb je geen idee hoe je dat moet doen.

Als kind was dit ‘prima’ functioneel overlevingsgedrag, maar vandaag de dag, in je relatie met je partner, kinderen, vrienden en/of collega’s is het gedrag, hoe vertrouwd je er ook mee bent geraakt en wellicht voelt als ‘eigen’, het is niet meer functioneel. Sterker nog, het zuigt je op termijn helemaal leeg.

Je bent hard op zoek naar erkenning, waardering en liefde - ben ik wel oké en goed genoeg? - je eist het als het ware op. Alles om maar niet in de steek gelaten te worden, geen afkeuring te ontvangen of te horen te krijgen dat je niet goed genoeg bent.

Trauma…

We willen ons liever niet zien als slachtoffer of ons zo gedragen.

We willen liever niet zien dat we traumatische situaties of omstandigheden hebben meegemaakt.

We willen liever niet zien dat we verliezen hebben geleden en/of dingen (emotioneel) gemist hebben.

Trauma, het is vaak veel breder dan we ons op het eerste gezicht voor kunnen stellen. Het laat littekens achter.

En weet je? Het is nooit te laat. Jij kunt er iets aan doen. Niet de ander maar JIJ.

Pak de regie over je eigen leven terug. Jij mooi mens, ga je mooiste leven leven. Je bent het waard.

Erken je trauma’s.

Krijg inzicht in jouw onverwerkte patronen, erken dat jou ooit iets geraakt heeft, wat je heeft helpen overleven.

Ga kennis verzamelen

Gelukkig is er veel nieuwe kennis beschikbaar over trauma & de gevolgen daarvan op latere leeftijd. Als jij weet wat er in je lichaam gebeurt met de onbewust opgeslagen ervaringen én je meer inzicht krijgt over de werking van je brein onder stress, dan maak je al een grote stap richting heling.

Leestip : Traumasporen van Bessel van der Kolk

Actie - Maak een plan ❤️

Ga met de opgedane kennis en inzichten aan de slag. Hoe voorkom je dat je weer in je valkuilen en oude patronen stapt?

En weet: Je hoeft het niet alleen te doen hè?

Schakel hulp in als dat wenselijk is.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Under the Tuscan Sun

Fri, 12 Aug 2022 07:08:56 GMT

Vanaf ‘onze berg’ in Montepulciano schrijf ik deze blog.

Het is alweer even geleden dat ik iets op papier heb gezet. Hectische tijden in Nederland heb ik achter me gelaten om hier in het mooie Italië de accu weer op te laden.

Gewoon even niets, niets moeten en niets hoeven. La dolce far niente , vrij vertaald als het zalige nietsdoen. Gewoon go with the flow .

Ik hou er zo van. En juist dat is af en toe best ingewikkeld in het dagelijkse leven. Go with the flow. Leven in het hier en NU .

In de waan van de dag wil ik mezelf nog weleens mee laten voeren in andermans (zware) energie & emoties.

Mijn eigen emoties blokkeer ik en laat anderen gemakkelijk over mijn eigen grenzen gaan. Ik schakel over op de automatische piloot, vol in m’n overlevingsstand. Niet altijd even handig en fijn.

Tussen de olijfbomen vind ik de rust weer. Een moment van stilvallen en om me heen kijken. Heel bewust neem ik de tijd om de afgelopen periode te reflecteren.

Een periode waarin ik wederom een beroep mocht doen op m’n veerkracht. En op m’n vermogen om te blijven denken in mogelijkheden en oplossingen.

De rust is grotendeels teruggekeerd, maar mijn hoofd en lijf hebben hiervoor wat meer tijd nodig. En dat is ook helemaal niet erg, het is oké.

Belangrijk om te voelen, te doorvoelen en aandacht te geven aan alles wat is.

Én dat de ruimte te geven.

Mijn eigen wensen en behoeften (voor het moment) helder hebben en daar gehoor aan geven. Mezelf uit te spreken.

Mijn eigen leven te leven, samen met de dierbaren om me heen, waarbij er ruimte is voor ieders ‘persoonlijke pakketje’.

Leven naar je persoonlijke waarden is een belangrijke �� voor een gelukkig leven.

En die sleutel ligt toch echt in jezelf. ��

Go with the flow ….. even geen agenda en niets op uur en tijd.

Genieten in het kwadraat.

Nieuwe en vertrouwende plaatsen ontdekken, deze keer mét rolstoel.

Echt respect voor de lieverds die me bergen op

en af hebben gereden in die tropische temperaturen.

Genieten van de quality time met mijn gezin & lieve Italiaanse vrienden.

Genieten van de Italiaanse zon.

Genieten van al het moois én (glutenvrij) lekkers wat Italië te bieden heeft.

Kortom genieten van de grote en kleine dingen van het leven.

Dingen doen waar ik blij van word.

Ik wens jullie ook een hele fijne zomer, waar je ook bent.

Geniet met volle teugen, pak je momenten, groot en klein.

Maak foto’s, leg een fotobibliotheek aan , fysiek of in je hoofd.

Altijd fijn om die op een later moment er weer bij te kunnen pakken,

je ogen te sluiten en in gedachten

terug te reizen naar die momenten ❤️

Ze te herinneren en te koesteren ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Bewust aanwezig zijn

Wed, 08 Jun 2022 06:55:39 GMT

Bewust aanwezig zijn, Op weg naar herstel...

Waar dan? Hoe dan?

Bij en met mezelf?

Tot mijn 42e levensjaar waren die momenten er niet zoveel.

Ik leefde vooral in mijn hoofd. Een connectie met m’n lijf was er niet echt.

Tot mijn leven in 2017 letterlijk stil kwam te staan. Mijn lijf en hoofd haperde.

Ik kreeg onder andere last van mijn geheugen. Multitasken, zoals koken werd een uitdaging, maar ook dingen onthouden, op woorden kunnen komen, ook dat was lastig.

Daarnaast holde mijn gehoor achteruit en was mijn evenwicht zoek, waardoor lopen een uitdaging werd.

Van een baan met veel verantwoordelijkheden naar een leven in en rondom huis.

Werken ging niet meer.

Wat was er aan de hand?

Vele onderzoeken en behandelingen verder kan ik daar nu een antwoord op geven.

Ik bleek positief te testen op de ziekte van Lyme.

Grotendeels konden de klachten verklaard worden, deels ook niet.

Een behandeling volgde en de zoektocht ging verder.

Ik kreeg een MRI scan van mijn hoofd. Er werd een beschadiging van de witte stof naast de hersenkamers gezien. Ze noemen dit ook wel Periventriculaire leukomalacie (PVL). Het is een beschadiging van het hersenweefsel die bij te vroeg geboren baby’s kan optreden.

Daarnaast werd de diagnose FND vastgesteld. Ook wel Conversie stoornis genoemd.

Een neurologisch ziektebeeld met veel verschijningsvormen, waarbij de ‘hardware’ (de hersenen ��) en de ‘software’ (het zenuwstelsel) niet goed samenwerken en storing kan geven.

De oorzaak bleek terug te voeren naar mijn vroege geboorte.

Puzzelstukjes werden gelegd.

Inmiddels wist ik ook dat ik winst kon halen in het herstellen van de connectie tussen m’n hoofd en lijf.

Daar heb ik de laatste jaren ontzettend veel tijd ingestoken.

De belangrijke connectie tussen hoofd, hart en lijf heb ik kunnen maken én

weet ik inmiddels ook te behouden en/of te herstellen.

Hoe?

Door Bewust Aanwezig te Zijn!

Ik leef van binnen naar buiten ❤️

En laat me niet meer zo leiden door de ratrace van het leven.

Hierbij zoom ik dagelijks meerdere malen in en stel ik mezelf de volgende vragen :

Hoe gaat het met mij?

( fysiek, emotioneel & mentaal)

Hoe zit ik in mijn energie?

Waar heb ik behoefte aan?

Hoe vaak heb jij bewuste aandacht voor jezelf?

Ervaringen zijn als spiegels….

Wat triggert jou?

Wat wil gezien worden?

Wat wil doorvoelt worden?

Doorvoelen is een belangrijke stap naar heling. ��

Inmiddels ben ik 5 jaar verder. De ziekte van Lyme is onder controle.

Ik heb de weg gevonden in mijn ‘nieuwe normaal’.

Ben dankbaar voor de stappen die ik gemaakt heb.

Dankbaar voor mijn veerkracht, doorzettingskracht én positieve Mind.

Door te blijven denken in mogelijkheden en oplossingen weet ik stapjes vooruit te maken.

Vandaag ga ik stappen maken, samen met mijn fysiotherapeut.

Mijn nieuwe wandelstok uitproberen.

Een stap vooruit, naar meer balans én bewegingsvrijheid.

Ik ben een blij en gelukkig mens ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Leven naar je persoonlijke waarden

Tue, 31 May 2022 09:45:02 GMT

Waarden gaat over alles wat je belangrijk vindt in het leven, wat je inspireert en het leven de moeite waard maakt. Ze dragen bij aan je welbevinden.

Je kunt je persoonlijke waarden zien als je gekozen levensrichting.

1. Waarden zijn geen doelen .

Ze geven enkel de richting aan.

2. Waarden zijn geen gevoelens.

Bijvoorbeeld ‘Geluk voelen’ is geen waarden.

Wanneer je van emoties leidende principes maakt in je leven, wil je eigenlijk het leven controleren. En die poging tot controle versterkt vaak juist negatieve emoties.

Als je werkelijk voluit wil leven, accepteer dan dat je soms ook stappen dient te zetten die in het begin lastig zullen zijn.

Negatieve emoties zijn een normaal onderdeel van het leven en horen er bij - licht kan niet zonder donker. Wanneer je de donkere kanten, de negatieve emoties, gaat vermijden, zul je nooit voluit kunnen leven.

3. Waarden bestaan los van het resultaat.

Echt, je (levens)reis is belangrijker dan het doel. Nieuwe ervaringen opdoen en in het moment leven leiden tot meer welbevinden dan alleen maar oog te hebben voor hét doel.

4. Waarden kies je niet met je verstand.

Vanzelfsprekend zou je verstandelijk kunnen bedenken wat voor jou belangrijke waarden zijn.

Maar waarden vorm je ook door het leven te leven . Wat je raakt, wat je belangrijk vindt.

Vandaar ook dat je beter je persoonlijke waarden kan kiezen vanuit het hart ❤️.

Belangrijk natuurlijk om je persoonlijke waarden te kennen en te weten.

Welke waarden voorzien in je behoeften en zijn betekenisvol voor je?

Leef jij naar je persoonlijke waarden?

Soms betekent dat ook dat je bepaalde zaken in je leven los mag laten.

En dat vereist moed, want bekende zaken bieden ook veiligheid.

Blijf je doen wat je altijd doet?

Dan zul je krijgen wat je altijd hebt gekregen en zal er ook niets veranderen.

Soms is een ‘sprong wagen’ zo gek nog niet.

Je hoeft niet alles zelf te doen.

Heb je behoefte om een keer te sparren om te ontdekken wat je persoonlijke waarden zijn?

Voel je vrij om contact met me op te nemen.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Co-regulatie en ons stresssysteem

Sat, 07 May 2022 18:42:17 GMT

In mijn blog ‘ Prematuriteit, Autonome zenuwstelsel en ons stresssysteem ’ heb ik in grote lijnen de werking van ons stresssysteem uitgelegd.

Goed te weten dat ons parasympatische zenuwstelsel (meer precies de ventrale vagus, de hart-hoofd verbinding) de ' fabrieksinstelling ' van ons lijf is.

Wanneer je een moeilijke start hebt gehad is déze fabrieksinstelling ontregeld, het sympathische zenuwstelsel is dan actiever, je overlevingsstand staat AAN.

Als baby ben je nog niet in staat om zelf je eigen emoties te reguleren.

Je bent hierbij 100 % afhankelijk van anderen. (Co-regulatie)

Wist je trouwens dat ook volwassenen Co-regulatie nodig hebben (10%)?

Je hoeft dus ook als volwassen leeftijd niet alles zelf en alleen te doen ��.

In de eerste 7 jaar van je leven gaat de ontwikkeling ontzettend snel en doe je ontzettend veel nieuwe ervaringen op. Al deze nieuwe ervaringen kosten energie en leveren stress op.

Een beetje stress is helemaal oké, maar belangrijk dus ook om zo nu en dan ‘af te koppelen’, tot rust te komen, de opgedane ervaringen te verwerken.

Door middel van Co-regulatie kom je dan als het ware terug in de zogenoemde ‘ Window of Tolerance ’, waarin iemand stress goed aan kan.

Zolang de stress binnen dit raam blijft, is er niets aan de hand en functioneert iemand goed. Loopt de stress te hoog op of duurt het te lang, dan schiet de stress buiten het raam.

Er zijn drie emotieregulatiesystemen :

Het gevaarsysteem is gericht op zelfbescherming en wordt actief bij dreiging. Emoties als angst, agressie, en afkeer helpen om te vlechten, vluchten of te verstijven.
Het jaagsysteem is gericht op positieve emoties en beloningen die worden begeerd, zoals voedsel, seks, bezit en status. Het gedrag is gericht op presteren en consumeren.
Het zorgsysteem is gericht op positieve emoties en veiligheid. (Co-regulatie) Het gedrag is gericht op zorgzaamheid, vriendelijkheid en geborgenheid.

Bron: handboek positieve psychologie

Voorwaarden om Co-regulatie te kunnen bieden :

Je dient zelf goed gereguleerd te zijn om anderen te kunnen Co-reguleren . Heeft de ander bijvoorbeeld rust nodig, maar loop je zelf rond als een stresskip, dan is het best lastig om de ander rustig te krijgen. Daarbij zal de ander veelal de non-verbale signalen oppikken. (Lichaamstaal gaat boven woorden)
Je moet beschikbaar zijn, zowel fysiek als emotioneel. Ervaren in het hier & nu . Dus mobiele telefoons aan de kant �� en je eigen ‘zorgen’ opzij.
Wees Slowfull , stem je snelheid en ritme af op de ander. Dus wellicht niet even, snel snel…

Op het moment dat een kind ervaart dat er geen co-regulatie is

en hij/zij de eigen emoties dus niet kan reguleren

- en dus buiten de ‘window of Tolerance’ raakt’ -

zal het uit verbinding raken en coping (strategieën) gaan ontwikkelen om te ‘overleven’.

Bijvoorbeeld de behoefte om niet meer te hoeven ‘ voelen ’ .

Vaak zie je op latere leeftijd please gedrag, waarbij er vaak goed voor de ander gezorgd wordt, maar eigen behoeften compleet gemist worden.

Dit alles om in verbinding te komen.

Voor mijzelf ook lang dé coping geweest om mijn leven te leven.

Weet dat (bijna) elke schade te herstellen is, zodra de verbinding herteld is.

De �� ligt bij jezelf, vanuit verbinding met jezelf kun je verbinding maken met de ander.

Meditatie is voor mij dé ‘poort’ gebleken om m’n lijf iedere keer weer te resetten - terug te brengen naar de fabrieksinstelling - en weet ik mijn hoofd en hart verbinding steeds weer te herstellen. Hierdoor kan ik me ook verbinden met de ander, met mijn omgeving.

Meerdere keren per dag bewust even ZIJN, om er ook voor de ander te kunnen zijn.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Wat is geluk?

Wed, 20 Apr 2022 07:13:05 GMT

Van Dale geeft de volgende betekenis:

ge·luk (het; o)

gunstige loop van omstandigheden; = voorspoed: hij heeft altijd geluk boft altijd; van geluk mogen spreken veel geluk hebben; op goed geluk op de gok
aangenaam gevoel van iem. die zich verheugt

Het begrip geluk definiëren is eigenlijk best lastig. Stel je aan 10 verschillende mensen de vraag: wat betekent geluk voor jou? Dan krijg je waarschijnlijk ook 10 verschillende antwoorden. Variërend van bijvoorbeeld genieten van een kop heerlijk cappuccino, het ervaren van voorspoed, een goede gezondheid hebben, fijne vrienden om je heen, qualitytime met het gezin, een mooie vakantie, tevreden zijn met je huidige leven tot aan leuke dingen doen.

Kortom, wat is geluk?

Een eenvoudige omschrijving is er zo 1-2-3 niet te geven. Het is een subjectief gegeven.

Trouwens? Volgens onderzoek is geluk voor 50% erfelijk bepaald. Blijkt dat slechts 10% door persoonlijke omstandigheden komt en 40% van je geluk te maken heeft met hoe je denkt en hoe je je gedraagt. Da’s toch positief, je kunt dus flink wat invloed kunt uitoefenen op je geluk. ��

Geluk is een ‘subjectieve beleving’ en heeft te maken met welbevinden.

Niet zo gek dus dat juist ‘welbevinden’ een centraal begrip is binnen de Positieve Psychologie.

De World Health Organization (WHO) geeft de volgende definitie :

‘Een staat van welzijn waarbij het individu zijn eigen mogelijkheden realiseert, kan omgaan met de normale stress van het leven, productief en effectief kan werken en een bijdrage kan leveren aan zijn gemeenschap.’

De eerder genoemde definitie van de WHO wordt verdeeld in drie componenten: emotioneel, psychologisch en sociaal welbevinden (Westerhof & Keyes, 2008).

Emotioneel welbevinden is de tevredenheid met het eigen leven en het ervaren van positieve gevoelens als geluk en interesse. Dit wordt wel subjectief welbevinden genoemd (Diener, Suh, Lucas & Smith, 1999).

Psychologisch welbevinden is gericht op optimaal functioneren in het indivi- duele leven. Zelfverwerkelijking staat centraal, waaronder het ervaren van een doel en richting in het leven, het idee van ontwikkeling, en een positieve houding ten opzichte van jezelf (Ryff, 1989).

Sociaal welbevinden richt zich op optimaal functioneren in sociale groepen en de samenleving.

Hieronder valt het idee deel uit te maken van een gemeenschap; het idee dat anderen je activiteiten waarderen, en een positieve houding ten opzichte van mensen om je heen (Keyes, 1998).

Emotioneel (persoonlijk) welbevinden is eenvoudig te meten met de Satisfaction With Life Scale (Diener e.a., 1985).

Deze schaal (afgekort: SWLS) bestaat uit vijf stellingen:

1 Mijn leven sluit op de meeste vlakken nauw aan bij mijn ideaal.

2 Mijn levensomstandigheden zijn uitstekend.

3 Ik ben tevreden met mijn leven.

4 Tot nu toe heb ik de belangrijkste dingen die ik wil in mijn leven.

5 Als ik mijn leven kon overdoen, zou ik bijna niets veranderen.

Op een schaal van 1 tot en met 7 kun je in de SWLS aangeven in welke mate je het (on)eens

bent met elke stelling.

(0=Absoluut oneens, 7= Absoluut Eens)

Je kunt jouw score voor satisfaction (tevredenheid/voldoening) meten door jouw punten voor de vijf vragen bij elkaar op te tellen:

• 31-35: Uiterst tevreden

• 26-30: Tevreden

• 21-25: Matig tevreden

• 20: Neutraal

• 15-19: Matig ontevreden

• 10-14: Ontevreden

• 5-9: Uiterst ontevreden

Wil je weten hoe jij ‘scoort’ op emotioneel welbevinden?

Beantwoord dan voor jezelf bovenstaande vragen.

Er is geen goed of fout.

Je doet het puur voor jezelf.

Het geeft je inzicht.

Niet meer, niet minder.

Ik ben een tevreden mens ��

Hoe tevreden ben jij met het eigen leven?

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Prematuriteit, Autonome zenuwstelsel en ons stresssysteem

Thu, 14 Apr 2022 17:34:39 GMT

Ik heb er al vaker over geschreven in mijn blogs…. Stress!

Onder andere deze 3 blogs :

- I am embracing my stress

- Lifestyle en Early life stress

- Hechting en Basisvertrouwen

Tijdens het symposium ‘Veel te vroeg geboren, hoe is het nu? in het Erasmus MC-Sophia Kinderziekenhuis op 12 april jl. kwam er een mooie vraag voor het panel.

De vraag had met het autonome zenuwstelsel te maken, én of deze anders afgesteld zou zijn bij prematuriteit .

Deze vraag is onder andere beantwoord door Prof. Dr. Irwin Reiss.

Het symposium kun je trouwens terugkijken via deze link :

https://youtu.be/_TCH8VwjkxI

Onze stressrespons is een aangeboren mechanisme , onderdeel van het autonome zenuwstelsel , dat werkt om het lichaam terug in balans en orde te brengen.

De eerste 1000 levensdagen van een kind zijn hierbij bepalend voor de rest van zijn/haar leven.

Belangrijk om te weten is dat het premature brein inderdaad gevoeliger is afgesteld.

Hoe werkt dat mechanisme nu precies? Daar ga ik vandaag dieper op in.

We hebben drie soorten stress :

- Fysiek ; denk hierbij aan bijvoorbeeld trauma’s, ongelukken, verwondingen, valpartijen,

- Chemisch ; bijvoorbeeld virussen, bacteriën, voedselallergie,

- Emotioneel ; dat kan van alles zijn, financiële problemen, familie tragedie.

Al deze dingen brengen het brein en lichaam uit balans.

Leven in (chronische) stress = leven in overlevingsstand

Chronische stress = Incoherentie van het brein

We zijn prima in staat om korte termijn stress te tolereren.

Als we bijvoorbeeld een dreiging of gevaar zien in de buitenwereld vindt er een ‘prikkeling’ plaats - zie een prikkeling als een mobilisatie van enorme hoeveelheden energie, om ons te beschermen tegen het gevaar in onze buitenwereld.

Dus als we een dreiging waarnemen, zetten we een deel van ons autonome zenuwstelsel aan, genaamd het sympathische zenuwstelsel - ons gaspedaal - ook wel ons bekend als het vecht en vluchtmechanisme.

Het is haar taak om het lichaam te beschermen tegen gevaar in de omgeving. En om dat te doen, moet het de hulpbronnen van ons lichaam in de noodtoestand mobiliseren en aangrijpen. Het gaat zich mobiliseren en energie vrijmaken om zichzelf op dat gevaar voor te bereiden.

En als we deze energie onttrekken om onszelf voor te bereiden, raakt ons lichaam uit balans.

Pupillen verwijden, de ademhaling-frequentie neemt toe, de hartslag neemt toe, glucose wordt gemobiliseerd. Enorme hoeveelheden bloed worden naar de ledematen gestuurd; alles om te kunnen vechten, vluchten of bevriezen, té overleven!

Een méér dan prima systeem dus bij werkelijk accuut gevaar, maar niet voor lange tijd.

Want stel je nou eens voor dat je stresssysteem zó gevoelig is afgestemd dat deze dus als het ware continue aan staat, je de gaspedaal de hele tijd intrapt.

Dan is er simpelweg geen energie over voor je binnenwereld, voor groei en herstel. Je weet de rem niet te vinden, je para sympatisch zenuwstelsel wordt niet aangezet.

Je wordt als het ware zelfs afhankelijk van die stoot van adrenaline, die je de hyperfocus geeft (en je veilig houdt ��)

Onbewust, hoe gek ook, lijkt het er soms op dat omstandigheden in stand worden gehouden, om de afhankelijkheid van de chemische stof steeds te bevestigen. Zo blijven mensen in ‘slechte banen’ zitten of zoeken steeds weer ‘moeilijke relaties’ op.

De emoties van boosheid, angst, frustratie, wrok, jaloezie, ongeduld, schuld, schaamte, machteloosheid;

ze komen allemaal voort uit de stresshormonen.

Het blijkt dat sommige mensen 70 procent van hun leven spenderen met het leven in overlevingsstand.

Triggers in het dagelijkse leven kunnen je immers weer terugvoeren naar het verleden en een ‘prikkeling’ veroorzaken, waardoor je overlevingsstand geactiveerd wordt. Dit is een veelal onbewust proces.

Ook ik heb zeker 40 jaar van mijn leven grotendeels in deze overlevingsstand gezeten.

Nu ik mezelf hiervan bewust ben én de lichamelijke sensaties, emoties, maar ook zeker mijn gedachtes weet op te merken, is het me gelukt om de rem van mijn para sympathische zenuwstelsel te vinden én in te trappen.

Daardoor is de balans - of weet ik de balans - steeds weer te herstellen en is mijn brein en hart meer in evenwicht.

Meditatie is voor mij dé ‘poort’ gebleken om deze reis te maken en de rivier over te steken.

Van chronische stress en een incoherent brein en hart

Naar

Meer innerlijke rust, compassie, balans en zelfliefde.

Alles begint bij kennis, (h)erkenning en inzicht .

Vind je eigen manier én middel om deze reis ook te kunnen gaan maken.

Voor nu wens ik jullie een ontzettend mooie dag.

En vergeet niet,

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Op zoek naar Geluk

Mon, 04 Apr 2022 10:48:37 GMT

De komende periode ga ik mezelf onderdompelen in de Positieve Psychologie , gebaseerd op decennia van wetenschappelijk onderzoek naar geluk en welbevinden.

Wat is geluk?
Hoe wordt iemand gelukkig?
Hoe kan je het welbevinden versterken?
Welke levenshouding zorgt ervoor dat problemen verminderen?

Het gaat daarbij niet alleen over ' positiever zijn ', maar vooral over hoe je het beste uit jezelf kan halen , ongeacht in welke situatie je zit.

‘Er is wellicht niets in deze wereld waarover meer gesproken wordt,

en dat minder begrepen wordt, dan een gelukkig leven.’

Seneca

Ik weet als geen ander dat een positieve mindset je wereld echt mooier doet kleuren, ook al geeft het leven je zo nu en dan de nodige uitdagingen.

Geluk zit voor mij in de kleine dingen. Het drinken van een heerlijke cappuccino, het luisteren naar de zingende vogels in de tuin, de natuur zien ontwaken uit z’n winterslaap, een knuffel van één van mijn dierbaren, de geur van vers gebakken koekjes uit de oven, dat soort dingen, daar word ik blij en gelukkig van.

Ook in donkere periodes zijn er geluksmomenten te vinden. De vraag is alleen; kun je die momenten zien en ervaren?

Ik zie het echt als een groot persoonlijk geluk en rijkdom dat ik in staat ben om de ☀️ ook in mindere periodes te zien blijven schijnen. Dat gun ik iedereen.

Positieve psychologie

is de wetenschappelijke studie naar alle aspecten van ons leven die

welbevinden versterken en die bijdragen aan een rijk, bloeiend en gezond leven.

Ik zal jullie in verschillende blogs mee gaan nemen in mijn reis naar meer geluk & welbevinden.

Hierbij zal ik ook zeker handvatten met jullie gaan delen.

Voor nu wens ik jullie een ontzettend mooie dag.

En vergeet niet,

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Hè, wat zeg je?

Wed, 09 Mar 2022 15:58:28 GMT

Nu de wereld weer verder ‘open gaat’, de Corona maatregelen verder afgebouwd zijn, de lente in aantocht is (can’t wait), kijken we allemaal uit naar een warm samenzijn en goede gesprekken.

Deze gezelligheid en het weerzien van je naasten kan ook tot een onverwachte ‘uitdagingen’ leiden, namelijk: hè, wat zeg je?

Ik maak sinds 2017 gebruik van hoortoestellen.

Geleidelijk aan is mijn gehoorverlies ontstaan. Steeds vaker merkte ik op dat ik tijdens gesprekken met anderen de woorden uitsprak: ‘Hè, wat zeg je?’ Of ik miste gewoon delen van een gesprek omdat ik nog aan het puzzelen was wat diegene nou eigenlijk had gezegd. Dit leverde soms ontzettend grappige situaties op, omdat ik blijkbaar totaal iets anders opgevangen had, dan wat diegene me verteld had.

Tja… alle gekheid op een stokje, maar soms is dat natuurlijk ook ontzettend irritant en frustrerend.

Waar ik eerst dacht dat mijn slechter wordend gehoor te wijten was aan een langdurige verkoudheid, kwam ik er toch wel achter dat er meer aan de hand was.

Ik kreeg vanuit mijn directe omgeving steeds vaker te horen dat ik harder ging praten, de TV stond ook steeds harder, de bel hoorde ik vaak niet, dat soort dingen.

Ik was destijds net 40+, het scenario dat er iets mis zou zijn met mijn gehoor, ging er eigenlijk ook niet in. Een slechter gehoor krijg je pas echt als je de 65 jaar bent gepasseerd toch? De reclames op TV laten je dat in ieder geval ook graag geloven.

In ons dagelijks leven kan horen en begrijpen van gesproken taal een flinke uitdaging zijn. Zo kan achtergrondlawaai en een slechte akoestiek het verstaan lastig maken.

Ook vreemde talen en accenten kunnen het verstaan bemoeilijken. (Echt hoor: check ✔️)

Wanneer het lastig is om in te schatten waarover het gespreksonderwerp gaat, maakt dit het begrijpen van een gesprek natuurlijk extra moeilijk.

Ook zorgt de extra luisterinspanning ervoor dat informatie minder makkelijk is te onthouden, ook al is deze uiteindelijk wel begrepen.

Maar liefst 1,3 miljoen Nederlanders hebben te maken met matig tot ernstig gehoorverlies. (Bron doof.)

Dit proces kan zo geleidelijk zijn dat je vaak onbewust je bezigheden aanpast en niet eens door hebt hoeveel je van de omgeving mist.

Ook ik had mezelf ontzettend veel strategieën eigen gemaakt, waardoor het toch wel even geduurd heeft voordat ik überhaupt dacht aan ‘uitdagingen’ op het vlak van mijn gehoor.

Vaak word je juist dus ook door je omgeving geattendeerd op een mogelijk slechter wordend gehoor.

Alle schaamte voorbij en hoge drempels over….

Doof. geeft een 3-tal stappen aan waarbij je vroegtijdig gehoorverlies kan signaleren en het gesprek aan kan gaan:

Stap 1 – Signaleren van gehoorverlies :

* Je hoort vaker “wat zeg je” of je krijgt door dat een ander ‘afwezig’ is in het gesprek.

* Iemand wil altijd aan dezelfde kant zitten als je met hem/haar kletst of leunt naar voren.

* Het volume van de tv, radio en telefoon gaat steeds een tikkie hoger.

* Je krijgt vreemde antwoorden of reacties, omdat slechthorenden proberen te liplezen of zelf de missende informatie invullen.

* Slechthorenden worden vaak stiller in grotere groepen. Door veel omgevingsgeluid kunnen mensen met beginnend gehoorverlies de weg kwijt raken in het geroezemoes.

* Telefoon- en online gesprekken gaan lastig, omdat hier veel ruis bij komt kijken. Een slechthorende kan hier niet goed mee omgaan.

* Er wordt niet gereageerd op de deurbel.

* Luisteren met een frons. Bij beginnende slechthorendheid moet je gesprekspartner extra moeite doen om je te verstaan en daarbij kan diegene gaan fronsen.

Bespeur je deze signalen of merk je dat iemand niet goed meekomt? Dan is het een kwestie van op subtiele wijze het gesprek aangaan, zodat je iemand kunt aansporen om hulp te zoeken.

Stap 2 – Het gesprek voeren :

Wanneer je het gesprek opent, zorg er dan voor dat je dit doet op een plek die veilig aanvoelt. Je wilt niet dat je naaste zich ongemakkelijk voelt, dus zoek bijvoorbeeld een fijne plek in huis waar je geen last hebt van achtergrondgeluid. Praat altijd vanuit je gevoel en toon je kwetsbaarheid, op die manier zal de ander zich ook kwetsbaar opstellen en zal hij/zij sneller het probleem blootleggen.

* Voer het gesprek op een veilige plek (privé, comfortabel en geen achtergrondgeluid).

* Spreek vanuit je gevoel en stel je kwetsbaar op, zo creëer je meer verbinding en zal de ander sneller zijn/haar moeilijkheden blootleggen. Laat verwijten en frustratie achterwege.

* Begin het gesprek vanuit iets dat je is opgevallen. Bijvoorbeeld: “Je bent de laatste tijd wat stil in gezelschap met anderen, of het is me opgevallen dat je me vaker vraagt om mezelf te herhalen dan voorheen.” of: “Er zijn me recentelijk wat veranderingen opgevallen en ik ben benieuwd hoe je je voelt.”

* Voel aan of je door mag vragen. Het maakt daarbij niet uit of je tegenover je vriend zit of je moeder, als het contact voor jou warm genoeg voelt kun je dit doen.

* Wees een actieve luisteraar in plaats van een zender in het gesprek (luisteren kost een slechthorende veel energie).

* Zorg ervoor dat jij niet degene bent die vertelt waar de schoen wringt, maar dat je naaste dit zichzelf realiseert.

* Bespreek het belang van het aanpakken van gehoorverlies (namelijk, een blij en energiek brein, weer gezellig met anderen uit eten) en focus op de positieve gevolgen van bijvoorbeeld een hoortoestel.

* Bereid jezelf ook voor op het gesprek, want je kunt verwachten dat de slechthorende het probleem niet erkent.

* Laat weten dat er veel ontwikkelingen zijn in gehoor technologie en dat hoortoestellen vandaag de dag kleiner, betaalbaar en nauwelijks zichtbaar zijn.

* Wees erop voorbereid dat je weerstand of ontkenning kunt ondervinden tijdens het gesprek, en dat het misschien wel meerdere gesprekken gaat kosten voor je naaste klaar is om een stap te zetten. Zorg hoe dan ook dat je geduldig en open blijft en werk naar een oplossing.

Vaak leven we zo mee dat we automatisch in een aantal valkuilen stappen. Houd daarom zelf rekening met onderstaande valkuilen:

* Zeggen dat je echt volledig begrijpt hoe iemand zich voelt, terwijl je dat in principe niet kunt weten als je zelf geen gehoorverlies hebt.

* De allesweter uithangen; houd het gesprek subtiel en gebalanceerd. Het gaat niet om jou.

* Verzachten van dat wat moeilijk is voor de ander; geef ruimte aan moeilijkheden die komen bij niet goed kunnen horen, zonder het te bagatelliseren.

* Oplossingen aandragen die niet passen bij de ander; niet iedereen wil meteen fysiek een winkel in stappen, relevant leesmateriaal kan al een goed begin zijn.

Stap 3 – Een hoortest doen :

Hebben jullie goede gesprekken gehad en heb je het gevoel dat de ander toe is aan de volgende stap? Stel dan voor om samen naar een audicien te gaan. Dit kan letterlijk de drempel verlagen én het verkleint de kans op het nog langer uitstellen van een bezoek. Is je naaste daar nog niet aan toe? Stel dan voor om samen een online hoortest te doen.

Ik heb afgelopen week weer een hoortest gedaan, mijn gehoor is de laatste 5 jaar verder achteruit gegaan, maar wel aardig stabiel en gelijkmatig. Daar ben ik buitengewoon blij mee.

Binnenkort krijg ik weer nieuwe ‘oorbellen’, zo noem ik mijn hoorapparaten liefkozend. Soms vervloek ik ze, het blijven hulpmiddelen, en in combinatie met een bril vind ik het soms oprecht druk achter mijn oor.

Maarrrr… bovenal leveren ze me ook ontzettend veel op.

Het dragen van hoortoestellen heeft mijn leven veranderd door letterlijk de sound van het leven weer terug te geven. Gesprekken zijn veel beter te volgen en minder inspannend.

Benieuwd naar alle nieuwe geluiden die ik mag gaan ervaren, de techniek heeft de afgelopen 5 jaar niet stil gestaan…

Voor nu wens ik jullie een ontzettend mooie dag.

En vergeet niet,

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Me time

Wed, 16 Feb 2022 14:52:15 GMT

De afgelopen maanden is het rustig geweest. Rustig naar de buitenwereld toe.

Mijn focus lag en ligt nog op mijn binnenwereld .

Ik voel dat dit nodig is.

Waar ik mezelf een paar jaar geleden dit niet zou gunnen

- geen tijd, druk met de ratrace van het leven -

kies ik nu heel bewust om wél te luisteren naar de signalen die m’n lichaam mij

geeft en laat me leiden door mijn intuïtie.

Van kennis delen met de buitenwereld naar

intunen op mezelf en kennis vergaren over hetgeen er zich afspeelt,

aandacht vraagt, zich aandient en zichtbaar wordt in mijn binnenwereld.

Een mooie interne reis

- me-time & selfcare -

die gepaard gaat met verschillende soorten emoties, welke er allemaal mogen zijn.

Van het voelen van blokkades, pijn en verdriet naar

het stromen van energie en het voelen van licht, liefde en geluk.

Ik heb mezelf onder andere ondergedompeld in de 21-daagse ‘ Heb Jezelf Lief summit ’ , waarin het Spiegelwerk van Louise Hay centraal staat.

Heb een Engelstalig boek gelezen.

Looking Inward: Meditating to Survive in a Changing World van Swami Purnachaitanya .

Voor de mensen die me een beetje kennen, de Engelse taal is niet één van mijn grootste kwaliteiten, maar soms mag je ook heerlijk buiten je comfortzone aan de slag ��

Een verdiepende masterclass gevolgd over Mentale gezondheid .

Het mooie werk van Deepak Chopra en de spirituele wetten nog eens tot me genomen door middel van de mooie cursus ' De Aard van de Werkelijkheid'.

En aankomende maand staat er nog een mooie Broncode healingsessie op het programma.

Zo richting het voorjaar zal ik me weer meer op buitenwereld gaan richten,

maar voor nu richt ik me nog op mezelf en mijn lieve gezin en dierbaren.

Gewoon omdat het kan én nodig is.

Voor nu wens ik je een hele fijne dag.

En vergeet vooral niet:

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Journalen kan je helpen je stresslevel te verlagen

Sun, 19 Dec 2021 13:34:28 GMT

We leven in een bijzondere tijd, waarin veel van ons wordt gevraagd, op vele vlakken.

Stresslevels schieten omhoog, het geluksgevoel neemt af.

Ik kan duizend en één dingen zeggen,

het raakt ons allemaal.

Je kan de wereld niet veranderen, maar wél de manier hoe je naar de wereld kijkt.

De kunst is, denk ik, om zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven .

Niet te oordelen en te veroordelen.

Je hebt er niets aan, het kost je alleen maar (negatieve) energie.

Ga na waar jij energie van krijgt, schenk aandacht waar je dankbaar voor bent

en denk vooral in mogelijkheden en oplossingen. Heb vertrouwen ��

Maar hoe doe je dat nu ?

Vind jij het ook zo lastig om ingesleten gewoonten en gedachten te veranderen?

Dan ben je zeker niet de enige.

Het menselijk brein is namelijk dol op aangeleerde patronen en dit maakt ze vaak zo moeilijk

te doorbreken.

Veel begint bij INZICHT .

Schrijven ( journalen ) is een hele krachtig manier om de neuroplasticiteit van je brein

voor je te laten werken.

Wanneer je namelijk actief met schrijven aan de slag gaat, zal je merken dat het je stressniveau verlaagt en je concentratievermogen toeneemt . Zo benut je je neuroplasticiteit optimaal.

Daarnaast boost schrijven je humeur en creativiteit .

Kortom :

Journalen is ontzettend goed voor het brein én kan je inzichten geven in datgene

waar je energie van krijgt, welke gedachten de boventoon voeren

en welke ingeslepen patronen wellicht niet zo helpend voor je zijn.

Door deze inzichten ben je in staat, om voor jezelf betere en handigere keuzes te maken.

Er ontstaat ruimte.

En dat alles verlaagd je stress niveau en daarmee boost het dus ook je immuunsysteem .

Mijn tip aan jou zou zijn :

( en doe er vooral mee wat je voor jou goed voelt en werkt ��)

Neem elke dag 15 minuten de tijd om te journalen

De kracht zit hem namelijk ook in herhalen ��

om inspiratie op te doen en om in jezelf en je eigen brein te investeren.

En vergeet vooral niet:

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

I AM

Wed, 08 Dec 2021 10:41:18 GMT

Ik ben….

Zo nu en dan struggle ik enorm met vraagstukken rondom mijn Recht van Bestaan.

Triggers uit mijn dagelijkse leven voeren me dan terug mijn hoofd in, waar vervolgens een drukte van jewelste ontstaat en de twijfels me om de oren vliegen.

Ja, ook ik heb af en toe echt van die momenten. ��

Ik kies er vandaag de dag bewust voor om deze gevoelens toe te laten en deze te doorvoelen.

Want waar komen ze toch iedere keer vandaan?

Waarom die twijfels over :

Ben ik wel goed genoeg?

Ben ik oké?

Mag ik er zijn?

Doe ik er toe?

Heb ik wel iets bij te dragen?

Een paar weken geleden heb ik een Quantum Healing Hypnose Therapie (QHHT) sessie ondergaan.

Waarom?

Gewoon, omdat ik persoonlijke ontwikkeling ontzettend belangrijk vind,

je daarmee nooit ‘klaar’ bent en ik op deze manier iedere keer

met een diepere laag in mezelf,

op een zachte manier en vol liefde aan de slag kan gaan.

Nieuwsgierig wat het me brengt, zonder verwachtingen, alles wat is en komt mag er zijn. Ik zie dit inmiddels ook echt als een stukje me-time & selfcare.

Deze keer ben ik aan de slag gegaan met onder andere vraagstukken rondom mijn

Recht van Bestaan & mijn behoefte aan veiligheid.

Tijdens een QHHT-sessie verzamel je informatie over je jeugd, je huidige leven, maar wellicht ook vorige levens, en de belangrijkste personen en gebeurtenissen in je leven.

Jouw leven is jouw illusie. Jij bent de scriptschrijver, regisseur en acteur in je eigen ontwerp. Klinkt wellicht een beetje gek, maar het doel is uiteindelijk om je lessen te leren en te bekijken wat je ‘te doen’ hebt in dit leven.

Ik kijk met een ontzettend warm en fijn gevoel terug op deze bijzondere sessie, waarin ik veel bevestiging heb gekregen van hetgeen ik diep van binnen al wel wist, maar ook heeft het me nieuwe inzichten gegeven; de rode draad in mijn leven is nog duidelijker geworden.

En weet je wat ?

Het heeft me ontzettend veel innerlijke rust gegeven.

Ook in onrustige situaties kan ik bij mezelf blijven en vlucht ik niet gelijk ‘in mijn hoofd’.

Wow… wat een cadeau ��

Mijn twijfels zijn op dit moment ook

helemaal weg, I AM helemaal oké en happy

met én in mezelf, voel me veilig en geliefd.

En mocht de twijfel in de toekomst toch weer toeslaan….. Ik heb een ontzettend

sterkte ‘hulpbron’ in mezelf.

Good to know ❤️

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

World Prematurity Day

Wed, 17 Nov 2021 07:02:31 GMT

Today, World Prematurity Day on 17 November, is one of the most important days in the year

to raise awareness for the challenges and burden of preterm birth on a global scale.

The global call for 2021 is :

“Act now! Keep parents and babies born too soon together”

A great day to put my interview with GLANCE (Global Alliance for Neweborn Care) online.

An interview with GLANCE about my preterm birth and the consequences of separation policies.

Enjoy Today & Repeat that Tomorrow.

Love,

Ingeborg Anna

From fear and freezing to trust and letting go”

an interview with Ingeborg Anna Martens

on preterm birth and

the consequences of separation policies

Ingeborg Anna Martens was born in gestational week 30/31 in the 1970s. As was the common practice back then, she was separated from her parents who could only “visit” their daughter at the ward and look at her from a distance, for about two months. Over the years, Ingeborg has reflected a lot on the long-term influence her preterm birth had had on herself and on her relationship with herself and to those close to her. With GLANCE, she shared how she emerged stronger from the past and looks into the future with courage and self-acceptance.

Ingeborg Anna Martens is a blogger,

mentoring and experience coach

for preterm birth.

GLANCE :

Since the outbreak of the pandemic, many hospitals and neonatal intensive care units (NICUs) have introduced the practice of separating preterm babies and otherwise sick newborns from their parents, allowing only very limited contact or none at all.

When you as an adult who was born preterm and separated from your parents, hear or read about this practice, does it trigger anything in you?

Ingeborg Anna :

Absolutely this triggers something in me. I understand that in a pandemic choices have to be made and safety comes before anything else. But separating parents from their child also results in insecurity, in the sense of feeling unsafe. In a child, this can leave lifelong marks.

Knowing this fills me with sadness, heartache.

G : You were separated from your parents for 2 months after your birth. Looking back, do you have the impression that this had lasting consequences? For example, on your (emotional) development or on interpersonal relationships like the one you had with your parents?

In life, we all take our own journey, with our own desires, needs and ideals.

A common thread in my life is my health. As young as I was, I often expressed ‘ how wonderful it would be if my body could be baked over again’. From an early age on, I have had a strong drive to get things done, a hard worker, wanting to do well, to prove to myself that I can do it. The urge to prove? I think so. But also the need to feel to be seen heard and understood. To know that I am loved, although I do not always believe it myself deep inside.

I found out pretty quickly that body and mind are connected. My willpower is enormous I am blessed with a strong positive mindset. And yet? Why has my body overpowered my mind several times in the past? After all these years I realise that my premature birth and my time in the incubator had a lot of impact on my life. For a long time, I didn’t want to face that.

Emotional connection and unconditional love are at the core of our basic trust and right to exist.

During the incubator period, my parents were allowed to admire me only from a distance and so they did. There was no touch, let alone skin-to-skin contact. (Except the physical contact during medical procedures, of course). So emotional nourishment was out of the question basically. Fortunately, this was later rectified and some holes in my (attachment) web were repaired.

Despite a safe home, I think that, in retrospect, I have ‘survived’ most of my life; full in my survival mode.

In the meantime, I have taken a lot of steps in this and gathered knowledge to get out of this survival mode. By immersing myself in the workings of our stress system, I have become aware of several things and have set to work. Mostly by myself, but I also called for help. After all, we don’t have to do everything on our own. I have mapped out my birth and unmet needs, tapped into my body memory, felt things through and had several conversations. Thankfully.

I became aware of various triggers, which still occasionally set my survival mechanism into motion. I then go into a kind of ‘rigidity’, in my head. With bodywork and meditation, I manage to find the connection with my heart, soul and body again and how to relax. That is very nice.

From fear and freezing to trust and letting go.

Because of this, I am also able to guard my own boundaries better and I don’t let others cross them so quickly anymore. I have learned to take up my own space, without feeling guilty. I do matter as a person and I am safe because, in the end, it is all about feeling safe and comfortable with and within yourself. The result is that I feel the love in myself again, the love of others, and I feel welcome. Sometimes not yet, but every day we learn, by trial and error. For a lifetime.

G : You were born preterm in the 70s when it was very common to restrict the parents’ access to their baby. Now we observe that in many hospitals practices like this are still or again in use as they were 40 years ago. What lessons do you think neonatal units and hospitals should learn from the pandemic?

I think it’s important to think in terms of possibilities and solutions. Even in these times, full of challenges. The first 1000 days of a child’s life are decisive for the rest of their lives.

A good attachment, feeling seen, heard, loved and understood. These are incredibly important building blocks for a strong bond between an infant and parent.

No matter how small you are, all the early experiences and impressions are saved in your brain. You can’t put words to it yet, but the body saves all this information. This creates stress and has an influence on your emotional and physical development.

I always say: ‘You always take yourself with you’. As a child, a parent, but also for example in your role as a professional. Be aware of your own emotions and stress.

Individual developmental care should really be key in the care of the sick and/or premature baby. It takes into account the needs of each individual baby and the relationship with his parents. (So, no separation!)

With an optimal start, you can prevent much suffering later. Not only in the period in the hospital, but also in the period when the baby comes home. Give everyone a ‘soft landing’ in this respect.

Connected, no matter what or how your start has been.

Life is about growing, learning and becoming

Wed, 10 Nov 2021 07:07:39 GMT

Life is about growing,

learning, and becoming.

You can not grow, learn,

or become if you can

not embrace the changes

in your life.

Deze mooie quote van Steve Rizzo onderschrijft mijn gevoel.

Door te blijven leren en groeien,

je imperfecties te omarmen, kun je de mooiste versie van jezelf worden.

Sinds een paar jaar kamp ik echt wel met uitdagingen op het gebied van mijn geheugen .

Niet altijd kan ik bij de juiste informatie en is er storing en ruis op de lijn.

Na het doorlopen van een revalidatie programma op dit vlak, waarbij ik zeker waardevolle tips en trics heb gekregen, is het aan mij om mijn geheugen zo veerkrachtig mogelijk te houden.

De opgedane kennis uit mijn opleiding tot vitaliteitscoach zet ik hierbij zeker ook in, maar mijn brein blijven stimuleren en trainen is van belang om bij te blijven .

Zo heb ik laatst, in een aangepast programma , de opleiding tot orthomoleculair adviseur gevolgd.

Aangepast in de zin dat ik de aangeboden stof in mijn eigen tempo eigen kon maken.

Deels was het herhaling, deels was het voor mij nieuwe materie.

Brain training op en top. Mijn hoofd draaide overuren, sloeg meerdere keren op hol.

Ik heb me echt een paar keer afgevraagd ... why ?

Waarom doe ik dit mezelf ook weer aan?

Wat wil ik hiermee bereiken?

En toch? Ik heb doorgezet, ik heb het gewoon gedaan. Voor mezelf. En waarom?

Omdat ik de materie rondom de orthomoleculaire geneeskunde mateloos interessant vind.

En bijkomend ‘voordeel’ is ook dat ik meer inzicht heb gekregen in mijn eigen processen en ik nu beter dingen bij kan sturen, zodat ik mijn gezondheid zo optimaal mogelijk krijg en behoud. Het is en blijft puzzelen.

Ik bekijk graag de dingen vanuit de holistische zienswijze, vanuit het grotere geheel,

zoals ik eerder ook al eens heb aangegeven.

Door inzicht te krijgen in je eigen gezondheid en processen kun je gerichter aan de slag

én in gesprek gaan met professionals.

Samen weet je meer dan alleen .

Het is en blijft ontzettend belangrijk het gesprek aan te blijven gaan wanneer je op zoek bent naar antwoorden. Blijf breed kijken! Blijf denken en kijken in mogelijkheden en oplossingen.

En nogmaals: het staat niet op je voorhoofd geschreven met hoeveel weken je geboren bent. In je zoektocht naar antwoorden kan deze informatie wel essentieel zijn.

En om een antwoord te geven op de vraag of ik mijn opleiding tot orthomoleculair adviseur

goed heb afgerond, daarop is het antwoord een volmondige JA .

Zo trots als een pauw ben ik op mezelf, zelfs met mijn soms haperde hoofd is het me gelukt.

De komende dagen even flink bijtanken,

dat dan weer wel.

De medaille heeft nou eenmaal 2 kanten. ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Mijn blog viert haar eerste verjaardag

Mon, 01 Nov 2021 07:25:13 GMT

Mijn blog viert haar 1e verjaardag

Trots en dankbaar.

Nu ben ik dat best wel op veel vlakken,

trots en dankbaar voor de reis die ik in dit leven mag maken, voor de lessen die ik leer.

En zijn die lessen allemaal leuk? Zeer zeker niet, sommige had ik echt wel willen missen, maar linksom, rechtsom, alle lessen brengen je ook wat. Leer ervan, haal diep adem, en vervolg je reis. Klinkt simpel, is het echt niet altijd, maar doe het, vol vertrouwen de toekomst tegemoet.

Trots en dankbaar.

Vandaag ben ik dat op mijn mooie blogs.

Vorig jaar, op deze dag, schreef ik mijn eerste blog op www.ingeborgannamartens.nl.

Vandaag schrijf ik mijn 39e blog. Ontzettend fijn te merken dat ze zo goed ontvangen worden.

Mijn missie blijft overeind :

(H)erkenning en bewustwording over de mogelijke gevolgen van een vroeggeboorte, het belang om dit bespreekbaar te maken & het taboe wat hierop rust te doorbreken.

Ik merk dat ouders van prematuur geboren kinderen, maar ook volwassenen die zelf prematuur geboren zijn,

het lastig vinden om over hun voorgeschiedenis te praten.

Schuld, schaamte en verdriet is wat er, denk ik, vaak achter schuil gaat. Erover praten is helpend en helend, opent deuren en dingen kunnen een plaats krijgen. De schuld, schaamte en het verdriet voorbij....

Het afgelopen jaar zijn er mooie dingen gebeurd, fijne gesprekken gevoerd, (internationale) samenwerkingen gestart. Dankbaar en bovenal trots ben ik daarop.

En wat heeft het af en toe geschuurd, ook dat.

Ook ik heb weer veel dingen mogen doorvoelen, het heeft er allemaal mogen zijn. Er zijn weer puzzelstukjes gelegd. Hoe fijn is dat?

Het komende jaar ga ik door met het schrijven van blogs én met wat verder op mijn pad komt.

Deze maand - November - zal in het teken staan van

Wereld Prematuren Dag.

Druk met de laatste voorbereidingen, in samenwerking met anderen. Zowel nationaal als internationaal.

Dit jaar vier ik dit ook samen met mijn ouders. Dankbaar om dit samen te mogen doen.��

Met onder meer een prachtig feestelijk mini-symposium in Erasmus MC-Sophia Kinderziekenhuis vieren we woensdagavond 17 november Wereld Prematuren Dag en zal de wereld paars kleuren. ��

Met een prachtig team is dit symposium samengesteld. Dankbaar en trots dat ik onderdeel van dit team mag zijn. Ook zal ik tijdens dit symposium plaats nemen in het panel.

De belangstelling voor ‘ons’ symposium is groot, het maximaal aantal inschrijvingen om er live bij aanwezig te zijn is bereikt.

Gelukkig is het mini-symposium óók online “live” te volgen via Instagram van het Erasmus MC-Sophia Kinderziekenhuis:

@��.��.��

��: www.instagram.com/nicu.erasmus.sophia

En is het mini-symposium naderhand terug te kijken op YouTube .

Tot snel weer.

En vergeet niet:

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

I AM Pipi Langkous

Sun, 24 Oct 2021 14:06:47 GMT

Ik heb het nog nooit gedaan, dus denk wel dat ik het kan.

Natuurlijk ben ik Pippi Langkous niet; ik ben vooral mezelf. Laat daarover geen misverstand bestaan.

Maar buiten je comfortzone denken en doen, in dat opzicht voel ik me af en toe wel een Pippi Langkous.

Hoe gemakkelijk het af en toe ook lijkt te zijn om maar vooral in de veilige en vertrouwde omgeving de dingen te doen, het helpt je vaak niet verder.

Daar waar het schuurt, daar zit vaak de groei. En brengt je uiteindelijk verder.

Op vele manieren en gebieden.

Een beetje rekken en stretchen.

Van nature vind ik het heerlijk in mijn eigen safe zone, lekker comfortabel.

Maar zou ik ook de stappen gezet hebben als ik in deze safe zone zou zijn gebleven?

Ik denk het niet, ik weet het eigenlijk wel zeker.

Dus telkens als ik iets wil en het gaat niet ‘vanzelf’

- vaak zo bij dingen die ‘nieuw’ zijn of

waarbij ik mijn interne stem ‘ ik kan het niet ’ hoor -

stel ik mezelf de vraag: ‘oké, het gaat niet vanzelf, hoe graag wil ik dit?’

Wanneer het antwoord JA, HEEL GRAAG is, dan voel ik de ‘Pippi Langkous’ in mezelf opstaan,

want het werkt vaak echt zo… ik heb het nog nooit gedaan, dus denk wel dat ik het kan.

Zo heb ik laatst een Engelstalig interview gegeven, oké op papier, maar de mensen die mij een beetje kennen weten dat de Engelse taal nou niet echt mijn grootste kwaliteit is. En echt da’s geen understatement.

En als klap op de vuurpijl heb ik deze week een Engelstalige video opgenomen.

En is die perfect? Zeker niet, maar de boodschap die ik wil vertellen en overbrengen, die doet er toe. En uiteindelijk draait het daar om toch?

Vijf jaar geleden zou ik dat dus echt niet gedaan hebben, ik denk dat ik hard weggerend zou zijn.

En nu, wegrennen lukt niet meer, beetje zelfspot op zijn tijd kan geen kwaad, ik kan namelijk helemaal niet meer rennen, met m’n krukken ben ik niet zo snel, dus kan ik maar beter gaan rekken en stretchen.

En dat is wat ik doe, binnen mijn mogelijkheden en op mijn eigen tempo.

Je bent nooit te oud om te leren en jezelf te blijven ontwikkelen .

Met dank aan mijn eigen ‘innerlijke Pippi’ die me letterlijk grenzen laat verleggen.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Storing in mijn hoofd

Tue, 28 Sep 2021 16:46:21 GMT

Ken je dat gevoel dat je :

hoofd zó vol zit, dat er ‘ontploffingsgevaar’ dreigt?
het hele alfabet af gaat op zoek naar woorden en ze niet kunt vinden?
gewoon simpelweg niet bij de informatie in je hoofd kunt?
alle prikkels en indrukken je snel teveel zijn en/of worden?
zonder een druppel alcohol al kunt gaan zwalken?

Zo kan ik nog wel even doorgaan hoor, voorbeelden genoeg te vinden.

Mijn lieve hersenen �� werken soms gewoon wat anders dan normaal.

Maar ja, wat is normaal he?

In mijn eerdere blog - Op zoek naar antwoorden. - schreef ik al eerder dat ik na

mijn 40e levensjaar erachter ben gekomen dat ik tijdens of vlak na mijn geboorte periventriculaire leucomalacie (PVL)

heb opgelopen, een beschadiging van het hersenweefsel die bij te vroeg geboren

baby's kan optreden.

Achteraf verklaart het wel het één en ander, bijvoorbeeld mijn motoriek én de manier waarop er signalen (prikkels) worden doorgegeven aan mijn lijf.

Zo reisde ik vroeger als kind weleens met de bus. Als het dan druk was en ik moest blijven staan, omdat de zitplaatsen bezet waren, had ik altijd een behoorlijke uitdaging om te blijven staan. Bij elke bocht of drempel die de bus nam, verloor ik mijn evenwicht. Boze blikken, opmerkingen, op andermans tenen staan.

Been there, done that ��.

Met steevast een bescheiden, ietwat beschamend lachje en een ‘sorry’.

Vanaf mijn vierde tot halverwege mijn tienerjaren heb ik aan klassiek ballet gedaan. Nooit een hoogvlieger daarin geweest, het was hard werken, nooit het beste meisje van de klas. Altijd wat ‘houterig’ en als er in een oefening wat met armen én benen tegelijkertijd gedaan moest worden? Het zag er zo simpel uit, maar de uitvoering was knap lastig. Af en toe ook best frustrerend. Ook hierin weer, vooral doorgaan en oefenen. En trots als een pauw als het dan eindelijk lukte.

Door al die jaren zo ontzettend bewust met mijn lijf bezig te zijn geweest, heb ik veel dingen lang kunnen compenseren.

De periventriculaire leucomalacie (PVL) is daarom denk ik ook altijd ‘onzichtbaar’ gebleven; ik had genoeg ‘vlees op de botten’. Door de Lyme die ik een paar jaar geleden heb opgelopen is de PVL zichtbaar geworden.

Mijn aangelegde snelweg in mijn hoofd werkt niet meer.

Aan mij de taak om nieuwe wegen te gaan vinden en aan te leggen.

Op het gebied van mijn motoriek ,

maar ook op het gebied van mijn

geheugen en prikkelverwerking .

Ook die haperen af en toe.

Ik zeg altijd: ‘de filter raakt snel vol,

waardoor er chaos ontstaat’.

Deels dus een hardware ( PVL en Atrofie ) en deels een software ( FND ) uitdaging.

Met onder andere mijn fysiotherapeuten

werk ik hard om nieuwe wegen en

snelwegen aan te leggen.

Ook train ik mijn brain,

mijn neuroplasticiteit

(het vermogen van het brein om zich te herstellen en regenereren).

Dit doe ik op veel verschillende manieren. Het schrijven van mijn blogs is er één van.

Gelukkig hou ik van uitdagingen en ga ze graag aan.

Balans is de key ��,

de balans tussen mijn belasting en belastbaarheid,

tussen (in)spanning en ontspanning.

Ik weet na al die jaren dat ik simpelweg

meer rustmomenten nodig heb om

mijn accu weer op te laden.

Jezelf leren kennen, imperfecties omarmen en oké zijn wie je bent.

That’s ME, that how I’AM.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Hoe vitaal ben jij?

Thu, 23 Sep 2021 16:52:48 GMT

Vitaliteit.

Een begrip dat op vele manieren opgevat

kan worden en voor iedereen een

andere betekenis heeft.

Gezond zijn, oftewel vitaal zijn, staat centraal in ons leven. Toch varieert onze vitaliteit gedurende de jaren en missen we soms een bepaalde mate van vitaliteit.

Maar wat is vitaliteit nu eigenlijk?

Wat betekent vitaliteit?

Vitaliteit is afgeleid van het Latijnse woord VITA, wat leven betekent.

Vitaliteit wordt dan ook vaak letterlijk vertaald als ‘levenskracht’. Wanneer je vitaal bent, bevat je de kracht om het leven te leven, zowel op de mooie als de minder mooie dagen.

Je lichamelijke en geestelijke gezondheid zijn in balans, waardoor je optimistisch en energiek in het leven staat. Vitaliteit wordt gezien als één van de vijf belangrijkste factoren die van belang zijn om geluk te kunnen ervaren.

Praktisch kun je checken of je vitaal bent aan de hand van de volgende 6 punten :

Energie : spring je 's morgens fris en helder uit bed en ben je 's avonds voldaan moe

in plaats van uitgeput?

Stemming : ben je positief en beheerst en niet vaak prikkelbaar en geïrriteerd?

Stoelgang : heb je iedere dag ontlasting en weinig tot geen WC-papier nodig (en geen remsporen)?

Slaap : val je binnen 15 minuten in slaap en slaap je 's nachts goed door?

Libido : heb je een gezonde seksdrive, dus behoefte aan seks c.q. intimiteit?

Buikomvang : is je buikomvang veel kleiner dan 88 centimeter (vrouw) of 102 centimeter (man)?

Allemaal ja? Dan ben je heel vitaal.

Als je op één of meer punten 'nee' hebt geantwoord, is er werk aan de winkel.

Gezondheid is niet de afwezigheid van ziekte, maar de aanwezigheid van vitaliteit.

Je vitaliteit is heel vanzelfsprekend, totdat het niet meer vanzelfsprekend is.

Zelf heb ik dat meerdere momenten in mijn leven mogen ervaren.

Zoals ik dan vaak zei: ‘mijn lichaam laat me in de steek’. Of dat daadwerkelijk ook zo was?

Ik vraag het me oprecht af.

Ik denk eerder dat ik bepaalde signalen, die mijn lijf me gaf, niet (op tijd) heb opgepikt, niet heb willen horen.

Een gevalletje ‘vooral doorgaan’, geen tijd om stil te staan of het rustig aan te doen.

Want stel je voor wat anderen dan over mij zouden zeggen? Zo die is lui, zwak, ziek of misselijk? Stel je voor? Dat zou écht niet oké zijn….

Als je maar lang genoeg de signalen negeert of niet oppikt, tja… zo wijs is ons lijf, dan gaat ons lieve lijf heel hard schreeuwen. En kun je simpelweg niets anders meer dan LUISTEREN.

En ook, welke verhalen vertel jij jezelf? En wat maakt het eigenlijk uit wat anderen van je vinden?

Je bent oké en mag er zijn ❤️

Gewoon een beetje lief zijn, voor jezelf en de mensen om je heen.

Alles is liefde ❤️ en het zorgt ervoor dat je vitaal blijft én in balans.

Ook met een ‘haperend’ lijf en wisselend energieniveau is dat mogelijk. ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Zero separation Together for better Care

Wed, 08 Sep 2021 06:27:30 GMT

“Vandaag is het mijn jaardag�� "

Het getal 8 heeft voor mij iets magisch.

Waarschijnlijk vond ik dat 46 jaar geleden

ook al en vond ik 8 september een

ontzettend mooie dag om geboren te worden.

Vandaag is het wel iets warmer. De ☀️ hoog aan de hemel, omgeven door een strakblauwe lucht.

Ik hou er zo van ❤️

In 1975 bracht mijn geboorte de nodige zorgen met zich mee.

Ik heb een tijdje in het ziekenhuis door mogen brengen, gescheiden van mijn ouders en

mijn 1 jaar oudere broer, voordat ik met ze mee mocht naar huis.

Wat een impact!

Over deze impact en het belang van ‘ Zero separation, Together for better Care ’ schreef ik een Engelstalige blog voor GLANCE - Global Alliance for Newborn Care ��

Deze kun je lezen via onderstaande link https://bit.ly/3rvF06P ��

Vandaag vier ik mijn jaardag, samen met mijn ouders met een héérlijke lunch.

We zullen proosten op het leven én op elkaar ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

My Challenges with Lyme

Wed, 01 Sep 2021 07:28:22 GMT

Mr Borrelia …

je mag terug je hok in…. Please ��

Vier jaar geleden kwam je op mijn pad Mr. Borrelia. Geen idee wie je was.

In eerste instantie was je wat verlegen en durfde je jezelf niet echt aan me voor te stellen.

Ik begon steeds minder goed te horen, wellicht heb ik je daarom niet aan zien komen. Dat kan natuurlijk ook. Zelfs met m’n nieuwe ‘oorbellen’ - lees: hoortoestellen - niet.

Kreeg er zelfs jeuk van. Eczeem. Nu heb ik dat wel vaker, maar deze keer liet dit zich niet zo goed behandelen.

Ook mijn gewrichten gingen zeer doen, mijn geheugen liet me in de steek, kon in één keer ook niet meer zo goed multitasken. En dan die hoofdpijnen en m’n evenwicht bewaren. Een ware beproeving.

Beetje vaag allemaal, zal wel toe zijn aan vakantie dacht ik nog…. Of was er toch meer?

Diep in mij begon een stemmetje steeds harder te roepen. Het schuurde enorm.

Wie wilde mij wat vertellen?

Het was Mr. Borrelia himself.

Je hebt me wel overvallen met je bezoek. Gezellig vond je het ook, je liet je niet zo gemakkelijk wegsturen. Er moest zwaar geschud aan te pas komen.

Hierdoor kon ik mijn ‘oorbellen’ al snel op mijn nachtkastje laten liggen, dat was winst. Maar verder heb je mijn immuunsysteem aardig te grazen genomen. Mijn wereld op z’n kop gezet.

Een heel traject hebben we samen afgelegd. Meerdere ziekenhuizen hebben we bezocht. Zelfs bedden uitgeprobeerd.

Ik denk, een jaar geleden ongeveer, dat je het toch wat minder gezellig bij me vond Mr. Borrelia. Of je nu in quarantaine bent gegaan of bent vertrokken, geen idee ��‍♀️

Nu ben ik een ontzettend vredelievend persoon en sta graag voor anderen klaar, maar eerlijk, het was een opluchting.

Maar Mr. Borrelia, wat doe je nu?

Als donderslag bij heldere hemel ben je gewoon weer terug. Of je nooit bent weggeweest.

Je hebt opnieuw de weg naar me gevonden.

Ik heb je vervloekt, ben boos geweest, verdrietig. Eigenlijk zijn alle emoties de laatste weken wel voorbij gekomen.

Met zwaar geschut hoop ik je nu toch echt op korte termijn buiten de deur te zetten.

Want weet je, jij en ik zullen nooit de beste maatjes worden. En dat is prima.

En tot die tijd, geniet ik vooral van alles wat er is en kan. Kom ik zo elegant mogelijk de dag door en vier het leven.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

La dolce vita in Nederland

Mon, 23 Aug 2021 16:38:09 GMT

“We gaan op vakantie en nemen mee? "

Sowieso mijn medicatie , Jip & Janneke, met andere woorden: mijn krukken én mijn rolstoel .

Laatstgenoemde 2 hulpmiddelen had ik tot een jaar of vier geleden niet nodig, nu wel en na een flinke periode van vette weerstand en interne strijd omarm ik ze nu. En weet je waarom?

Ze geven me vrijheid, bewegingsruimte . En dat is me ontzettend veel waard.

Op deze manier heb ik deze zomer met mijn gezin kunnen genieten van ‘ons’ mooie Nederland.

Onze vakantie naar ons geliefde Italië was vanuit daar gecanceld in verband met de toegenomen maatregelen rondom COVID. Ontzettend balen in het kwadraat, maar daarna ook snel schakelen en over op Plan B.

Nieuwe plannen maken en bedenken wat allemaal wél mogelijk is.

Vakantie in eigen land dus. Gek eigenlijk dat we normaliter zo gemakkelijk de grens over gaan en dan pas het ‘vakantie gevoel’ ervaren.

Nu gaan wij hier in het Brabantse al snel de landsgrenzen over met zo’n 5 kilometer van de Belgische grens, maar je snap vast wat ik bedoel ��

Van één geplande reis naar Italië naar 2 mini vakanties in eigen land.

En ik kan je zeggen, het was fijn.

Noord - Oost - Zuid -West. Bijna alle regio’s hebben we de afgelopen weken gezien, nieuwe plaatsen ontdekt. Nieuwe glutenvrije hotspots aangedaan (ook de inwendige mens wil wat lekkers) en de lokale middenstand gesponsord.

De rolstoel is nog net niet toe aan nieuwe banden. Mijn gezinsleden hebben extra spierballen gekweekt. Een diepe buiging.

De ene plaats bleek rolstoel vriendelijker te zijn dan de andere, maar we zijn overal gekomen.

Zelfs op het strand. Zo ontzettend fijn.

Mijn accu is weer opgeladen met mooie herinneringen, qualitytime met mijn gezin.

We starten rustig aan weer op, met wat mooie dingen op de planning voor de komende maanden.

Van mooie interviews tot verdiepingsdagen rondom conceptie imprints, prenatale invloeden en geboorte patronen én natuurlijk de voorbereidingen voor Wereld Prematuren Dag 2021 .

Maar eerst nog even nagenieten van onze mini vakanties tot begin september.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Balanceren

Mon, 26 Jul 2021 06:57:12 GMT

Van Dale geeft hiervoor de volgende betekenis:

ba·lan·ce·ren (balanceerde, heeft gebalanceerd), zich in evenwicht houden.

In die zin is ‘balanceren’ voor mij ontzettend uitdagend. Vol bewondering kan ik kijken naar koorddansers, zo stabiel én in evenwicht lopen ze over een dunne instabiele lijn. Zelfs in mijn dromen lukt dat niet. ��

In evenwicht blijven is nooit mijn grootste kwaliteit geweest. Ik kan me de vele busritten nog herinneren, van huis naar school, waarbij het soms zo druk was dat ik moest blijven staan. En die vernietigde blikken, de excuses en sorry’s als ik weer eens bij iemand op z’n tenen stond of gewoon omviel tegen iemand aan als de bus een bocht ging maken of een drempel over moest.

Over een rechte lijn lopen, ook zoiets, da’s gewoon lastig.

Nadat mijn Lyme avontuur is dit een nog grotere uitdaging geworden, met krukken hou ik mezelf nu stabiel én in huis weet ik mijn weg te vinden zonder hulpmiddelen. Je kan daar namelijk van alles vasthouden ��

Ik train met mijn fysiotherapeuten volop om mijn balans en evenwicht te optimaliseren. Oefening baart kunst.

En wie weet, kan ik zelf ooit ook over een koord dansen ��

In balans, het zich in evenwicht houden…..

Als ik het bekijk vanuit een andere invalshoek ben ik wél aardig in balans.

Mijn belastbaarheid is niet zo groot, soms is het aardig balanceren met mijn energie, bewuste keuzes maken, wat doe ik wel én wat doe ik niet.

Waar zeg ik JA tegen, ook NEE is een antwoord wat ik heb leren geven, zonder me daarbij schuldig te voelen.

Door zelf hierin de regie te houden en weten dat jezelf altijd hierin een keuze hebt… dat geeft al zoveel… en zorgt ervoor dat je in balans kan blijven.

Het is maar net hoe je zelf naar de wereld kijkt.

Ben je niet in balans en vind je het lastig om in evenwicht te blijven?

Weet dan….

Als je verandert hoe je naar de wereld kijkt, verandert de wereld waarnaar je kijkt.

Het verandert hoe je denkt, hoe je je voelt, hoe je reageert...

Geniet van vandaag & herhaal het morgen.

Liefs,

Ingeborg Anna

Kennis en Ervaringen delen

Tue, 06 Jul 2021 09:48:28 GMT

De eerste 1000 levensdagen van een kind zijn bepalend voor de rest van zijn/haar leven .

In mijn blog ‘lifestyle en early life stress’ heb ik daar al eerder over geschreven.

Als je kennis en ervaringen deelt, vermenigvuldig je het – net als geluk ��

Door van delen vermenigvuldigen te maken,

vergroten we de impact van een goede start voor elk kind.

(H)erkenning en bewustwording over de mogelijke gevolgen van een vroeggeboorte, het is zo ontzettend belangrijk om dit bespreekbaar te maken, het taboe wat hierop rust te doorbreken.

We maken in het leven allemaal onze eigen reis, met onze eigen wensen, behoeftes en ideaalbeelden.

Mijn reis begon in 1975 na een zwangerschap van 30/31 weken.

Een rode draad in mijn leven is mijn gezondheid. Zo jong ik was, heb ik vaak aangegeven ‘ hoe mooi zou het zijn als mijn lijf overgebakken zou kunnen worden’.

Ik besef, na al die jaren dat mijn vroeggeboorte veel impact heeft gehad op mijn leven. Lang heb ik dat niet onder ogen willen zien.

Ik heb leren luisteren en vertrouwen naar en in mezelf, in mijn lijf, in mijn Zijn. Ik heb mijn imperfecties kunnen omarmen, ben goed en mooi zoals ik ben en voel de liefde voor mezelf.

Mijn hele leven ben ik bezig met persoonlijke ontwikkeling. Zowel pragmatisch als spiritueel. Denkend in mogelijkheden. Elke dag open staan voor nieuwe lessen en genieten van de grote én kleine dingen in het leven.

Trots en dankbaar dat ik nu mijn kennis en ervaringen, in de rol van gastdocent NIDCAP & FINE bij het Sophia NIDCAP Training Center mag gaan delen.

Ik gun het iedereen om de beste versie van zichzelf te worden.

Gezien, Gehoord, Geliefd en Begrepen. ��

In Verbinding, hoe je start ook is geweest ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

In verbinding, hoe je start ook is geweest

Fri, 25 Jun 2021 06:53:05 GMT

Gezien, Gehoord, Geliefd en Begrepen.

Dankbaar dat ik de verbinding met mezelf heb terug gevonden, maar ook in verbinding ben met de mensen om me heen.

Met mijn blogs wil ik bekendheid creëren over de gevolgen van een vroeggeboorte, ook op latere leeftijd.

Ik neem je mee op reis, deel mijn kennis & persoonlijke ervaringen, kaart dingen aan, maak dingen bespreekbaar, ook al schuurt dat soms enorm.

Ik heb gun het iedereen om de beste versie van zichzelf te worden.

In verbinding, met jezelf én met anderen. ��

Wanneer je een moeilijke start hebt gehad en bijvoorbeeld een tijdje in de couveuse door hebt mogen brengen, kan dàt soms nog wel een uitdaging zijn.

Verhalen dienen verteld te worden,

taboes doorbroken.

Gelukkig doe ik dat niet alleen. Ook andere te vroeg geboren volwassen vertellen hun verhalen en ervaringen. Ieder op hun eigen manier. Soms werken we samen, soms kijken we trots toe.

Samen laten we de wereld een beetje

mooier kleuren ��

Voor een project met Erasmus MC-Sophia Kinderziekenhuis Sophia Kinderziekenhuis zegt Ambe r van ‘ Klein Meisje Maakt een Reisje ’ het in één van haar blogs wel heel treffend:

‘Deze samenwerking is goud en Monique Oude Reimer maakt dit mogelijk. Ze laat ons vrij, geeft ons de ruimte en luistert naar onze ideeën en wat we nodig hebben.

Het is door Corona, maar met name door ons energieniveau lastig om elkaar live te zien. Daarom plannen we de afspraken via de online meeting.

Zet een stel volwassen prematuren bij elkaar - die het goed met elkaar kunnen vinden - en zie wat er komt: We maken grappen die alleen wij snappen. We krijgen ontzettend de slappe lach als de gevolgen 'leuk' worden genoemd, omdat dit totaal de verkeerde context is. We kunnen met elkaar praten zonder iets te zeggen. Maar we praten ook hardop over serieuze dingen, zoals over deze samenwerking .’

En dat is de spijker op z’n kop.

We zijn in verbinding met elkaar. We voelen ons gezien, gehoord, geliefd en begrepen.

Dankbaar voor deze mooie

samenwerking & fijne contacten met andere (ervarings)deskundigen.

Dankbaar voor de samenwerkingen die

komen gaan. ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Even terugschakelen

Sun, 13 Jun 2021 11:02:05 GMT

De wereld gaat steeds verder open, de Corona maatregelen worden stap voor stap afgeschaald…… Hoe fijn is dat?

Ontzettend fijn natuurlijk. En toch zit er een maar aan….

En de MAAR voor mij is dat ik voel dat het tijd is om ‘terug te schakelen’. Opnieuw de balans zoeken en vinden.

De wereld om me heen wordt weer drukker, prikkels nemen daardoor ook toe. Om dit alles te verwerken kost tijd, maar bovenal energie.

En tja, Energie…. Daar heb ik nou net niet een voorraadje van aangelegd en ook niet beschikbaar.

Keuzes maken, wat doe ik wel én wat niet. Bewust ook een kruis (X) in mijn agenda zetten, wat inhoudt dat ik op deze dagen niets plan.

De laatste weken waren druk. Buiten mijn ‘vaste dates’ met mijn fysiotherapeuten, had ik ook wat dates met lieve vriendinnen. Echte qualitytime met goede gesprekken, lekkere latte macchiato’s en heerlijke lunches.

Kortom: Verwenmomenten. ❤️

Zo ontzettend fijn en dankbaar dat dit ook weer buiten huis mogelijk is �� Wat een rijkdom.

En dan het weer ☀️ Ook zo fijn. Bijkomen van de drukte op mijn loungebank achter in de tuin, waarop ik heerlijk als een Boeddha kan zitten en liggen, mijn schoonheidsslaapjes kan houden…..

Of in de ochtend, na de dag opstarten met manlief en kids en ná mijn ochtendmeditatie, kan genieten van een heerlijke cappuccino in mijn stoeltje in de tuin. De vogeltjes hoor fluiten, de ochtend opsnuif….dat is voor mij puur geluk ��

Dit zijn zomaar wat ‘rituelen’ waarmee ik mezelf in balans hou.

Waarin ik een paar jaar gelden mezelf liet leiden door een agenda bomvol afspraken die ‘moesten’, luister ik nu vooral naar mijn lijf. Wat heeft het nodig om in balans te blijven én welke afspraken kunnen daaromheen gepland worden.

Nu klinkt dat zo in een paar woorden en zinnen wellicht heel eenvoudig en simpel, maar dat is het geenszins. Met heel veel vallen, mijn neus stoten, terugschakelen, opstaan en weer doorgaan is het me gelukt om dit voor elkaar te krijgen.

Én op deze manier lukt het ook om een mooi, liefdevol en zinvol leven te leiden, waarin mijn gezondheid redelijk stabiel en onder controle blijft. Én dat… is een ontzettend groot goed ��

(Je eigen) Gezondheid is immers niet te koop.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Zwanger worden, zijn en blijven

Fri, 28 May 2021 08:30:39 GMT

Zwanger worden, zijn & blijven. Voor niet iedereen even vanzelfsprekend.

Ook deze verhalen dienen verteld te worden, taboes doorbroken.

Vandaar dat ik kort mijn verhaal in deze blog met jullie ga delen, in de maand Mei. Een bijzondere maand voor mij, dé maand waarin ik 2 keer zelf mama heb mogen worden.

Alleen het woord ‘zwanger’ kan al een enorme lading hebben en ontzettend veel emoties teweeg brengen, zowel positief als negatief.

Zelf ben ik in 1975 geboren, na een zwangerschap van 30/31 weken, veel te vroeg én wellicht ook veel te nieuwsgierig naar het leven buiten de baarmoeder.

Ik was denk ik wel een echt poppenkind. Moederde graag met mijn pop, waar ik trouw voor zorgde.

Wat me bijstaat is dat ik het meest ‘ontzag’ had voor de grootte van de pop. Hij, het had net zo goed een zij kunnen zijn, maar ik had hem een jongensnaam gegeven, vernoemd naar een neefje van mij. Mijn pop was 43 cm lang, klein maar fijn. Ik heb nooit kunnen bevatten dat ikzelf bij geboorte kleiner was. Zo gek.....

In de puberteit had ik niet zo 123 een beeld van mezelf als moeder. Zou ik ooit zelf voor een kindje kunnen zorgen?

Totdat.....

Zwanger worden

Mijn 1e zwangerschap in 2001 was niet gepland, dwars door de anticonceptiepil. Een beetje zwanger kon niet volgens mijn toenmalige huisarts �� Ik denk dat ik na een 6 tal zwangerschapstesten wel aan het idee gewend was. Mijn partner, inmiddels al 20 jaar getrouwd dit jaar, en ik waren blij én het kindje was meer dan welkom. Want natuurlijk; ik kon voor dit kindje zorgen, was er klaar voor.

Het liep anders, na ongeveer 16 weken was er op de echo geen kloppend hartje meer te zien, een curettage volgde. Wat een verdriet.

Zwanger zijn

Zorgeloos zwanger zijn, dat beeld werd wel even bijgesteld. Wanneer je in de ‘medische molen’ terecht komt, vraag je jezelf toch wel af hoe het mogelijk is dat er zoveel kindjes gezond ter wereld komen.

Eind 2001 was ik opnieuw zwanger. Ook deze zwangerschap eindigde in een miskraam. Ik bleek verklevingen te hebben, waarschijnlijk na de eerste curettage ontstaan.

Na diverse onderzoeken en behandelingen was het in 2002 weer raak. We waren wéér zwanger. Tranen van geluk en opluchting. Helemaal nadat de eerste echo’s positief waren.

Deze keer zou het goed gaan, dat voelde ik.

Het werd spannend rond de 27 weken zwangerschap, omdat de baby niet goed groeide. Verplichte bedrust was het dringende advies van de gynaecoloog. Opgelucht toen ik eenmaal de 32 weken gepasseerd was, want nu wist ik het écht zeker. Ikzelf heb het ook gered, dus dit kindje gaat het ook redden.

Met 39 weken is mijn zoon in mei 2003 geboren met een geplande keizersnede. Nu 18 jaar geleden. Wat waren wij trots (en zijn dat nog steeds)

Na de geboorte van onze zoon, begon het na 2 jaar toch wel te kriebelen. Een broertje of zusje zou zo welkom zijn.

Zwanger blijven

Na nog een miskraam, werden we in 2005 opnieuw zwanger. Dit was voor ons een groot wonder, aangezien we eigenlijk net te horen hadden gekregen dat een eventuele zwangerschap lastig zou zijn en eigenlijk uitgesloten.

Zwanger worden was het probleem nog niet zozeer, maar zwanger blijven wel. Het innestelingsproces bleek niet goed te gaan.

Na een auto-ongeluk had ik toch een bepaald gevoel van binnen. Op de vraag of ik mogelijk zwanger was, in verband met röntgen onderzoek, moest ik het antwoord schuldig blijven. Ze konden wel zeggen dat het niet meer mogelijk was, ik wist het zozeer nog niet.....

Enigszins in de kreukelzone heb ik een paar dagen later een zwangerschapstest gedaan en deze bleek positief. Dus JA, we waren toch weer zwanger.

Een gecompliceerde zwangerschap volgde, maar zo dankbaar voor dit wonder. Ook in deze zwangerschap was ik weer ontzettend opgelucht toen we de 32 weken voorbij waren. Blijft toch iets geks, maar onbewust bleef me dat wel bezig houden.

In mei 2006 werden we opnieuw ouders, deze keer van een dochter. Ook geboren via een keizersnede na een zwangerschapsduur van 38 weken.

Ons gezin was compleet. ��

Wanneer je zelf prematuur geboren bent, heb je een vergrote kans dat de geschiedenis zich herhaalt en je zelf ook te vroeg gaat bevallen. Daar ben ik mezelf nooit bewust van geweest, al heb ik onbewust deze angst dus wel degelijk gehad.

Elke zwangerschap is én blijft een wonder en is uniek. Geluk en verdriet zijn als twee zijdes van dezelfde medaille . Beide heb ik in al mijn 5 zwangerschappen gevoeld en ervaren. De ene wellicht bewuster dan de andere.

Ik voel me rijk met mijn gezin, inclusief mijn 3 �� .

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Positief de dag afsluiten

Mon, 24 May 2021 09:38:18 GMT

In mijn blog ‘ Grip op je Gezondheid ’ heb ik het al gehad over het belang van een goede nacht.

Slapen is écht essentieel, zo’n 8 uur per dag. Tegenwoordig slapen we steeds slechter en minder. De uren die je slaapt dienen van hoogwaardige kwaliteit te zijn.

Maar hoe doe je dat nu? Hoe zorg je ervoor dat je brein echt voldoende rust tijdens de uren die je slaapt?

Er is natuurlijk ontzettend veel wat je kunt doen om je slaapkwaliteit te verbeteren. In deze blog ga ik dieper in op het belang van ‘ positief de dag afsluiten ’.

De laatste minuten voordat je gaat slapen hebben enorm veel invloed op

je nachtrust.

Op de manier waarop je zult slapen en vooral hoe je onderbewustzijn

wordt geprogrammeerd.

Je onderbewustzijn is het meest actief wanneer jij onbewust bent,

wanneer je slaapt.

Als je de laatste minuten van de dag alleen maar bezig bent met wat er bijvoorbeeld die dag allemaal niet goed gegaan is, wat je niet leuk vindt, hoe ellendig je jezelf voelt, piekert over van alles en nog wat, je zorgen maakt, je de aandacht geeft aan boosheid, verdriet en pijn, dan is dát de boodschap waarmee je jouw onderbewustzijn programmeert. De hele nacht is dat de energie die je stuurt naar je onderbewustzijn.

Wat denk je dat dit met je doet?

Laat je nachtrust niet verstoren door negatieve gedachtes en gevoelens.

Eindig de dag positief.

Wees dankbaar voor de dag, voor wie je bent, voor elke nieuwe dag, voor al het moois om je heen.

Ik ben ... een goede slaper ��

Ik ben, en wat er volgt na ‘Ik Ben' bepaalt je emotie, je gevoel, je staat van zijn.

Je creëert je eigen werkelijkheid vanuit je meest overheersende gedachte. Je kunt zelf kiezen wat je bent én wie je wilt zijn.

Dus.... wat vertel jij tegen jezelf?

Alles begint met Geloof en Vertrouwen in jezelf, mooi mens ❤️

Ik wens je een fijne dag én een goede nachtrust.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Help ik zit in mijn hoofd!

Wed, 12 May 2021 10:42:17 GMT

(Her)ken je dat?

Op momenten dat :

- ik stress ervaar

- mezelf even niet zo lekker voel

- de pijn in mijn lijf me soms wat teveel wordt,

- ik snak naar een vrije adem,

- mijn lontje wat korter is

- prikkels lastig te handelen zijn

- gedachtes niet te stoppen zijn (en die zijn dan niet altijd even vriendelijk ��)

Dan kruip ik in mijn hoofd! Kom in een soort van overlevingsstandje terecht en blok in mijn gevoel als het ware af.

Ik weet inmiddels waar dit ‘standje’ zijn oorsprong heeft (couveusetijd). En ook wat triggers zijn die me in dit standje zetten. Daar is wel een heel bewustwordingsproces aan vooraf gegaan hoor (en zal vast en zeker door blijven gaan; we blijven ons immers ontwikkelen en zijn nooit uitgeleerd, nietwaar?)

Waar ik in het verleden vaak ‘vooral maar doorging’, kies ik nu heel bewust om regelmatig stil te staan. En dat doe ik echt meerdere keren per dag.

Uit mijn hoofd, de stilte op te zoeken in mijn lijf en te voelen wat ik voel en te luisteren naar de signalen die mijn lijf me geeft.

En dat is oefenen en jezelf die rust gunnen, gewoon lief zijn voor jezelf.

Regelmatig merk ik pas in deze stilte momenten op dat mijn lijf ‘schreeuwt’ om gehoord te worden.

Door bewust aandacht te geven aan mijn lijf, mijn gevoelens, emoties en gedachten, ze op te merken, te observeren, te doorvoelen .... daarna kan ik zoveel gemakkelijker loslaten. Uit liefde voor mezelf. Wat een rust en ruimte geeft dat.

Rust in mijn hoofd, door te luisteren naar

mijn lijf & mijn ❤️ te volgen.

Je mag je namelijk af en toe best even slecht voelen, niet lekker in je vel zitten.... maar weet altijd dat je een keuze hebt.

Stug doorgaan , je slecht blijven voelen en kiezen voor de ‘ Dark side of life ’. De energie is zwaar, je gaat negatiever denken en sneller oordelen. Uiteindelijk zal je op deze manier het contact met jezelf verliezen, met alle gevolgen van dien. Denk bijvoorbeeld aan burn-out raken.
Er gerichte aandacht aangeven, doorvoelen, om vervolgens los te kunnen laten en kiezen voor de ‘ Bright side of life ’. Kiezen voor de ☀️ in je hoofd. Je kunt dan ook echt veel meer aan, je gedachten en kijk naar de wereld én jezelf zijn veel positiever en liefdevoller.

Ik kies heel bewust voor de ‘bright side of life’.

Wanneer het leven je �� geeft ;

maak limonade.

Al is het leven af en toe moeilijk en zuur, kies ervoor om ondanks dat er iets moois en positiefs van de maken. Denk ik mogelijkheden en oplossingen.... want die gaan je uiteindelijk verder brengen ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

In contact met Ervaringsdeskundigen

Mon, 26 Apr 2021 17:02:38 GMT

Gezien, Gehoord, Geliefd én Begrepen voelen, hoe je start ook is geweest.

Als een rode draad loopt dit door het contact met ervaringsdeskundigen heen. Iedere keer weer levert het mooie en bijzondere gesprekken op, vol herkenning, erkenning en begrip; in verbinding met elkaar. Een half woord is vaak al genoeg. En zelfs woorden zijn vaak niet nodig.

Hoe verschillend ieders verhaal ook is, we hebben allemaal een lastige start gehad, vol met hobbels.

Door ervaringen en kennis te delen, mee te denken bij vraagstukken of bepaalde thema’s, met elkaar te sparren, elkaar een luisterend oor te bieden, lol hebben..... Samen weet je meer dan alleen. En weet: Je bént niet alleen!

Contact met mensen die ook een complex geboorteverhaal hebben gehad - of dat het nu vanuit de ouder bekeken wordt, of vanuit het kind (dat inmiddels volwassen is)- kan ontzettend fijn zijn.

Een paar jaar geleden was er weinig tot niets te vinden over de impact op latere leeftijd van een vroeggeboorte.

Dat is ook één van de belangrijkste redenen geweest voor mij om te starten met het schrijven van blogs.

Verhalen dienen verteld te worden,

taboes doorbroken,

kennis en ervaringen gedeeld

��

De laatste tijd zie ik steeds meer initiatieven ontstaan. En dat vind ik echt buitengewoon super!

Hieronder zal ik een paar van deze initiatieven noemen :

Op Facebook zijn er groepen waarbij je je kan aansluiten, zoals:

Couveusekanjers , een platform voor ex couveusekinderen en hun ouders
Lotgenotencontact Ex-couveusekinderen

Ook zijn de ‘ Veer-Krachtige Ouders ’ op Facebook te vinden. Vanuit ouderperspectief zetten ze hun eigen ervaringsdeskundigheid en expertise in om andere ouders, maar ook zorg professionals te ondersteunen en te verbinden met elkaar. Alles voor een goede en kansrijke start, de eerste 1000 dagen zijn cruciaal voor de ontwikkeling van een kind.

Ervaringsdeskundigheid én wetenschap kunnen niet zonder elkaar.

��

Maar kijk ook eens op de Facebookpagina van Klein Meisje maakt een Reisje en Van Klein naar Groot , twee jonge meiden van begin 20 die regelmatig een inkijkje geven in hun leven als prematuur geboren jongvolwassene.

Als laatste wil ik het intitiatief van Care4Neo nog even benoemen, in 2020 heeft deze organisatie het netwerk ex-couveuse kinderen opgezet, iedere keer weer een mooie ontmoeting tussen de wetenschap en het netwerk. Een belangrijke speerpunt binnen dit netwerk is de neonatale follow-up in Nederland en de lange termijn gevolgen van vroeggeboorte.

Mocht je na het lezen van deze blog (of één van mijn andere blogs) een vraag aan me hebben, contact met me op willen nemen, stuur me dan gerust een mailtje.

Voor nu wens ik je een fijne dag, geniet van vandaag én herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Lifestyle en Early Life Stress

Sat, 17 Apr 2021 12:42:29 GMT

Het hebben van een goede gezondheid, volgens mij is dat één van de grootste rijkdommen in het leven. En die mag je koesteren.

Is je gezondheid niet helemaal top? Zit je niet lekker in je vel? Last van kwaaltjes? Gelukkig kun je veel zelf doen om je gezondheid te optimaliseren, grip krijgen op jouw eigen gezondheid.

Alles begint bij kennis en inzicht.

Op het gebied van gezondheid is er de laatste eeuw veel veranderd. Een gezonde leefstijl was 100 jaar geleden nog iets waar niet over nagedacht hoefde te worden, terwijl het nu steeds duidelijker wordt dat we het zonder een gezonde leefstijl niet gaan redden.

En wat is gezondheid ?

Huber , een Nederlandse onderzoeker heeft de term ‘gezondheid’ na onderzoek in 2011 opnieuw gedefinieerd als:

“Het vermogen zich aan te passen

en een eigen regie te voeren, in het licht van de fysieke, emotionele en sociale

uitdagingen in het leven“.

Deze definitie gaat niet uit van ziekte, maar van functioneren, kwaliteit van leven en een holistisch mensbeeld. Fysieke, mentale en sociale staat vormen hierin één geheel.

In deze blog wil ik me vooral focussen op een gezonde levensstij l en de invloed van Early Life Stress hierop.

Er is namelijk meer dan alleen een gezonde leefstijl. Er wordt veel onderzoek gedaan naar de vele omstandigheden/omgevingsfactoren die ons welzijn beïnvloeden.

In de eerste duizend dagen van ons leven, vanaf de bevruchting tot de tweede verjaardag, worden we gevormd tot wie we zijn. Invloeden in deze periode zijn bepalend voor de rest van het leven. De basis wordt dan gelegd. Zowel fysiek als mentaal.

Een korte uitleg :

Het leven begint, zoals gezegd, al in de baarmoeder. Daar vindt de aanleg plaats van organen en systemen die de gezondheid van een kind bepalen.

Onder andere stress bij de moeder tijdens de zwangerschap, maar ook bijvoorbeeld (mee)roken tijdens de zwangerschap blijkt van grote invloed te zijn op de ontwikkeling van een kind. Het kind ervaart een tekort.

Deze ‘stress’ wordt bij de baby op celniveau opgeslagen en komt daardoor al ‘gevoeliger’ ter wereld.

Tel daarbij op .... Als je te vroeg geboren wordt of een te laag geboortegewicht hebt, ook dat levert stress.

In mijn blog ‘ De impact van Vroeggeboorte ’ heb ik het al eerder benoemd. Als je prematuur geboren bent, is het van belang dat (zorg)professionals hiervan op de hoogte zijn. Lang niet altijd staat dit in een medisch dossier, terwijl het belangrijke informatie kan zijn bij het beantwoorden van een hulpvraag, het stellen van een eventuele diagnose en het starten van een behandeling.

Uit diverse onderzoeken blijkt dat ‘early life stress’ nogal wat gevolgen heeft, het laat levenslange sporen na. Bij vele chronische aandoeningen op latere leeftijd is er een samenhang met de ‘vroege start’ in het leven. En deze factor blijft nogal onderbelicht in het ontstaan van ziekte op latere leeftijd.

Vaak sta je daar zelf op dat moment ook niet bij stil. Ik heb dat verband ook ontzettend lang niet gelegd.

Vandaar dat ik het toch graag nogmaals benoem ��

Belangrijk is ook te melden dat natuurlijk niet iedereen ziek wordt van de gevolgen van Early Life Stress. Er zijn gelukkig ook mensen die zoveel compensatiemogelijkheden hebben dat ze nergens last van hebben.

Wat kun je doen als je tot de ontdekking komt dat jij geen optimale start

i n je leven hebt gehad?

Is er dan nog überhaupt iets aan te doen?

Jazeker wel!

Leefstijlgeneeskunde is een term die we steeds vaker horen. Steeds meer artsen gaan ook aan de slag met leefstijl. Wat een geweldige ontwikkeling is.

Ben je op zoek naar antwoorden op je (onverklaarbare) klachten? Weet jij wanneer de klachten ontstaan zijn?

Wil je weer in balans komen en blijven en grip krijgen op je eigen gezondheid? Zowel mentaal als fysiek?

Onderstaande 7 peilers kunnen je daarbij helpen :

Breinkennis : Zonder de kennis over je brein kun je je leven, maar ook je klachten die je ervaart niet veranderen. Je brein is de eerste 8 jaar van je leven gevuld met kennis en informatie die je vandaag de dag vaak nog onbewust inzet. Kennis en inzicht in deze processen hebben mij echt verder geholpen.
Brain Food : Met de juiste voedingsstoffen geef je je brein, maar ook je lichaam energie, balans, focus, rem je ontstekingen en zorg je voor een duurzame omgeving voor je interne processen. Denk hierbij ook aan bijvoorbeeld je 2e brein; je darmen. Een orthomoleculaire therapeut kan je daarbij eventueel ondersteunen en eventuele tekorten in bijvoorbeeld vitamines en mineralen opsporen. Mij heeft dat enorm geholpen.
Beweging : Dit is essentieel voor een goed werkend menselijk systeem. Tekort aan bewegen ontwikkelt chronische ziektebeelden en disbalans in ons brein. Ga lekker buiten wandelen, een frisse neus halen.
Stress : Is niet altijd negatief, maar ook positief. Stress hebben we evolutionair nodig om te kunnen overleven. Het is dus een basisfunctie van ons brein systeem. Echter, de stress die we tegenwoordig ervaren is vaak chronisch. En die put uit en maakt ons ziek. Mentaal en fysiek werkt dit door. Weet jij waar je stress van krijgt? Spelen er nog stressfactoren mee welke zijn ontstaan in je vroege jeugd? De geprogrammeerde overleving strategie zal ziet zomaar verdwijnen, maar bewustwording op dat gebied is het begin van genezing.
Ontspanning : In onze drukke levens hebben we vaak te weinig ontspanning. We staan continu AAN. Ga na wat ontspanning voor je kan doen op je mentale gezondheid. Wat werkt voor jou? Ik plan meerdere meditatie momenten en ademsessies in op een dag om in balans te blijven.
Omgeving : Zowel de mensen om je heen, als ook de omgeving waar je woont en werkt zijn van invloed hoe jij omgaat met je mentale gezondheid.
Slaap : Is écht essentieel, zo’n 8 uur per dag. Ik heb zelf echt minimaal 10 tot 11 uur nodig �� met overdag een extra powernap. Tegenwoordig slapen we steeds slechter en minder. De uren die je slaapt dienen van hoogwaardige kwaliteit te zijn. Hoe doe je dat? Hoe zorg je ervoor dat je brein echt voldoende rust tijdens de uren die je slaapt?

Het op latere leeftijd herstellen van je interne programmering is een hele uitdaging die je echt zelf zult moeten aangaan. Ik denk dat het voorkomen van Early Life Stress op de lange termijn zijn vruchten zal afwerpen. Voorkomen is tenslotte altijd beter dan genezen.

Ik juich daarom het initiatief vanuit de overheid voor een ‘Kansrijke Start’ ook alleen maar toe. De eerste 1000 levensdagen van een kind zijn bepalend voor de rest van zijn/haar leven.

Als je kennis en ervaringen deelt, vermenigvuldig je het – net als geluk ��

Door van delen vermenigvuldigen te maken, vergroten we de impact van

een goede start voor elk kind.

Ik gun iedereen ‘grip op zijn/haar gezondheid’, hoe je start ook is geweest. ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Ademwerk

Sun, 11 Apr 2021 06:37:42 GMT

“Je ademhaling is een afspiegeling

van hoe je leeft."

Onze adem bepaalt onze gemoedstoestand en ook onze gezondheid. Elke emotie en gedachte gaan samen met een specifiek ademhalingsritme.

De meesten van ons ademen oppervlakkig vanuit de borst. Een oppervlakkige ademhaling stuurt een signaal naar de hersenen dat niet alles in orde is - we hebben stress.

Omgekeerd is het zo dat ademhaling vanuit de onderbuik de adem stimuleert, het brein van meer zuurstof voorziet en het signaal afgeeft dat alles in orde is.

Wanneer we aandacht geven aan onze adem kan dit ons genezen van alle littekens uit het verleden en zorgen over de toekomst.

Dat de adem een krachtig iets is, dat wist ik al.

In mijn opleiding tot Meditatie- & LifeCoach heb ik kennis mogen maken met verschillende vormen van ademwerk.

Het belang van een goede vrije ademhaling is groot. Door mijn longaandoening heb ik af en toe letterlijk ademnood.

In mijn zoektocht om mijn longconditie en ademhaling te verbeteren heb ik veel medicijnen en hulpmiddelen, zoals het PEP-masker, uitgeprobeerd.

Iets in mij zei dat ademwerk wel eens een waardevolle aanvulling zou kunnen zijn. Dat is ook de reden dat ik me de laatste jaren verder heb verdiept in verschillende vormen van ademwerk.

Ik heb verschillende methodes uitgeprobeerd en mezelf eigen gemaakt, onder meer ‘ the Art of Breathing ’ en de ‘ Wim Hof methode ’.

Ademwerk bleek inderdaad een �� voor mij te zijn.

Ik train mijn longconditie, maar daarnaast brengt het ook rust, levert het energie op, en nog zoveel meer.

Ademwerk kan echt transformerend werken. Natuurlijk is dit heel persoonlijk, iedereen maakt hierin zijn eigen reis.

Wat ademwerk voor je zou kunnen betekenen ?

- verminderd stress

- versterk je immuunsysteem

- maakt je optimistischer en positiever

- verhoogd je energie, je voelt je levendiger.

- helpt je vastzittende emoties loslaten, het verbetert je emotionele huishouden

- een diepere relatie met jezelf

- een sterkere verbinding met je hart en intuïtie

- geeft je meer inzicht en gemoedsrust

- een innerlijke verschuiving die leidt tot meer balans, je bent meer gecenterd.*

* Gecenterd zijn betekent dat je met beide benen stevig op de grond staat, emotioneel stabiel bent en de baas bent over je gedachten. Hierdoor sta je krachtiger en steviger in het leven.

Welcome inner peace.

It is just one breath away....

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Zelfontplooiing

Mon, 29 Mar 2021 07:44:57 GMT

In deze blogreeks over Levensbehoeften & Basisvertrouwen neem ik je deze keer mee in mijn reis rondom de pijler ' Zelfontplooiing '.

De laatste blog van deze reeks alweer.

Zelfontplooiing , ieder mens begint met zelfontwikkeling op het moment dat hij zich verbindt met zijn ouders én als hij van hen loskomt. En dat is al best snel, zo’n 9 maanden na de geboorte is de ‘psychologische geboorte’.

Kinderen worden op die leeftijd minder afhankelijk van factoren van buitenaf en zijn meer gericht op hun innerlijke, eigen kracht. De periode waarin kinderen vaak ook een eigen willetje krijgen �� Er komt ruimte voor ‘meer’ zelfstandigheid, ze gaan op ontdekkingstocht, ze ontdekken en groeien.

Maar ook bijvoorbeeld jezelf durven zijn, zonder sociaal wenselijk gedrag, is zelfontplooiing. Als je jezelf anders voor doet dan je bent, je continue aanpast aan anderen, kun je jezelf niet optimaal ontwikkelen.

De behoefte om jezelf te ontwikkelen, op persoonlijk en mentaal vlak, is een natuurlijke behoefte. Met een stevig basisvertrouwen lukt dat.

Zit er een blokkade op dit gebied, dan kunnen de volgende thema’s spelen :

- faalangst

- je eigen kracht, kwaliteiten en vermogens onderschatten

- moeite met oplossingsgericht denken

- oorzaken buiten jezelf leggen

- excuses verzinnen om iets niet te hoeven doen

- vastlopen in je ontwikkeling en groei

Faalangst is wel een herkenbaar fenomeen voor mij. Vooral op de HAVO heb ik hier last van gehad. Wilde het allemaal zo goed doen, bewijzen aan mezelf en mijn omgeving dat ik het kon, om vervolgens van de stress en de druk die ik mezelf oplegde, compleet vast te lopen, letterlijk een error kreeg in mijn hoofd en een toets gewoon verknalde.

Tja, een vicieuze cirkel ontstaat dan gemakkelijk, ik ging nog harder werken, bleef leerstof herhalen tot in den treure, mezelf blijven bevestigen dat ik de leerstof begreep (vertrouwen in mijn kwaliteiten), de innerlijke druk verder opvoerde, de stress weer kwam opvlammen bij een volgende toets....

Totdat het moment kwam dat ik van mezelf niet gelijk een 8 of 9 hoefde te scoren. Rust in de tent, goed is goed.

Ik begon mezelf andere verhalen te vertellen, positiever . Liefdevoller naar mezelf. Hierdoor kwam er ruimte in mezelf én lukte het wél. Mijn vertrouwen in mijn eigen kracht en kwaliteiten groeide, volgde mijn eigen weg, met de regie zelf in handen.

Op eigen kracht, geloof in mijn kwaliteiten en vermogens heb ik mooie dingen bereikt.

Ik ben dol op zelfontwikkeling en zelfontplooiing. Ik denk dat je als mens nooit uitgeleerd bent en ik leer zelf nog elke dag.

Denk in mogelijkheden en kansen.

Ook als het leven je soms zure citroenen �� geeft, drink dan het heerlijke ‘sap’ ervan.

Blijf jezelf ontwikkelen.

Het geeft je een rijker leven, vol met verfrissende inzichten.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Erkenning en Waardering

Sun, 21 Mar 2021 13:38:02 GMT

In deze blogreeks over Levensbehoeften & Basisvertrouwen neem ik je deze keer mee in mijn reis rondom de pijler ' Erkenning en Waardering '.

Voor mij zijn deze twee behoeften met elkaar verbonden. Erkenning komt van Erkennen: het recht van bestaan inzien of toegeven. Met andere woorden wordt je erkend en gezien in je bestaan, vanaf je prilste begin ? Waarderen is onder andere iets of iemand op de juiste waarde schatten.

Elk kind (en volwassene) wil voelen dat het bestaansrecht heeft.

Bestaansrecht heeft erkenning en waardering nodig, want dat geeft je bestaansrecht.

Wanneer hierin tekortgeschoten is, zul je naar manieren op zoek gaan om deze levensbehoefte alsnog op te vullen. Je gaat op zoek naar bevestiging in de buitenwereld.

Een gevoel van erkenning geeft een gevoel van veiligheid dat je er mag zijn. Dit helpt je om bij jezelf te blijven.

Erkenning geeft je het gevoel begrepen te worden. Als je je veilig voelt, durf je jezelf te onderscheiden van anderen en mag en kan je uniek zijn.

Wanneer je voldoende erkenning krijgt, wordt het ook makkelijker om erkenning te geven aan anderen. Wat je geleerd hebt, geef je door. Daardoor ben je in staat anderen ook beter te begrijpen en te waarderen.

Pas als je jezelf erkent en waardeert, ervaar je (zelf)vertrouwen en (zelf)respect en kun je de erkenning en waardering door en van anderen volledig ontvangen. Het is prettig om een compliment te ontvangen, maar geen noodzaak meer. Je hebt dan geen bevestiging van buitenaf meer nodig.

Hierbij wat thema’s rondom erkenning & waardering die kunnen spelen :

- extreem veel waarde hechten aan status, aan de ‘buitenkant’

- gezien en gehoord willen worden

- aandacht vragen

- veel waarde hechten aan de mening van anderen

- bevestiging zoeken

- veel waardering willen krijgen voor je werkzaamheden

- bevestiging buiten jezelf zoeken

Heb je issues op dit vlak ? Hoe zou het zijn als je jezelf mag erkennen en waarderen, om wie je bent en wat je doet? Hoe zou dat zijn?

De daadwerkelijke erkenning en waardering is uiteindelijk

in jezelf te vinden.

Word jezelf bewust van je eigen verbinding, van de liefde voor jezelf.

Lang heb ikzelf ook de erkenning en waardering buiten mezelf gezocht, als kind, puber en jongvolwassene. Ik wilde graag de bevestiging van anderen dat ik het goed deed, zowel op school, in mijn werk, maar ook in privé situaties. Gedachten als: ‘Ben ik oké?’, ‘Mag ik er zijn?’, kwamen regelmatig voorbij. Ik wilde gezien en gehoord worden én geliefd. Erkend en gewaardeerd om wie ik ben.

Nu weet ik dat ik verbaal best wel mijn vrouwtje kon staan, en had wel mijn manieren gevonden om één en ander te verbloemen - in mijn hoofd, uit mijn lijf - maar diep van binnen voelde ik mij klein en onzeker.

Wellicht is ouder worden hierin ook een zegen�� Ik heb de liefde in mijzelf inmiddels al wat jaren gevonden, heb vertrouwen in mezelf, erken en waardeer mezelf, inclusief mijn imperfecties. Ik heb mezelf leren omarmen.

En dát gun ik echt iedereen ❤️ Heb jezelf lief, erken en waardeer jezelf, mooi mens ❤️

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Veiligheid

Mon, 15 Mar 2021 09:34:34 GMT

In deze blogreeks over Levensbehoeften & Basisvertrouwen neem ik je deze keer mee in mijn reis rondom de pijler ' Veiligheid '.

Ik beken eerlijk, veiligheid is voor mij een belangrijke behoefte, een ding, een thema. In mijn leven heb ik op dit vlak wel wat littekens opgelopen.

Veiligheid is een breed begrip, vrij van gevaar zijn, je veilig en geborgen voelen, maar ook begrippen als gerustheid en zekerheid kun je hieronder scharen.

Hoe veilig voel jij jezelf? Ben je in een veilige omgeving opgegroeid? In een liefdevol gezin, waarin je jezelf geborgen hebt gevoeld?

Daarnaast zijn er nog vele onveilige situaties te bedenken, welke op je levenspad voorbij kunnen komen, zoals (verkeers)ongevallen, (seksueel) misbruik, een inbraak of brand.

Hierdoor kunnen er thema’s ontstaan, zoals :

- Moeite hebben om grenzen aan te geven (of juist grenzenloos zijn)

- Moeite hebben om je eigen ruimte in te nemen

- Veel behoefte hebben aan geborgenheid

- Hoge verwachtingen hebben van de ander

- Willen weten waar je aan toe bent

- Scenario’s bedenken (vooruitdenken), dit geeft een gevoel van veiligheid

- Druk maken wat een ander van je denkt (angst voor afwijzing)

- Achterdochtig zijn

Mijn vroege geboorte en mijn tijd in de couveuse hebben wel wat littekens veroorzaakt. Daarnaast zijn er op mijn levenspad ingrijpende gebeurtenissen geweest die daar nog een extra schepje bovenop hebben gedaan.

Ik prijs me gelukkig en rijk dat ik ben opgegroeid in een warm veilig nest, thuis bij mijn ouders, mijn broer & hond Floris.

Dit heeft er zeker aan bijgedragen dat ik me geborgen heb gevoeld.

Ondanks de veilige thuishaven denk ik dat ik, achteraf gezien, het overgrote deel van mijn leven heb ‘overleefd’; vol in mijn overlevingsstand.

Door mezelf te verdiepen in de werking van ons stress-systeem ben ik mezelf van meerdere dingen bewust geworden en ben ik aan de slag gegaan. Veelal zelf, maar ook heb ik hulp ingeschakeld. We hoeven immers niet alles alleen te doen ��

Ik ben me bewust (geworden) van verschillende triggers, welke ook nu nog af en toe mijn overlevingsmechanisme in werking zet. Ik schiet in een soort van ‘verstarring’, in mijn hoofd.

Met lichaamswerk & meditatie lukt het me om de connectie met mijn ❤️ en lijf weer terug te vinden en te ontspannen. Dat is ontzettend fijn.

Van angst en verstarren naar vertrouwen en loslaten.

Hierdoor lukt het ook om mijn eigen grenzen beter te bewaken en laat ik een ander er niet zo snel meer overheen gaan. Ik heb geleerd mijn eigen ruimte in te nemen, zonder me daarbij schuldig te voelen.

Ik mag er ZIJN en bén veilig, want uiteindelijk draait het er, mijn inziens ook om, dat je je veilig & comfortabel voelt mét en in jezelf.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Kennis

Tue, 09 Mar 2021 14:21:40 GMT

In deze blogreeks over Levensbehoeften & Basisvertrouwen neem ik je deze keer mee in mijn reis rondom de pijler ‘Kennis' .

Nu is Kennis een breed begrip. Je kunt hierbij denken aan kennis uit boeken, opleidingen en (werk)ervaringen, maar ook aan kennis over je familie, een eventueel (familie) geheim en kennis over je geboorteverhaal. Ook die aspecten zijn van belang.

Samengevat: het kennen van, de bekendheid met, het bewustzijn, het besef en de ervaring,

bewust en onbewust.

Door gebrek aan kennis, maar ook door verwachtingen en aannames, kunnen conflicten ontstaan.

Hierbij kun je denken aan :

- Onzeker zijn

- Veel opleidingen en cursussen volgen, omdat je het gevoel hebt nooit genoeg te weten.

- Het gevoel dat je kennis niet voldoende of goed genoeg is.

- Jezelf afvragen of je wel wat te melden hebt? En of datgene wat je te melden hebt dan wel interessant genoeg is.

- Opkijken tegen anderen.

- Bang zijn om informatie te vergeten, iets over het hoofd te zien.

De behoefte aan kennis en inzicht herken ik zeker. Ik heb me lang kunnen ‘verschuilen’ achter rollen/functies die ik invulde, in loondienst. Ik was mezelf wel, absoluut, maar voelde me zelfverzekerder omdat ik me ook kon verschuilen achter een ‘bedrijf’. Ik sprak zeg maar ook ‘uit naam van’.

Als coach, maar ook met het schrijven van deze blogs kan ik me niet meer ‘verschuilen’ achter een rol, functie of bedrijf, maar ben ik mijn kwetsbare zelf . En dat kan ik af en toe ontzettend spannend vinden. Het zichtbaar zijn , dat schuurt af en toe enorm.

Verhalen die ik mezelf af en toe - stiekem dan hè - nog steeds vertel zijn:

‘Ik ben niet goed genoeg, ik ben het niet waard, wie zit er nou op mij te wachten, dat kan ik nog niet’.

Ik ben me hier super bewust van, als ook van de angst die hieronder ligt, de angst voor afwijzing.

Door het inzicht in die angst, maak ik telkens bewust de keuze om door deze angst heen te gaan en tóch mijn verhaal te vertellen . Want dát doet ertoe! Ík doe er toe! En verhalen dienen verteld te worden, toch? ��

En kennis vergaren vanuit deze drijfveer is ook veel fijner. De keuze maken om mezelf in iets te verdiepen vanuit de gedachte ‘hé da’s interessant, daar wil ik wel meer over weten’, is zoveel positiever als kennis 'moeten' vergaren vanuit de drijfveer en gedachte dat ik niet goed genoeg zou zijn. Veel liefdevoller ook ��

Met behulp van opstellingen, innerlijk kind-werk (regressie) heb ik extra kennis vergaard over mezelf en over mijn systeem van herkomst.

En als kers op de taart (��) heeft ‘ Geboorte in Kaart ’ mij ontzettend veel inzicht gegeven over mijn geboortepatronen - prenataal, perinataal (tijdens de geboorte) als kort na mijn geboorte - én de daaraan gekoppelde onderliggende behoeften.

Om mijn geboorte in kaart te brengen, hebben de dierbare gesprekken met mijn ouders enorm geholpen en is het gelukt om mijn lichaamsgeheugen aan te spreken. Echt verbazingwekkend hoe wijs ons eigen lijf is.

Dit alles heeft me ontzettend veel kennis en inzichten opgeleverd, met in het verlengde daarvan bewustwording, acceptatie en omarming voor alles wat is én is geweest.

Ik heb echt één en ander los kunnen laten. Wat een rust en ruimte geeft dat én een enorm fijn én dankbaar gevoel.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Fysiologische behoeften

Fri, 05 Mar 2021 08:56:25 GMT

In deze blogreeks over Levensbehoeften & Basisvertrouwen neem ik je deze keer mee in mijn reis rondom de pijler ‘Fysiologische behoefte’ .

Wat zijn dit ?

Dit zijn de meest basale behoeften van de mens om het menselijk lichaam te kunnen laten functioneren.

Denk daarbij aan de lichamelijke behoeften als zuurstof, voedsel, slaap, de mogelijkheid om naar het toilet te gaan en seksualiteit (voortplanting), maar ook de behoefte aan emotionele verbinding. Als je wel eten krijgt maar geen emotionele voeding, kun je letterlijk niet groeien.

Thema’s die kunnen spelen zijn onder andere :

- Algehele gezondheidsproblemen

- Burn-out

- Problemen rond seksualiteit

- Obesitas

- Anorexia

- Voedingssupplementen nodig hebben, omdat je lijf dit onvoldoende uit eten haalt.

De eerste weken na mijn geboorte heb ik in de couveuse doorgebracht. Mijn ouders hebben mij in die periode, vanaf een afstand mogen bewonderen én dat hebben ze ook gedaan ��

Aanraking , laat staan huid-op-huid contact was er niet. (Alleen de medische aanrakingen, die waren er natuurlijk wel)

Van emotionele voeding was dus geen sprake. Gelukkig is dat later goed gekomen. �� en zijn er gaten in mijn (hechtings)web hersteld.

Het gebrek aan aanrakingen wordt ook wel huidhonger genoemd. Aanraking raakt , ik kan nu, ruim 40 jaar later, er nog steeds enorm naar hunkeren.

Heerlijk om een knuffel te krijgen - en als ik die vertrouw en het voelt veilig (klinkt gek, maar zo voel ik het) - kan ik er ook intens van genieten.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Kerntransformatie

Thu, 25 Feb 2021 12:58:41 GMT

In deze blogreeks over Levensbehoeften & Basisvertrouwen neem ik je deze keer mee in mijn reis rondom de pijler ‘ Kerntransformatie ’.

Laat ik je eerst uitleggen wat ik hieronder versta. Het heeft te maken met de behoefte om terug te keren naar je kerntoestand, je diepste niveau van bewustzijn, je Zijn, waarin je volledig zonder oordeel bent. Zonder oordeel kijk je naar wat is, naar jezelf en de wereld om je heen. In het hier en nu. Het overstijgt je eigen denken op bewust, onbewust en energetisch niveau.

Thema’s die kunnen spelen zijn onder andere :

- Faalangst

- Prestatiedrang, goedkeuring van de ander nodig hebben

- Gedachten als: ik ben niet goed genoeg

- Moeilijk je gevoelens kunnen uiten

- Het gevoel hebben dat je mening of gevoel onbelangrijk is

- Opkijken tegen iemand

Het gevoel van falen, niet goed genoeg zijn, mezelf moeten bewijzen - ik kan het wel - opkijken naar een ander.... het zijn zomaar wat dingen waar ik me in herken.

Ik wil het goed doen. Het goede doen, voor mezelf en zéker voor de ander. De ander niet teleur stellen. Pleasen. Dat ik hiermee, onbewust, steeds verder van mijzelf verwijderd raakte. Ik had geen idee.

Gelukkig heb ik mezelf hierin terug gevonden. Het lukt me weer om terug te keren naar mijn kerntoestand, daar waar ik de liefde voor mezelf kan voelen. Wat een rust geeft dat! Voelen dat ik goed en oké ben, inclusief mijn imperfecties.

Meditatie is voor mij hierin de sleutel (��) en werkt voor mij echt ontzettend goed. Ik heb me hier de afgelopen jaren verder in verdiept.

Ook doe ik aan ademwerk - verschillende adem oefeningen - waarmee ik in verbinding kom tussen mijn lichaam en mijn geest, in verbinding met mezelf én in verbinding blijf met de mensen om me heen. Het helpt ontstressen, waardoor het me nu steeds beter lukt, ook in uitdagende situaties, kalm te blijven (en ook liefdevoller naar mezelf)

Kortom: ik ben véél meer in balans en kan mijn eigen grenzen hierin ook stukken beter bewaken.

En dat gun ik iedereen ��

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Emotionele Verbinding

Thu, 18 Feb 2021 10:23:20 GMT

“Vroege levenservaringen zijn van invloed op ons basisvertrouwen”

Zoals in mijn vorige blog beschreven beïnvloeden onze vroegste levenservaringen de mate waarin wij een basis voelen in onszelf en vertrouwen ervaren.

Wat zijn universele levensbehoeften?

Als je niet eet of drinkt, ga je dood. Als er geen veilige geborgen plek is om te wonen, levert dat een hoop stress op.

Om te kunnen (over)leven, groeien, ontwikkelen en functioneren moet je echter in meer behoeften voorzien.

Één van de bekendste modellen die de levensbehoeften van de mens in kaart brengt, is de piramide van Maslov (1943).

In het CREF-model (Van Leeuwen) is het gedachtengoed van Maslov verder uitgewerkt. Het is een cirkel, opgebouwd uit zeven universele en aangeboren levensbehoeften, met in de kern ‘Emotionele Verbinding’ ; Onvoorwaardelijke liefde die de kern vormt van het basisvertrouwen en bestaansrecht. Het is de meest belangrijke en overstijgende levensbehoefte, die alle andere levensbehoeften met elkaar verbindt. Het is dé cruciale factor om een stevig basisvertrouwen tot stand te brengen.

Zeven universele en aangeboren levensbehoeften (pijlers) :

1. Emotionele verbinding

2. Kerntransformatie

3. Fysiologische behoefte

4. Kennis

5. Veiligheid

6. Erkenning en waardering

7. Zelfontplooiing

Als je niet, of onvoldoende wordt voorzien in een bepaalde levensbehoefte, ontstaat er een on-balans in het basisvertrouwen. Én weet, zoals eerder al eens gemeld in mijn blog ‘Hechting en Basisvertrouwen’, het is mogelijk om je beschadigde basisvertrouwen, jouw persoonlijke web, op latere leeftijd alsnog te herstellen . ��

Bij veel te vroeg geboren kinderen speelt dit ‘thema’. Ook bij mij!

In meerdere blogs zal ik je meenemen in mijn reis hierin, de stappen die ik heb ondernomen om mijn basisvertrouwen te herstellen, met vallen en opstaan.

Emotionele verbinding

Zoals hierboven beschreven is dit de meest belangrijke en overstijgende levensbehoefte, die alle andere levensbehoeften met elkaar verbindt.

Denk hierbij ook de vrouwelijke (moeder) energie, die verbinding maakt met je binnenwereld, je emoties en gevoelens.

Wanneer onvoorwaardelijke (moeder) liefde ontbreekt, treedt er een behoorlijke verstoring op in je basisvertrouwen, in jouw persoonlijke (hechting)web.

Thema’s die kunnen spelen zijn onder andere :

- Je niet welkom voelen

- Je alleen voelen

- Je afgewezen/ongewenst voelen

- Je onbegrepen voelen

- Je onzeker voelen

- Bang zijn in de steek gelaten te worden

Weet je wat zo gek is. Ik weet bijvoorbeeld dat er van me wordt gehouden. Het wordt ook gezegd en toch, lijkt het wel of ik dàt gevoel niet altijd vertrouw. Ik kan me weleens alleen voelen, terwijl ik voldoende mensen om me heen heb.

Vroeger op de basisschool vond ik het na iedere vakantie weer spannend of mijn vriendinnen me nog wel lief zouden vinden. Daar kon ik enorm onzeker over zijn. Bang om in de steek gelaten te worden, niet welkom te zijn.

Inmiddels weet ik dat één en ander terug te voeren is op mijn tijd in de couveuse. Lag daar helemaal alleen, te wachten tot mijn mama me kwam halen én dat duurde echt enorm lang.

Eerlijk, ik heb lang deze link niet willen leggen hoor, daar zijn wel wat gesprekken aan vooraf gegaan. Begreep er echt niets van.... hoezo dan?

Tja, inmiddels heel wat stappen hierin ondernomen en kennis vergaard. Mijn geboorte en onvervulde behoeften in kaart gebracht, mijn lichaamsgeheugen aangesproken, dingen doorvoeld en diverse gesprekken gevoerd. Dankbaar ��

Resultaat is dat ik de liefde in mezelf weer voel, de liefde van anderen en me welkom voel. Soms nog niet hoor, maar elke dag leren we hè, met vallen en opstaan.

Ik ben supertrots op mezelf �� Ook dat mag gezegd worden.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Hechting en Basisvertrouwen

Tue, 09 Feb 2021 12:19:50 GMT

“Vroege levenservaringen zijn van invloed op ons basisvertrouwen”

Een thema wat veel speelt bij (extreem) te vroeg geboren kinderen en inmiddels volwassenen.

Veel ‘uitdagingen’ op het gebied van (onveilige) hechting op latere leeftijd zijn terug te leiden tot een vroeg ontwikkeld ‘trauma’.

Zie het als een zorgvuldig gesponnen web, mooi en veerkrachtig, maar tegelijkertijd ook kwetsbaar.

Alles begint bij het opbouwen van basisvertrouwen . En die opbouw begint al vóór de geboorte. Klinkt wellicht gek, maar het is wel zo.

Het 1e hechtingsmoment is de samenkomst tussen de eicel en zaadcel, het prille begin van het leven.

Cellen hebben een grote overlevingsdrang, ze ‘lezen’ als het ware hun omgeving, wisselen informatie uit. Is de omgeving gezond, met voldoende emotionele verbinding en vertrouwen? Dan is er een veilige basis voor de cellen om een embryo te vormen, te overleven en zich te ontwikkelen. ( Biologie van de overtuiging, Bruce Lipton ).

Een embryo heeft nog geen hersenen, maar wél een cellulair geheugen; de voorloper van je lichaamsgeheugen en je brein. Hierdoor blijven herinneringen uit de prenatale fase dus bewaard. Je cellulaire en lichaamsgeheugen vormen samen je oergeheugen: de gevoelskant die je weten overstemt.

Het hele proces van ontwikkeling vanaf conceptie tot embryo, foetus en baby tot en met de bevalling - beter gezegd eigenlijk de eerste 1000 dagen van je leven - is van invloed op de vorming van mensen.

Zo kunnen toxische stoffen en stresshormonen die de zwangere vrouw aanmaakt tijdens de zwangerschap terecht komen bij het ongeboren kind. Denk aan de stress en angst voor bijvoorbeeld de bevalling, of vanwege ontslag. Of de bekende dingen als roken, drinken en medicatie. Maar ook medische interventies zoals bijvoorbeeld een keizersnede. Of als baby’s (extreem) vroeg geboren worden en na de geboorte langere tijd in een couveuse door brengen of een tweelingbroer/zus verliezen voor of kort na de geboorte. Dát heeft impact!

Het is belangrijk om te beseffen dat een kind knokt voor zijn of haar leven en daarbij veel stresshormonen aanmaakt. De overlevingservaring zorgen – onbewust – voor een inprent die wordt opgeslagen in het brein en lichaamsgeheugen en zijn van invloed op het basisvertrouwen.

Telkens wanneer er in het verdere leven een spannende situatie voorbij komt, komen de herinnering en het signaal van gevaar bovendrijven. En weet, als ik vecht, vlucht of verstar overleef ik. Want dat was succesvol.

De hechting tussen moeder en kind speelt een invloedrijke rol in het basisvertrouwen . De mate van (emotionele) aanwezigheid en bereikbaarheid van de moeder voor het kind is cruciaal bij indrukwekkende gebeurtenissen, zowel voor, tijdens als na de geboorte.

Hoe sneller het basisvertrouwen ná de geboorte wordt hersteld , opgevuld en opgewaardeerd , hoe beter.

Én weet: ook op latere leeftijd is dit mogelijk ��

Hoe is jouw web gesponnen? Mooi en veerkrachtig? Of zitten er wat ‘gaten’ in je web? Heb jij je eigen geboorte en behoeften wel eens in kaart gebracht? Spreek jij je lichaamsgeheugen wel eens aan?

Alles begint bij bewustwording en inzicht. Vanuit daar kun je weer verder groeien en helen. Zodat ook jij je mooiste leven kan leven ☀️

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

Mindset

Fri, 05 Feb 2021 11:50:41 GMT

Wat is mindset?

De letterlijke vertaling van mindset is geesteshouding, de manier van denken. Niet alleen over anderen, maar meer nog over jezelf.

Je mindset is van invloed op hoe je denkt, wat je voelt en wat je doet.

Al jouw huidige opvattingen en overtuigingen vormen samen jouw beeld van de wereld en je eigen rol daarin.

Zie je kansen of juist belemmeringen? Ga je voor het avontuur of blijf je liever in je comfortzone?

Er zijn twee soorten mindset te onderscheiden:

* fixed (vaste) mindset : Iemand met een vaste mindset gaat ervan uit dat je intelligentie en kwaliteiten vast staan en dat je er daardoor geen invloed op kunt uitoefenen - Zo ben ik gewoon - Dat kan negatieve gevolgen hebben voor onder andere: het leren, de prestaties, het aangaan van uitdagingen, de inzet en het omgaan met kritiek.

* growth (groei) mindset : Iemand met een groeimindset gaat ervan uit dat je je intelligentie en kwaliteiten verder kunt ontwikkelen - Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan - Je kunt groeien door proberen, doorzetten en oefenen.

Je mindset bepaalt van alle beslissingen die je neemt de insteek – en die kan negatief of positief zijn.

Hoe denk jij bijvoorbeeld over je intelligentie, kwaliteiten en vaardigheden? En denk je eerder in termen als ‘JA-en’ of in termen als ‘JA-maar’?

Interessant om te weten is dat je hersenen van nature negatieve gedachten zwaarder laten wegen. Dat was nuttig in de oertijd, toen het gevaar om ons heen overal op de loer lag en het herkennen van risico’s je overlevingskansen vergrootte.

Tegenwoordig is van zulk gevaar geen sprake meer en zitten onze negatieve gedachten ons vaker dan nodig in de weg – tot depressies aan toe!

Mindsets maken een belangrijk deel van je persoonlijkheid uit, maar ze zijn te veranderen. Alleen al als je weet dat ze bestaan, kan dat ervoor zorgen dat je anders gaat denken en reageren. Alles begint bij bewustwording.

Oude patronen die je niet dienen, kun je alleen doorbreken met een nieuwe positieve mindset.

Weet dat elke dag de zon schijnt. Hoog aan de hemel of achter een wolk verscholen, maar de ☀️ is er, elke dag weer.

Leg je focus op alles wat kan, mag en mogelijk is. Ben dankbaar. Denk in mogelijkheden, kansen en oplossingen.

Doe eens wat anders, ga uit je comfortzone. Soms schuurt dat wellicht, maar da’s oké, want juist dáár zit de ruimte tot groei en ontwikkeling.

Met een positieve growth mindset kun je bergen verzetten, je angsten overwinnen en je mooiste leven leven.

Geniet van vandaag & herhaal het morgen!

Liefs,

Ingeborg Anna

I AM Embracing my stress

Wed, 27 Jan 2021 14:28:56 GMT

De Werking van ons Brein ....

Chronische Stress.

Nu ben ik al zeker vanaf mijn pubertijd geïnteresseerd in ‘de werking van ons brein’. Mateloos interessante materie vind ik dat. Zoveel over bekend, maar ook zoveel nog niet...

De ontwikkelingen rondom dit thema zijn enorm, vooral de laatste 15 jaar hebben deze een vlucht genomen.

Na mijn diagnose Periventriculaire leukomalacie (PVL), waar ik in een eerdere blog al over geschreven heb, ben ik me nog meer gaan verdiepen in alles over de werking van ons brein. Te meer omdat niet alle klachten die ik ondervind voor 100% te verklaren zijn en als ‘functioneel’ worden aangeduid.

Met andere woorden, de PVL is een ‘ hardware ’ probleem. En voor de klachten welke ‘functioneel’ zijn, deze kun je zien als een probleem in de ‘ software ’ (ik noem het daarom ook liever een uitdaging ipv een probleem ��)

Het zit een beetje in het aard van het beestje dat ik dingen wil begrijpen.

Door op zoek te gaan naar informatie, kennis op te doen, ervaringen te delen en met professionals in gesprek te gaan, krijg ik meer inzicht hierin. En dat helpt me vervolgens weer in mijn acceptatieproces én op mijn weg naar herstel.

Chronische Stress, lange tijd kreeg ik letterlijk stress bij het woord alleen al. Ik werd er opstandig van.

Hoezo chronische stress ?

In mijn opleiding tot LifeCoach heb ik weleens eens een stress-test gedaan, waarbij 3 dagen aaneengesloten onder andere mijn hartslag gemonitord werd. Hieruit bleek dat er een goede balans (⚖️) was tussen mijn belasting en belastbaarheid. Ik was in homeostase.

Verder kwam er uit bloedonderzoek bijvoorbeeld ook geen verhoogde cortisolwaarden. (Bij chronische stress is dit hoog)

Natuurlijk alles is en blijft een momentopname.

En toch, ondanks deze inzichten en metingen, ben ik mezelf ook hierin gaan verdiepen.

Chronische Stress komt veel voor, zeker in de tijd waarin we nu leven. Ook ik heb weleens stress.

Ons brein stamt nog uit de oertijd , toen we nog in grotten woonden en op jacht gingen voor eten. Ons brein is de laatste 400 duizend jaar maar zo’n 2% veranderd, terwijl ons leven er vandaag de dag totaal anders uit ziet.

Op het moment dat wij stress ervaren, komt in ons lichaam een geautomatiseerd proces op gang. De ervaring op zo’n stressreactie kan bij iedereen verschillend zijn, maar de stressreactie komt voort uit ons automatische en onbewuste taxatie systeem met als enig doel: overleven.

(ons vecht-, vlucht- en verstijf mechanisme gaat aan)

Deze reactie stelt de mens al sinds de oertijd in staat om snel en adequaat te reageren op (denkbeeldige) gevaarlijke situaties. Het gedrag dat we vervolgens laten zien, is geen ‘slecht gedrag’ maar een bijna logische reactie op de situatie.

Anno nu wordt erg veel flexibiliteit van ons verwacht. De vele prikkels die dit met zich meebrengt, zorgt voor veel stress, maar ook het voortdurend aanpassen aan bijvoorbeeld sociale situaties geeft een stressbelasting. Een beetje stress is natuurlijk niet erg, het is juist goed; het zet je in beweging, maar chronische stress put uit.

Bij prematuur geboren kinderen (en dus ook bij diegene die inmiddels volwassen geworden zijn - bij mij dus ook) is het stress-systeem gevoeliger afgesteld .

Te vroeg geboren kinderen ervaren veel stress. Er gebeurt veel, terwijl ze eigenlijk nog veilig in de baarmoeder hadden moeten zitten, lekker zwemmend in het vruchtwater, wat goed is voor de ontwikkeling van het brein en zenuwstelsel.

Alle vroege pijn- & stress-ervaringen worden opgeslagen in je lijf, in je onderbewuste, al dan niet op celniveau. (In mijn blog ‘Wat is jouw geboorteverhaal’ heb ik hier al eens eerder over geschreven.)

Mijn hooggevoeligheid ligt hieraan ten grondslag. Daardoor vang ik meer prikkels op, ben ik gevoeliger in de breedste zin van het woord.

Lang heb ik de impact van mijn vroeggeboorte op dit vlak niet willen zien en de link hiernaartoe ook niet willen leggen.

Terwijl dit inzicht juist nu enorm helpt om dingen een plaats te geven en om met compassie naar mezelf te kunnen kijken, mezelf mooi en oké te vinden, mijn mooie, maar ook mijn minder mooie kanten liefdevol te omarmen. Niet altijd sterk, maar ook kwetsbaar durven zijn.

Mijn hooggevoeligheid zie ik nu ook zeker niet meer als een ‘zwakte’, maar als een mooie kwaliteit. Wat een rust geeft dat. ��

En met een goede afstemming tussen mijn belasting en belastbaarheid blijft ook mijn stress-systeem in balans, wat mijn (functionele) klachten niet doet verminderen, maar er wel voor zorgt dat ze stabiel blijven. En ook dat is fijn ��

Geniet van deze mooie dag ☀️

Liefs,

Ingeborg Anna

Meer Lucht - Revalideren 2.0

Fri, 22 Jan 2021 17:59:04 GMT

Zuurstof is van levensbelang.

Bij alles wat we doen gebruiken we energie, zelfs als we slapen. Ons lichaam maakt o.a. energie door voedsel te verbranden en daarvoor is zuurstof nodig. Door adem te halen krijgen we normaal gesproken voldoende zuurstof binnen. Maar als de longen niet goed functioneren door ziekte, kan extra zuurstof nodig zijn.

Deze week heb ik zuurstof geleverd gekregen. Zo ontzettend benieuwd wat me dit gaat brengen op mijn weg naar herstel.

Bij gezonde mensen zit de saturatie (het zuurstofgehalte in het bloed) tussen 95 % en 99 %. Door een longziekte kan dit dalen naar minder dan 90 %.

Ik heb zelf een chronische longziekte en ben onder behandeling bij een longarts voor ‘niet gecontroleerde Astma danwel BPD’. What’s in a name: van beide longziektes wat. Ik ben simpelweg gewoon niet in één hokje te plaatsen ��. Wel kan ik zeggen dat ik mijn hele leven al longklachten heb en deze de laatste 10 jaar erger geworden zijn. Vooral mijn longfunctie is achteruit gegaan.

Bij inspanning wil mijn saturatie nog wel eens zakken richting de 80%.

Ik ga de zuurstof dus vooral gebruiken tijdens inspanning en dan in het bijzonder tijdens mijn looprevalidatie buiten. Hoop dat dit verlichting gaat geven en ik meer, beter én stabieler (met losse handen) kan gaan lopen. Dat is het doel!

Ook ben ik een paar weken geleden gestart met het gebruiken van een PEP-masker . Hierbij adem ik uit door een masker en ondervind hierbij weerstand, positieve tegendruk. Op deze manier wordt positieve druk opgebouwd in de luchtwegen, wat ervoor zorgt dat deze open blijven.

Ontzettend uitdagend en intensief, maar met wat oefening lukt het me om door de lichtste weerstand te ademen, 10 x achter elkaar.

Samen met mijn medicatie brengt dit letterlijk wat meer lucht in mijn leven én dat... is zo ontzettend fijn ��

Dankbaar voor het team van deskundigen om me heen, die met me meedenken, me begeleiden de beste versie van mezelf te kunnen zijn.

Liefs,

Ingeborg Anna

De stilte in jezelf vinden

Sun, 17 Jan 2021 12:05:27 GMT

Vaak hebben we het zo druk, met alles, het leven om ons heen, de dingen die we ‘moeten’ doen, te doen hebben, gedachten die komen en gaan, hollen, stilstaan .... én weer door!

En toch, hoe druk je het ook hebt, het is en blijft ontzettend belangrijk om iedere dag de stilte (in jezelf) op te zoeken. En dat kan overal. Ga de natuur in, een frisse neus halen, lekker bewegen, de benen strekken. En mocht dat onverhoopt niet lukken, ook vanuit je luie stoel kun je de stilte op zoeken.

Even een adempauze nemen, op adem komen, contact maken met jezelf, uit je hoofd, in je lijf.

Te vaak blijven we ‘in ons hoofd’ zitten én luisteren we niet goed naar de signalen van ons lijf. Hoe bijzonder toch eigenlijk hè?

We blijven maar door gaan, missen signalen van ons lijf en voordat je het in de gaten hebt, heb je last van bijvoorbeeld je rug, nek, hoofdpijn of is je weerstand in ‘één keer’ zo laag, dat je simpelweg ziek wordt.

Door elke dag bewust de stilte (in jezelf) op te zoeken en te ‘luisteren’ naar wat je lijf je te vertellen heeft - jouw lijf is echt heel wijs - blijf je in balans.

En ja, dat is oefenen!

Ikzelf heb behoorlijk lang ‘in mijn hoofd’ geleefd. Het werkelijke contact met mijn lijf was ik kwijt, nou ja kwijt? Laat ik zeggen, ik heb het lange tijd ontzettend lastig gevonden om ‘ de taal’ van mijn lijf te begrijpen. Signalen als zodanig op te pikken.

En ook, opgeven is geen optie. Mijn hoofd wilde altijd meer, terwijl mijn lijf dit (achteraf dus) helemaal niet aankon.

Het hebben van een sterke drive en doorzettingsvermogen is natuurlijk prachtig én heeft me ook zeker mooie dingen gebracht. Mooie functies binnen nog mooiere bedrijven mogen vervullen. Mensen mogen begeleiden, coachen, een spiegel mogen voorhouden en ze zo in hun kracht zetten. Modewinkels mee opgezet, teams samengesteld, individuele medewerkers zijn/haar talenten optimaal laten ontwikkelen en benutten, met als resultaat happy customers & een happy business.

Kortom: ik heb mooie dingen gedaan. Iets waar ik ook enorm trots op ben en met een warm en dankbaar gevoel op terug kijk.

De medaille heeft echter 2 kanten....

Mijn lijf is in opstand gekomen. Gedwongen om werkelijk te gaan luisteren naar wat mijn lijf me te vertellen heeft. En dat bleek nog een hele opgave én oefenen met geduld.

Inmiddels een paar jaar verder heb ik deze waardevolle les geleerd en lukt het me aardig goed de taal van mijn lijf te begrijpen.

Ik neem bewust dagelijks meerdere momenten om de stilte op te zoeken, in mezelf, uit mijn hoofd, in mijn lijf. Hierdoor blijf ik in balans .

Ik kan het iedereen aanraden.

Dus als ik je een advies mag geven .... en doe ermee wat je wil:

Zoek de stilte op (in jezelf), luister naar je lichaam & volg je ❤️.

Ik wens je een fijne dag!

Liefs,

Ingeborg Anna

Ontmoeten

Tue, 12 Jan 2021 09:13:46 GMT

In onze binnenwereld creëren we onze eigen buitenwereld.

De bril waarmee we de wereld in kijken,

onze eigen perceptie van de werkelijkheid.

Elke keuze die je maakt, bepaalt de koers van je leven

én elke koers leidt je naar een bestemming

Welke keuzes maak jij? En sowieso, maak jij gemakkelijk keuzes?

Ik heb lang géén keuzes kunnen maken. Wilde het wel, maar het lukte op de één of andere manier gewoon niet.

En weet je waarom? Inmiddels heb ik daar wel een antwoord op.

Ik wilde mezelf, maar vooral de ander niet teleur stellen. Willen voldoen aan de ‘verwachtingen’ van de ander. Wat deze ook moge zijn. In mijn hoofd had ik daar wel een beeld van gemaakt, maar of dat beeld nou waar was?

JA zeggen tegen een ander is zoveel gemakkelijker dan JA zeggen tegen jezelf, toch?

Gek eigenlijk, want JA zeggen tegen een ander is vaak een NEE tegen jezelf.

Het woord MOETEN, ook zoiets geks. Ik moet dit, ik moet dat.. maar is dat zo? Hoe anders zou het zijn als je dingen zou mogen? Ontzettend fijn zou dat zijn, toch? Veel liefdevoller naar jezelf toe. Gewoon Jezelf mogen en kunnen zijn.

Ik heb een KEUZE gemaakt.

Letterlijk ONT-Moeten . Immers: Je ontmoet jezelf door te ont-moeten.

Inmiddels MOET ik niet meer zoveel van mezelf, maar MAG ik des te meer.

I k heb mezelf weer ontmoet.

Onderstaand gedicht heb ik over mijn proces hierin geschreven.

Trots op de stappen die ik hierin gezet heb, mijn persoonlijke ontwikkeling op mijn weg naar herstel. ��

Liefs,

Ingeborg Anna

Dankbaarheid

Tue, 05 Jan 2021 09:07:16 GMT

Dankbaarheid , dat heerlijke gevoel van dank in je hart. Het stelt je in staat om alles wat je hebt te zien, te ervaren en te waarderen. Hierdoor vergeet je voor een moment wat er ontbreekt. Het waarderen van wat er nu is, is een cruciale vaardigheid voor een gelukkig leven, voor fijne relaties en voor zo veel meer…

Er is genoeg om dankbaar voor te zijn. Ook al zit het leven je soms niet mee, ook dan zijn er dingen om dankbaar voor te zijn. De kunst is alleen om het te zien.

De afgelopen weken zijn voor mij niet gemakkelijk geweest. Letterlijk momenten van ademnood gehad, een hoofd wat weinig prikkels aankon (en dat is binnen een gezin af en toe best wel lastig). Gevoelens van eenzaamheid overvielen me.

Klinkt wellicht gek, maar inmiddels ben ik ook dankbaar voor deze dingen en momenten. Er bewust aandacht aan geven, voelen, in plaats van mijn ‘hoofd in het zand’ te steken en vooral door te gaan. Dankbaar (én met zelfcompassie) voor de lessen die ik hieruit te leren heb. Ondanks deze lastige uitdagingen vrede in mezelf vinden.

Dankbaar voor mijn nieuwe medicijnen die me letterlijk wat meer lucht geven, dankbaar voor de lieve mensen om me heen, voor een lekkere cappuccino waar ik zo van kan genieten, een rondje door de natuur met mijn scootmobiel, dankbaar voor alles wat wél kan en mogelijk is.

Dankbaarheid zit voor mij in de kleine dingen. Geef aandacht aan de positieve dingen, koester ze.

Elke dag is er wel iets om dankbaar voor te zijn . Om het voor jezelf tastbaar te maken, noteer elke dag iets waarvoor je dankbaar bent, stop het in een pot.... hoe leuk om aan het einde van het jaar terug te lezen, waarvoor je allemaal dankbaar voor bent (geweest) ��

Dankbaarheid: de belangrijkste voordelen.

Laten we eens even inzoomen op 10 voordelen , vastgesteld door wetenschappers vanuit de positieve psychologie:

1. je geniet meer van positieve gebeurtenissen; je bent eerder tevreden met wat je hebt

2. het is goed voor je gevoel van eigenwaarde, je zelfvertrouwen en je trots

3. met stress en trauma omgaan wordt gemakkelijker

4. het stimuleert weerbaarheid en vriendelijkheid

5. je maakt gemakkelijker contact met anderen

6. het voorkomt jaloerse gevoelens en het gevoel van tekortkomen

7. je vindt het mooie unieker en stelt hiermee gewenning uit; het is minder gewoon en minder vanzelfsprekend

8. het mooie gaat je veel vaker opvallen; je ziet het sn eller

9. je krijgt meer energie

10. je slaapt beter

Ik wens jullie allemaal een ‘veel dankbaarheid’ toe. ��

Liefs,

Ingeborg Anna

Let's Go Lummel

Mon, 14 Dec 2020 10:51:37 GMT

Er is één heel belangrijk iets dat jij voor je brein kunt doen, en dat is...

Niente .... gewoon lekker NIKS!

Dolce far niente ��

vrij vertaald als het zalige nietsdoen.

Ik word er steeds beter in.

Echt niks doen, wanneer deed jij dat voor het laatst?

Tijd doorbrengen zonder doel, waar je niet productief wilt zijn of iets wilt bereiken.

Echt hoor lieve mensen: Ga lummelen !

Want wie lummelt er nu eigenlijk nog?

Lummelen heeft alles te maken met tijd doorbrengen zonder doel. Veel mensen zien dit als verspilde tijd. Terwijl het zo belangrijk is om te ontspannen. En nee, series kijken op Netflix is geen echte ontspanning, hoe leuk ook. Je brein is dan namelijk nog steeds allerlei prikkels aan het verwerken.

Echte ontspanning, lummelen dus, helpt je om je batterij weer op te laden en activeert je creatieve brein. Komen jouw beste ideeën ook onder de douche in je op? Dat kan dus kloppen.

Juist ja, de beste ideeën ontstaan wanneer je even helemaal niets doet, je ontspannen bent, je lekker aan het lummelen bent.

Wat lummeltips om te ontspannen en te genieten. ��

Lummelen begint met ruimte vrijmaken in je agenda. Zet gewoon een groot kruis (X) in je agenda. Maak bijvoorbeeld van de zondag jouw lummeldag. (Of wil je toch een afspraak maken, maak dan een afspraak voor en met jezelf ��) Een middagdutje hier, een staarwedstrijd met je hond of kat daar of ga lekker schilderen �� Alles mag op jouw lummeldag. En mocht je in een drukke periode zitten, plan dan extra lummelmomenten.

Mediteer zonder je best te doen.

Maak een wandeling met jouw voordeur als beginpunt. Bestemming onbekend. Gewoon je neus achterna.

Ruim je rommellades op, de zolder of garage. Lummelen is ook het verdwalen in herinneringen die je tegenkomt tijdens het opruimen.

Rijd naar het strand. Kijk en luister naar de golven, vogels en voel de wind op je gezicht. Hoe heerlijk is dat?

Maak een collage van oude tijdschriften of foto’s.

Ga in bad, kaarsjes aan, bruisbal erbij en lekker lummelen maar.

Staar een tijd uit het raam, met de ☀️ in je gezicht (of bij slecht weer in je hoofd ��) terwijl je geniet van een heerlijke cappuccino, koffie of thee.

Lummelen is dus zeker geen verspilde tijd. Lummelen hoort thuis op jouw to-do lijst.

Let’s lummel �� De aankomende periode (Kerst en Oud/Nieuw) is een mooi moment om hiermee te gaan experimenten. Oefening baart kunst....

Ik wens je:

Voor vandaag een mooie dag ☀️

Liefdevolle feestdagen ��

Veel lummelmomenten ��

Tot in 2021 .

Liefs,

Ingeborg Anna

Miss Positivo

Tue, 08 Dec 2020 10:02:16 GMT

Miss Positivo

Die bijnaam heb ik op jonge leeftijd al gekregen. Mijn lijfspreuk ‘soms zit het tegen, maar linksom rechtsom komt het altijd weer goed’ is bij mensen in mijn nabije omgeving bekend.

En zo is het ook! Altijd is er een weg te vinden, wellicht een andere zoals van tevoren bedacht, maar aan het einde van de tunnel is er altijd weer licht te vinden.

Je hebt zelf de regie. Ook al heb je niet altijd overal invloed op. Er is altijd een keuze wat je ermee doet en hoe je ermee omgaat.

Ook ík heb af en toe negatieve (beperkende) gedachten en gevoelens. En ja, die mogen er ook echt zijn. Belangrijk is wel jezelf hiervan bewust te zijn, zodat je er mee aan de slag kan gaan.

Ik vraag mezelf regelmatig af of mijn gedachten over iets ‘waar’ zijn. En ook waar bepaalde emoties en gevoelens ‘zomaar’ vandaan komen. Waarom bepaalde dingen me zo raken.

De keuze is aan mij om deze gedachten en gevoelens vast te houden of los te laten.

Uit ervaring weet ik inmiddels dat je leven leuker én lichter wordt als je gedachten en gevoelens die je in de weg zitten, los kunt laten. Én in je hoofd wordt het ook een stuk gezelliger én rustiger.

Want waarom zou je je vast houden aan gedachten en gevoelens welke je leven alleen maar zwaarder en complex maken of je zelfs verdrietig maken?

Ik weet het, het is makkelijker gezegd dan gedaan. Door jezelf bewust te zijn dat het geen zin heeft je vast te houden aan gedachten en gevoelens waarover je geen controle hebt, ze je niet blij maken, maar zelfs ongelukkig, verdrietig, onzeker of boos. Waarom zou je daarover gaan piekeren? Laat het los. Het verandert de situatie niet. Je hoofd draait overuren.

Blijf bij de feiten. Hoe anderen over je denken, van je vinden, het gedrag van anderen of wat er allemaal gebeurt in de wereld....je hebt hier zelf geen invloed op, hoe graag je dit wellicht ook zou willen.

Je verleden is je verleden. Gisteren is voorbij. Hoe je omgaat met je verleden is aan jou. Aan jou de keuze hoe je kijkt en denkt. Je kunt de ‘feiten’ niet veranderen, maar wel de lading eraf halen, loslaten en accepteren.

Je leven wordt lichter als je ballast los laat.

Een schip kan ook niet uitvaren als de trossen nog vast zitten. Gooi ze los, ligt je ankers (⚓️).

Belemmerde gedachten en gevoelens zijn als ‘ankers’.

Ankers die je vasthouden/vastketenen aan je verleden. Ze houden je tegen om verder te gaan met je toekomst.

Tijd dus om je ankers te lichten én los te laten.

Ga op reis en neem je rugzak (��) mee. Jij draagt je eigen rugzak. Stop erin wat je nodig hebt en wil bewaren qua herinneringen, gedachten en gevoelens. Alles wat je niet meer nodig hebt, laat het los.

Je leven zal echt lichter en positiever worden.

Dat gun ik iedereen. Laat de zon in je hoofd én hart schijnen. Leef je eigen mooiste leven.

Ik wens je een mooi dag ☀️

Liefs,

Ingeborg Anna

Help mijn energielevel is laag!

Tue, 01 Dec 2020 10:21:07 GMT

En wat doe je dan? Ga je stug door óf neem je een rustmoment?

Energie hebben we helaas niet onbeperkt. Nu is het wel zo dat de ene persoon gezegend is met een betere accu en sneller oplaadt, maar nooit is de energie ongelimiteerd.

En wist je dat je op verschillende gebieden onbewust veel energie kan ‘lekken’, zowel op fysiek, emotioneel, mentaal als spiritueel vlak.

Vaak zijn er in ons allerlei onbewuste gedachten en patronen aanwezig die, zonder dat we het door hebben, een enorme inbreuk doen op ons energieniveau, op onze energievoorraad.

Als je onvoldoende de tijd neemt je batterij op te laden en je jezelf steeds voorbij rent, ben je snel door je energievoorraad heen.

Er zijn 2 toverwoorden: BALANS & KEUZE

Balans tussen belasting en belastbaarheid én bewust keuzes maken.

Heel praktisch zou je kunnen zeggen dat jouw dagelijkse energievoorraad te vergelijken is met een bosje lepels. Elke activiteit kost je één of meerdere lepels. Van opstaan, douchen, je tanden poetsen, tot en met eten, werken of boodschappen doen. En niet te vergeten bijvoorbeeld quality time met vrienden.

Stel: P er dag heb je 12 lepels uit te geven. Waar geef jij ze aan uit?

Ik heb geleerd bewust keuzes te maken, wat doe ik wel en wat niet.

Klinkt simpel, maar dat is het niet. Zeker niet in een gezin met opgroeiende kinderen, waarin geen dag hetzelfde is.

Samen met een ergotherapeut heb ik heel kritisch naar mijn dagindeling gekeken. Heel eerlijk, stiekem doe je echt meer dat je zelf denkt. Gek toch dat je halverwege de dag al ‘klaar bent’ en geen energie meer hebt. Hoe bijzonder ��

Nu ik bewust rustmomenten heb ingebouwd gedurende de dag - en dat zijn er nogal wat - lukt het me steeds beter de dag door te komen.

Mediteren blijkt voor mij een energie-gever te zijn. Er is niets zweverig aan. Gewoon even bewust Zijn, met mezelf, geen prikkels van buitenaf, in contact met mezelf en mijn lijf, een moment rust. Dit doe ik een paar keer per dag. Hierdoor blijf ik in balans.

En natuurlijk, ook ik stap af en toe heerlijk in mijn valkuilen. En doe ik toch weer teveel. En fluit mijn lijf me weer terug.

Een groot verschil met een paar jaar geleden is dat ik nu vaak ‘bewust’ over een grens ga. Teveel lepels �� uitgeef. Dat is dan mijn keuze.

Weet je, het leven is geven en nemen én keuzes maken.

Ik geniet intens van bijvoorbeeld een ☕️-moment of een heerlijke lunch met vriendinnen. Dit geeft me enorm veel positieve energie, maar kost ook veel energie. De dag voorafgaand aan zo’n moment en de dag daarna plan ik daarom ook niets en blijft mijn agenda leeg. Op deze manier blijf ik in balans.

(Af en toe spaar ik dus een lepel op voor later ��)

Over dit onderwerp kan ik nog genoeg schrijven, maar voor nu houd ik het hierbij. Iets met energie....

Ik wens je een hele fijne dag ☀️

Tot snel!

Liefs,

Ingeborg Anna

Op zoek naar antwoorden.

Tue, 24 Nov 2020 12:12:36 GMT

De impact van vroeggeboorte - Op zoek naar antwoorden

Al eerder heb ik geschreven over de impact van een vroeggeboorte en de mogelijke gevolgen hiervan.

Wat de mogelijke gevolgen zijn? Daarop is geen eenduidig antwoord te geven. Lang niet alles is gelijk zichtbaar kort na de geboorte. Zelfs op latere leeftijd kunnen de gevolgen zich nog openbaren.

Mijn hele leven geef ik, bij tijd en wijle aan dat ik ‘overgebakken’ moet worden. Mijn lijf doet soms niet helemaal wat ik wil, of zou willen. Het gevoel dat ik nog niet ‘af’ ben.

Begrijp me niet verkeerd, inmiddels ben ik blij en gelukkig met al mijn imperfecties. Ze zijn onderdeel van mijn Zijn, maar dat heeft wel even geduurd voordat ik dat ook volmondig kon zeggen en voelen. Een reis op zich, inclusief rouwprocessen.

Op zoek naar antwoorden voor bepaalde medische klachten, dat bleek een avontuur op zich. Lang niet altijd is er een holistische kijk, waarin de mens als geheel bekeken wordt, maar wordt er per ‘discipline’ gekeken en gezocht naar antwoorden. Terwijl de antwoorden vaak op een breder vlak gevonden worden.

Een voorbeeld :

Een paar jaar geleden ben ik een teek tegen gekomen, welke ik niet opgemerkt heb, maar me wel ziek heeft gemaakt. De ziekte van Lyme tot gevolg. Na veel medische behandelingen knapte ik maar niet op.

Ik heb echt van alles geprobeerd om mijn kwaliteit van leven omhoog te krijgen. Gelukkig is de ☀️ in mijn zoektocht (bijna) altijd blijven schijnen. Denk graag in mogelijkheden en oplossingen. Kan iets niet, hoe dan wel....

Een MRI wees uit dat ik periventriculaire leucomalacie (PVL) heb, een beschadiging van het hersenweefsel die bij te vroeg geboren baby's kan optreden. Nooit geweten, maar achteraf verklaart het wel het één en ander, bijvoorbeeld mijn motoriek én de manier waarop er signalen (prikkels) worden doorgegeven aan mijn lijf.

Deze aandoening is altijd ‘onzichtbaar’ gebleven; ik had genoeg ‘vlees op de botten’ om het te compenseren. Door de Lyme is de PVL zichtbaar geworden. Mijn aangelegde snelweg in mijn hoofd werkte niet meer, en aan mij de taak om nieuwe wegen te gaan vinden en aan te leggen.

Dit is veel oefenen en trainen. Ik ben ontzettend dankbaar voor het team van deskundigen om me heen, die me helpen de beste versie van mezelf hierin te kunnen worden.

Of ik ooit om mijn oude niveau terug ga komen en ik mijn lijf in balans kan houden? We gaan het zien. Ik ga de uitdaging graag aan.

Zo zie je maar: de gevolgen van een vroeggeboorte zijn niet altijd gelijk zichtbaar. In mijn geval heeft de MRI dit ‘gevolg’ pas na mijn 40e levensjaar zichtbaar gemaakt, waardoor huidige klachten te verklaren zijn.

Het is ontzettend belangrijk het gesprek aan te blijven gaan wanneer je op zoek bent naar antwoorden. Blijf breed kijken! En nogmaals: het staat niet op je voorhoofd geschreven met hoeveel weken je geboren bent. In je zoektocht naar antwoorden kan deze informatie wel essentieel zijn.

In de tussentijd oefen ik door met ‘loslopen’ (zonder hulpmiddelen) en dat lukt, zo elegant als mogelijk.

Fijne dag allemaal!

Liefs,

Ingeborg Anna

Wat is jouw geboorteverhaal?

Tue, 17 Nov 2020 10:21:01 GMT

Waar stond jouw wieg of couveuse?

De impact van mijn start in 1975 was groot. Ik werd in een tijd geboren:

dat de medische zorg er van overtuigd was dat ouders geen rol moesten spelen in de zorg voor hun prematuur geboren baby omdat het infectiegevaar te groot zou zijn.

dat iedereen dacht dat een baby nog geen pijn-ervaring had, omdat het zenuwstelsel nog niet volledig ontwikkeld zou zijn. Ook werd gedacht dat baby’s geen bewustzijn en herinneringen hebben voor het derde levensjaar.

dat er geen oog was voor emotioneel en mentaal welzijn van de baby door het verminderen van stress, pijn en ongemak. Dat slaap en waakritmes van baby’s continue verstoord werden door geluiden, verzorging en onverwachte gebeurtenissen om hen heen. De couveuses nog als tafels gebruikt werden en niet afgeschermd met een doek.

dat veel handelingen en middelen nog niet ingesteld waren op het formaat van een prematuur.

dat de neonatale zorg veel beperkter was. De ontwikkeling van het voeden, beademen en andere levens ondersteunende functies waren pas net gestart.

De ontwikkelingen in de neonatologie hebben de laatste jaren een vlucht genomen én blijft volop in beweging.

Te vroeg geboren kinderen ervaren veel stress. Er gebeurt veel met deze kinderen, die eigenlijk nog veilig in de baarmoeder hoorden te zitten. Daar hadden ze nog moeten zwemmen in het vruchtwater.

Er is nu individuele ontwikkelingsgerichte zorg, waarbij in de zorg voor de zieke en/of te vroeg geboren baby rekening gehouden wordt met de behoefte van elke individuele baby én de relatie met zijn ouders.

De zorg is erop gericht een baby te beschermen tegen voor hem onnatuurlijke omgevingsprikkels. Er is aandacht voor stress, comfort en pijn en er wordt geprobeerd, op de een of andere manier, rekening te houden met het ritme en de ontwikkeling van het kind zelf. Hoe fijn is dat. ��

Ook is inmiddels bekend dat baby’s wel degelijk (lichaam)bewustzijn en herinneringen hebben.

Wat is jouw geboorteverhaal?

Het is natuurlijk mooi als je alle informatie kan navragen aan je ouders, helaas is dat niet altijd mogelijk. Weet dat je lichaam je alle informatie kan geven die je nodig hebt.

Veel informatie heb je namelijk opgeslagen in je lijf, in je onderbewuste; het is vaak dus heel helpend om je lijf aan te spreken om informatie te verkrijgen.

Naast ademhalingsoefeningen en meditatie is ‘Geboorte In Kaart’ een concrete methode vanuit de geboorte psychologie om hiermee aan de slag te gaan.

Ik gun het elk mens om te weten hoe zijn/haar start was, waar zijn/haar bedje of couveuse stond, wie er voor hem zorgden, wat er allemaal gebeurde en hoe hij werd aangeraakt.

Kortom: Ik gun het je om de beste versie van jeZelf te worden. ��

Liefs,

Ingeborg Anna

Door welke bril kijk jij?

Sun, 08 Nov 2020 18:12:31 GMT

Je leeft in het NU, je hebt een verleden en een toekomst.

In het verleden zijn situaties geweest, zowel leuk als minder leuk.

Ook in de toekomst gaan er situaties komen, zowel leuk als minder leuk

én

daar heb je NU vaak al een beleving bij.

We maken allemaal leuke én minder leuke dingen mee. Door al deze situaties en ervaringen groei je als mens, het vormt je.

We maken het leven vaak zelf ingewikkeld. Je hebt zelf de keuze hoe je naar de wereld om je heen kijkt. Het is een soort levenskunst, met vallen en opstaan. Elke dag leren - steeds weer - zonder oordeel en open staan voor alles om je heen.

Door ingewikkelde dingen mee te maken en in te zien, de levensles eruit te leren, door diep te gaan en dingen ‘aan te kijken’, kun je de minder leuke dingen een plaats geven, verwerken en de lading eraf halen. Jezelf helen.

Begin met je binnenwereld, waarin je leven zich afspeelt. De buitenwereld is jouw perceptie, jouw kleuring, jouw bril waar je doorheen kijkt.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan, ik weet er alles van. Maar door telkens weer te blijven denken in mogelijkheden, dankbaar te zijn voor alles wat er is, de liefde en rust in mezelf te blijven vinden, lukt me dat aardig goed. Oefening baart kunst.

Ik wens je een ontzettend mooie dag, vol zonnestralen ☀️

Liefs,

Ingeborg Anna

De impact van vroeggeboorte

Tue, 03 Nov 2020 09:58:32 GMT

Het taboe wat hierop rust doorbreken.

Iedereen heeft zijn eigen verhaal, ieders geboorteverhaal is uniek, zo ook de reis die we maken.

Ik merk dat ouders van prematuur geboren kinderen, maar ook volwassenen die zelf prematuur geboren zijn, het lastig vinden om over hun voorgeschiedenis te praten.

(H)erkenning en bewustwording over de mogelijke gevolgen van een vroeggeboorte, belangrijk om dit bespreekbaar te maken, het taboe dat hierop rust te doorbreken.

Wat zijn de mogelijke gevolgen? Niet alles is gelijk zichtbaar kort na de geboorte. Zelfs op latere leeftijd kunnen de eventuele gevolgen zich nog openbaren.

Het (leren) omgaan met de gevolgen van vroeggeboorte, weten dat niemand hierin alleen staat, dat je niet de enige bent, erkenning, herkenning, je gehoord en gezien voelen.

Aandacht vragen hiervoor is zo ontzettend belangrijk.

Ik doe dit onder andere door mijn (ervaring)deskundigheid te delen, erover te praten én met ouders, prematuur geboren volwassenen en (zorg)professionals in gesprek te gaan.

Tevens zit ik in het projectteam voor Wereld Prematuren Dag 2020/2021 , een samenwerking met andere ervaringsdeskundigen, het Erasmus MC Sophia Kinderziekenhuis en Care4Neo.

Als je prematuur geboren bent, is het van belang dat (zorg)professionals hiervan op de hoogte zijn. Lang niet altijd staat dit in een medisch dossier, terwijl het belangrijke informatie kan zijn bij het beantwoorden van een hulpvraag, het stellen van een eventuele diagnose en het starten van een behandeling.

Er is meer mogelijk dan je aanvankelijk zou denken. Ga het gesprek aan! Maak dingen bespreekbaar.

Nobody is perfect. Ondanks eventuele (zichtbare) beperkingen ligt de wereld voor je open. Het is echt de bril waar jezelf doorheen kijkt, hoe jij de wereld waarneemt. Is het glas halfvol of halfleeg? Is het bewolkt of schijnt (achter de wolken) altijd de zon?

Pak de regie over je eigen leven en leef je mooiste leven. ��

Liefs,

Ingeborg Anna

Even voorstellen

Sun, 01 Nov 2020 10:06:13 GMT

WIE BEN IK? I AM...

Redactionele noot (2025)

Deze blog schreef ik in 2020, als start van mijn persoonlijke reis en dit platform.

Inmiddels is deze beweging uitgegroeid tot Stichting I AM+.

Meer over deze mijlpaal en de missie van de stichting lees je [hier →]

⸻

Ik ben Ingeborg Anna Martens en woon met mijn man, zoon en dochter in Breda.

(H)erkenning en bewustwording over de mogelijke gevolgen van een vroeggeboorte, zo ontzettend belangrijk om dit bespreekbaar te maken, het taboe wat hierop rust te doorbreken. Dit is ook de reden waarom ik met deze blog gestart ben.

Ik ben zelf in 1975 na een zwangerschap van 30/31 weken geboren.

Mijn persoonlijke ervaringen als prematuur geboren volwassene, maar ook mijn kennis en kunde als gediplomeerd coach zal ik hiervoor inzetten. Door deze combinatie zal ik zaken vanuit verschillende perspectieven belichten, bekijken en benaderen.

Maar bovenal: Ik ga je meenemen op mijn reis. Mijn levensreis, waarin ik me in deze eerste blog aan je voorstel.

Ik kijk terug op een fijne jeugd, waarin thuis altijd mijn veilige haven is geweest, met mijn vader, moeder, een oudere broer en trouwe viervoeter Floris.

We maken in het leven allemaal onze eigen reis, met onze eigen wensen, behoeftes en ideaalbeelden.

Een rode draad in mijn leven is mijn gezondheid. Zo jong ik was, heb ik vaak aangegeven ‘ hoe mooi zou het zijn als mijn lijf overgebakken zou kunnen worden’.

Van jongs af aan heb ik een sterke drive gehad om dingen voor elkaar te krijgen, een harde werker, het goed willen doen, mezelf bewijzen dat ik het wél kan. Bewijsdrang? Ik denk het wel. Maar ook de behoefte gezien en gehoord te voelen. Weten dat er van me gehouden wordt, maar dat zelf niet altijd diep van binnen geloven.

Dat lichaam en geest met elkaar verbonden zijn, daar kwam ik ook vrij snel achter. Mijn wilskracht is enorm, ben gezegend met een sterke positieve mindset. En toch? Waarom ben ik in het verleden meerdere keren terug gefloten door mijn lichaam?

Nu weet ik inmiddels dat ik signalen niet bewust heb gevoeld. Ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven hebben me meerdere keren ‘stil’ gezet, waarbij ik echt de tijd nodig had om te herstellen. Iedere keer leerde ik mezelf beter kennen, wie ik écht ben.

Zo heb ik meerdere lessen geleerd, verliezen geleden, maar telkens weer de zon in mezelf terug gevonden. Veerkracht.

Ik besef, na al die jaren dat mijn vroeggeboorte veel impact heeft gehad op mijn leven. Ik heb leren luisteren en vertrouwen naar en in mezelf, in mijn lijf, in mijn Zijn.

Niemand is perfect, licht kan niet zonder donker.

Mild en met zachtheid, zonder oordeel en streng te zijn, heb ik mijn imperfecties kunnen omarmen, ben ik goed en mooi zoals ik ben en voel ik de liefde voor mezelf.

Mijn energieniveau is niet hoog. Ik heb geleerd bewust keuzes te maken, wat doe ik wel en wat doe ik niet. Waar krijg ik energie van en wat kost veel energie.

Leefstijl is hierin voor mij een belangrijke waarde. Een goede balans tussen rust en ontspanning, voeding en beweging.

Trots en dankbaar voor de reis die ik tot zover heb mogen maken, met nog een heel leven voor me.

Tot in mijn volgende blog, dat binnenkort verschijnt.

Liefs,

Ingeborg Anna